DEGREE HOLDER BUT A FAILURE

AKIA

"Nagseselos kaba?" nakakaloko ang mga ngiti na sabi niya sa akin.

Awtomatikong tumaas ang kilay ko dahil sa pagiging assuming niya.

"Ha-ha-ha-ha." 

Napaawang ang bibig ko dahil sa biglaan niyang pagtawa. Napaka-geniune ng tawa niya. Napatigil siya bigla at umiwas ng tingin.

"Sa dami ng pwedeng pagselosan, siya pa talaga? No thanks. Hindi ako kasing low class ng inaakala mo!" iritableng sabi ko.

"Grabe ka naman. Katulong ka lang naman!" bulyaw sa akin ng babae. Nakapamulsa pa siya at nakadungaw sa paanan ko dahil nakaupo ako mismo sa kanilang sofa.

"Yeah, but I have dignity. Ikaw? Anong pinagmamalaki mo bukod sa dibdib mong retokada?" nakangiwing sabi ko. Nakita ko ang panlalaki ng mga mata niya. Huwag niya akong susubukan kapag ganitong mainit ang ulo ko talagang iiyak siya sa bibig ko.

"What! Ang kapal naman ng mukha mo para sabihan ako ng ganyan!" sigaw ng babae at balak na sanang hablutin ang buhok ko nang humarang sa unahan si Darius.

"Enough! I'll pay. Aalis na kami," walang ganang sabi niya.

Seryoso ang mukha niya na para bang hindi natutuwa sa ginawa ko. Mabilis siyang naglakad palabas na agad ko namang sinundan. Hindi siya umiimik, hindi niya rin ako pinapansin. 

"Sir, saan na tayo pupunta?" walang-ganang tanong ko. Tumigil siya sa paglalakad at hinarap ako.

"Uuwi na tayo. Baka kung sino pa ang awayin mo rito." seryosong sabi niya kaya agad akong napanguso. Hindi naman ako makikipag-away sa haliparot na yon kung maayos siyang makipag-usap sa akin. Isa pa, siya naman ang naunang nagtaray sa akin.

Hindi na lamang ako umimik. Nanatili akong nakasunod sa kanya hanggang sa mapadaan kami sa isang coffee shop. 

Ang La Monte Cafe.

"I need to meet someone. Huwag mong ilalabas dito ang pagiging warfreak mo," paalala niya sa akin na agad ko namang tinanguan.

Pinagbukas ko siya ng salaming pintuan at bigla akong napatungo nang makilala kung sino ang matandang babae na nakaupo sa VIP table sa loob. Awtomatiko akong napatalikod at naglakad palabas. 

Hindi ko napansing sumunod na pala siya akin.

"Saan kana naman pupunta?" nakakunot-noong tanong niya kaya nag-aalangan akong ngumiti.

“Sir, I need to go to the restroom. May I be excused? I’ll return right away.” sagot ko na hindi man lang siya tinitingnan.

"Palagi nalang. Ano bang meron sa puwet mo?!" iritableng sabi niya.

"Pasensya na, Sir. A-ang sakit kasi ng tiyan ko," kunwari ay namimilit sa sakit na sabi ko.

"Umalis kana nga! Baka dito ka pa magkalat," walang-ganang sabi niya kaya napahinga ako ng maluwag. Nauna na rin siyang pumasok at naiwan ako sa labas.

Sinilip ko pa siya hanggang sa magkita sila ni Mom. Infairness, bagay sila. Bakit nga ba hindi na lang sila? Kidding aside. Baka bumangon si Dad sa libingsn niya at kurutin ako. Creepy!

They started talking to each other. Gusto kong marinig ang usapan nila pero paano? Mabilis akong naglibot sa mall at naghanap ng pwedeng gawing disguise na damit upang hindi nila ako makilala. 

"Hey miss! Mahal yan. Baka hindi kayanin ng pera mo," natatawang sabi sa akin ng isang sales lady. Minamaliit niya ba ako?

"Here! Sayo na ang sukli. Magpagawa ka ng kilay. Absent eh!" nakangising sabi ko. Nakita ko ang pagkapahiya sa mukha niya pero wala akong pakialaman. 

Mabilis akong pumunta sa cr upang magpalit ng damit. Naglagay din ako ng cup at facemask. Tumingin ako sa salamin. Kahit anong anggulo ay hindi na nila ako makikilala.

Maingat akong pumasok ng coffee shop. Pumwesto ako sa tabi nila. Hindi pa man ako nakakaupo ay naririnig ko na kung paano ako ipahiya ng sarili kong nanay.

"Her name is Akia Markisha Sylvastra. I'm so sorry if hindi natin siya kasama. Ang batang iyon ay lumayas. Hindi ko alam kung saan siya hahanapin." umiiling na sabi ni Mom habang pinapakita kay Darius ang iilang kuha ng larawan ko.

“She earned her nursing degree and took several board exams, but she never passed any of them. I don’t think she is serious about pursuing medicine.” nanghihinayang na sabi ni mom.

Hindi ako makapaniwalang kailangan pa niyang sabihin ang tungkol diyan. Talagang pinapahiya niya ako. She was force me to take nursing. Para saan? Para sundan ang yapak niya? She is a well-known doctor, yet she couldn’t save Dad. Bibilib lang ako sa kanya kung nandito pa rin ang tatay ko.

Mabuti na lamang ay mukhang hindi nakikinig si Darius. Abala ito sa pagtingin sa napakaraming pictures sa lamesa.

Siguro naman ay hindi niya ako makilala. Salamat sa pekeng nunal na nilagay ko sa gilid ng labi at sa bangs na sinadya kong gupitin.

Himdi ko maiwasang silipin kung anong litrato iyon. Knowing mom, paniguradong kung ano lang ang nakuha niya kahit pangit ay yun na yon.

"She's kinda wierd." nakangiwing sabi ni Darius kaya napasimangot nalang ako.

"Yeah! Pero mabait ang batang iyon. Lately nga lang ay natututo na siyang sagut-sagutin ako." malungkot na sabi ni mom. Sus, pakitang-tao na naman. How come na hindi ko siya sasagutin? Lahat nalang ng gusto ko ay ayaw niya at lahat ng gusto niya ay ayaw ko rin.

"Hi, Ma'am. May I take your order, please?" nakangiting sabi sa akin ng babae. May hawak siyang ballpen at isang maliit na sticky note. Sasagot na sana ako nang bigla kong marinig ang sinabi ni mom.

"Kailan mo siya isasama sa bahay mo, Darius?" nakangiting tanong ni mom.

“As soon as she gets back to your place, I’ll make a big announcement and throw a big party for her.” walang-ganang sabi ni Darius na ikinagulat ng nanay ko. Seryoso siya? Akala ko ba ay may asawa na siya, si Amara?

"Really? That's sounds great. Sige, ako na ang bahala," 

Mas lalong lumapad ang ngiti ni mom dahil sa narinig.

"Ma'am, your order, please." masungit na sabi ng babae. 

"I'm sorry. Just water only," nakangiting sabi ko pero inirapan niya lamang ako.

"Water lang pala, pinaghintay pa ako." rinig kong bulong ng babae kaya hindi ko maiwasang irapan siya. Mabuti na lamang ay nakaalis na siya sa harapan ko dahil kung hindi nakalbo ko sana siya ng maaga.

"Kanina ka pa nakaitingin sa labas. May hinihintay ka ba?" nakakunot-noong tanong ni mom.

"My dog is nowhere to be found. She might have gone off somewhere," seryosong sabi niya kaya hindi ko maiwang masamid.

Tama ba ang rinig ko? Am I dog for him? Kainis!