جميع فصول : الفصل -الفصل 10

Ako si Cassiopeia.“Kasupiya? Ang panget naman ng pangalan mo. Ang haba,” sabi ni Nora, kalaro ko, habang pinupunas ang sipon sa manggas niya.Ngumiti lang ako.Bitbit ko ang bagong laruan na galing kay Papa—isang manikang imported, kulay porselana ang balat, kasing-kinis ng mga pangakong hindi naman tinutupad.Kagagaling lang niya ng Saudi. Amoy niya pa ang eroplano at pabango ng duty free. Marami siyang pasalubong.Pero hindi lahat ng dala niya ay para sa amin ni Mama.Kalilipat lang namin sa bagong bahay sa probinsya. Malaki. Tahimik. Malayo sa mga mata ng nakakakilala. Sabi ni Papa, para raw sa “bagong simula.”Hindi ko noon maintindihan kung bakit minsan lang siya bumisita. Bakit kahit kakauwi pa lang niya galing abroad, kinabukasan ay aalis ulit siya—bitbit ang ilan sa mga pasalubong na hindi man lang nabuksan. Nakangiti si Mama tuwing hinahatid siya sa gate. Pero pagbalik niya sa loob ng bahay, para siyang kandilang unti-unting nauupos.Labing-isa ako nang marinig ko ang salita

⚠️ You have been warned...Read at your own risk.Lahat kami, pagkatapos paliguan at ayusan, ay pinapila sa gitna ng maluwang na kwarto. Basang-basa pa rin ang balat ko sa ilalim ng manipis na puting damit na iyon-halos transparent na kapag natatamaan ng ilaw, parang wala na akong natitirang privacy. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko, pero hindi na dahil sa lamig ng tubig. Ito ay dahil sa takot na parang lason na unti-unting sumisipsip sa buto ko."Walang bulungan," utos ng isang handler na babae, matalim ang boses niya habang naglalakad sa harap namin. "Pumila nang maayos. Susunod na inspection: ngipin."Parang nawala ang hangin sa dibdib ko nang marinig ko 'yun. Ngipin? Ano'ng kinalaman ng ngipin sa lahat ng 'to? Pero walang nagtanong. Walang naglakas-loob. Lahat kami, parang mga manika na hinila lang ng mga string.Isa-isa kaming tinawag. Ang unang babae sa harap ko-maliit, payat-binuksan ang bibig niya nang sapilitan. Lumapit ang isang lalaki na may guwantes, hawak ang maliit

PRESENT...Tulala pa rin ako. Parang huminto ang oras sa loob ng kotse na 'to. Hindi ko na alam kung ilang minuto o oras na ang lumipas mula nang mangyari yung kanina. Ang katawan ko-tila hindi na akin. Nanghihina, nanginginig, basa sa pawis at punô ng kahihiyan. At kahit matagal na niyang inalis ang mga daliri niya, parang nanatili pa rin ang init at hapdi sa pagitan ng hita ko-isang paalala ng sandaling iyon na hindi ko kayang kalimutan.Tahimik akong nakaupo sa gilid, nakayuko, pilit tinatakpan ang sarili ko gamit ang mga braso ko.Walang kwenta ang pagtatangkang itago ang sarili-tila wala nang puwang na ligtas. Ang mga piraso ng tela na kanina'y nagbigay ng kahit kaunting proteksyon ay nagkalat na sa paligid sa Loob ng kotse, iniwan ako sa isang estado ng ganap na kahinaan.Exposed ako.Walang maitatago. Umiiyak ako nang tahimik. Hindi na ito malakas na hikbi tulad kanina-tila napagod na ang luha ko, pero hindi pa rin tumitigil. Dahan-dahang dumadaloy sa pisngi, sa leeg, at sa di

Papasok ang kotseng sinasakyan ko sa isang magarang gate ng mansion - Napanganga ko sa Nakakalulang ganda na bumungad sakin. Siguro nga, napakayaman niya. Hindi 'yung yaman na ipinagmamalaki, kundi 'yung uri na parang natural na lang sa kanya - walang effort, walang pakialam kung mapapansin o hindi.Nang huminto ang kotse sa harap ng malaking circular driveway, may babaeng nakatayo sa gilid - istrikto ang postura, naka-black uniform na parang butler pero mas eleganteng version.Matangkad, payat, buhok na nakatali nang perpekto, mukha na walang emosyon pero matalim ang tingin.Binuksan ng driver ang pinto ko. Malamig ang hangin na sumalubong, pero hindi ganoon kalamig kumpara sa titig ng babaeng 'yon.Lumapit siya nang dahan-dahan, tinititigan ako mula ulo hanggang paa - ang coat ni master na nakabalot pa rin sa akin, ang mga paa kong nanginginig pa rin mula sa lamig ng kotse. Pagkatapos, ngumiti siya - maliit lang, propesyonal, pero may halong pagka-amuse na hindi ko maipaliwanag."Go

Tinitigan ko din siya nang diretso sa mga mata. Hindi ako nagpakita ng kahit anong takot—kahit sa loob ko, halos mabasag na ang dibdib ko sa kaba.Hindi ako puwedeng umiyak at manlaban dahil kahit anong gawin ko wala talaga akong laban sa kanya Baka mamatay pa ako ng maaga.Kailangan kong maging matalino.Binili niya ako para gamitin. Alam ko iyon.Pero kung kikilos ako nang parang wala akong reklamo… parang kusa akong sumusunod… parang siya lang ang mundo ko—baka may pagkakataon akong makuha ang Loob niya.Sa chess, hindi agad ipinapadala ang reyna sa laban. Tahimik lang itong gumagalaw… naghihintay… nagmamasid.At kapag dumating ang tamang sandali—siya ang pinakamapanganib na piyesa sa buong laro.Dahan-dahan akong umayos ng tayo, itinuwid ang likod ko habang hindi inaalis ang tingin sa mga mata niya.Hindi ako kumurap.Parang ayokong ipakita na nanginginig ang loob ko.Unti-unti kong inabot ang zipper ng suot kong damit… at sinimulan itong tanggalin, isa isa habang nakapako pa ri