5

THIRD POV..

“Master, tumawag po si Miss Cheska, may ipapakita daw po sa inyo..” bulong ng tauhan mula sa pintuan, halos hindi makatingin nang diretso.

Hindi sumagot si Aldrin.

Nakaupo pa rin siya sa malaking leather chair sa gitna ng study room, naka-three-piece maroon suit na parang dugo ang kulay—pula nang pula ang ilalim na vest, crisp white shirt na bukas ang dalawang butones sa itaas, at necktie na maluwag na nakabitin na parang hindi na niya inaasahang kailangan pang ayusin.

Ang chessboard sa harap niya ay halos tapos na. Si Baron, ang kaibigan niyang katapat, nakangiti pa rin kahit halatang natatalo na.

Pero kahit si Baron ay tahimik na rin—ramdam niya ang biglang pagbabago ng hangin sa kwarto.

Si Aldrin ang may hawak ng lahat.

Napaka-dominant ng aura niya. Gwapo sa paraang nakakatakot—matatalim na mata na parang kayang basagin ang kaluluwa ng kahit sino, matangos na ilong, at labi na laging may bahagyang ngisi.

Hindi ngiti ng saya. Ngisi ng taong alam na niya ang susunod na mangyayari... at nasisiyahan siya roon.

Mayamaya, itinaas niya ang kanang kamay...

Isang mabilis na galaw lang iyon—parang senyas na hindi na kailangang ipaliwanag..

Agad lumapit ang tauhan, bitbit ang isang laruan niyang muntik nang magpakamatay..

Si Ava.

Muntik nang magpakamatay kanina—halos mawalan ng dugo mula sa mga sugat sa pulso na nakabenda na. Hubad ang katawan niya maliban sa manipis na tela na itinakip sa dibdib at ibaba, parang pilit na takip na walang saysay. Nanginginig siya nang todo, buhok na magulo, mukha na namamaga sa kakaiyak.

“A-ayoko na, Master... pakawalan niyo na po ako...”

Lumuhod siya sa harap ni Aldrin, mga kamay na nanginginig na nakahawak sa pantalon nito. Umiiyak nang walang ingay—parang natutunan na niyang hindi na dapat sumigaw, dahil mas lalala lang ang parusa kapag gumawa siya ng ingay.

Si Aldrin ay hindi man lang tumingin sa kanya agad.

Kinuha niya muna ang black queen mula sa chessboard, pinaglaruan sa pagitan ng daliri, saka niya lang ibinaba ang tingin sa babaeng nakaluhod sa paanan niya.

Malamig.

Walang awa.

“Little pet..” mahina pero malinaw ang boses niya, parang bulong na pumupunit sa katahimikan.

“Did I tell you to kill yourself?”

Hindi sumagot si Ava.

Nanginginig lang siya sa takot, mga luha na tumutulo sa pisngi ng walang tigil.

Si Aldrin ay ngumisi—ngisi na mas malalim, mas madilim.

Inabot niya ang baba ni Ava gamit ang dulo ng daliri, pinilit itong itaas para magtama ang tingin nila.

“Sabihin mo sa akin,” bulong niya, halos labi na lang ang distansya sa labi nito.

“Why are you still crying? You’re still alive, aren’t you? I’ve had you as my toy for a week now… and I paid a high price for you.”

Dahan-dahan niyang hinila ang manipis na tela mula sa katawan ni Cheska, hinayaang mahulog ito sa sahig tulad ng basang dahon.

Kinuha ni aldrin ang baril niya..

“How badly do you want to die right now?”

Si Baron ay umiwas ng tingin, kakaiba talaga ang kaibigan niyang si Aldrin.. tahimik pero sadista lalo na sa mga nabibili nitong laruan.

Tahimik ang buong kwarto.

Tanging ang hikbi ni Ava at ang mahinang pitik ng chess pieces na hinahawakan pa rin ni Aldrin ang naririnig.

At alam ng lahat sa loob ng kwarto...

Tapos na ang laro.

Hindi na chess ang tinutukoy.

Lalo na ng ikasa ni aldrin ang baril nito at itinutok kay Ava..

CASSIOPEIA POV...

Pasok!!!

Isang malakas na tulak mula sa handler ang tumama sa likod ko.

Halos mapasubsob ako sa maliit na kulungan na 'yon—maliit na kwadradong espasyo na parang kulungan ng hayop kaysa tao.

Ang bakal na rehas ay malamig at matigas, at ang sahig ay puro kongkreto na may bahid ng dating dumi na hindi na nila inayos.

Ako lang mag-isa. Inihiwalay na kaming anim. Walang makakasama, walang makakausap. Parang sinadya para mas maramdaman ang bigat ng pag-iisa.

Napayakap ako sa sarili ko at umupo sa gilid ng maliit na kama—manipis na kutson lang sa ibabaw ng metal frame, walang unan, walang kumot.

Nanginginig pa rin ang mga kamay ko mula sa mga nangyari kanina.

Sa labas, nakikita ko sila. Mga tauhan na may hawak na baril na nakatayo, walang ekspresyon sa mukha, parang mga estatwa na handang sumunod sa kahit anong utos.

Para akong isang criminal na nakakulong. O mas masahol pa—parang exhibit na lang, hinintay ang susunod na titig.

Mayamaya... biglang nagsi-hanay ang mga tauhan sa paligid.

Parang isang drill. Walang ingay, walang kalat. Sabay-sabay silang tumalikod sa akin at tumingin sa pasukan ng corridor.

Sabay-sabay na bumati.

“Good evening, Master S... Good evening, Miss Cheska!!”

Malakas, sabay, walang labis na emosyon. Parang rehearsed na routine.

Napatingin ako sa gilid.

At doon ko siya nakita.

Naka-mask siya ng itim—puno, mula noo hanggang baba, tanging ang matalim na mga mata lang ang kita. Matangkad na lalaki, may makisig na katawan na halos napakaintimidating tignan.

Itim na suit, itim na gloves, itim na lahat—parang anino na naglalakad.

Akala ko papasok siya sa kulungan ko nang lumapit siya.

Pero hindi. Huminto lang siya sa harap ng rehas, humawak sa bakal gamit ang gloved hand.

Ang titig niya... diretso sa akin. Walang kurap. Parang binabasa niya ang bawat galaw ko, bawat paghinga, bawat takot na pilit kong itinago.

Napansin ko ang gloves—itim, makinis.. Pero alam ko, kung gugustuhin niya lang, madali lang para sa kanya na kunin ako.

“Ano masasabi mo, Master S...?” tanong ni Miss Cheska mula sa likod niya. Boses niya malamig, halos walang emosyon, pero may bahagyang pagmamalaki.

“Siya na ang isasali ko sa auction,” sagot niya—boses na mababa, controlled, pero may bigat na parang bawat salita ay utos na hindi pwedeng tanggihan.

“Doon mo siya pwedeng bilhin... kapalit ng luma mong laruan.”

Nakatitig lang siya sa akin.

Hindi sumagot Yung Master S.

Pero narinig ko ang mahinang pagtawa niya—maikli, mapanlinlang. Parang natutuwa siya sa ideya.

Ako?

Hindi ako makagalaw.

Ang puso ko ay tumitibok nang malakas na parang gusto nang lumabas sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot: ang auction na binabanggit nila... o ang paraan ng pagtitig niya sa akin na parang pag-aari niya agad ako kahit hindi pa binabayaran.

At alam kong... malapit na.

Malapit nang magsimula ang totoong laro.