Chapter 2: The Unwritten Rules

Ang unang linggo ng kanilang pagsasama ay parang isang silent cold war. Para kay Ayla, ang buhay ay dapat na parang isang blueprint ng arkitektura—may sukat, may balangkas, at may malinaw na direksyon.

Tuwing alas-sais ng umaga, gising na siya para mag-ayos ng kama, magtimpla ng kape, at mag-review ng kanyang mga architectural plates bago pumasok sa unibersidad. Ang bawat gamit sa kusina ay may sariling puwesto. Ang kanyang mga libro ay naka-alphabetize.

Si Defne naman ay ang kabaligtaran ng lahat ng ito. Si Defne ay parang bagyo na pumasok sa apartment nang walang pasabi. Walang pakialam sa oras, walang pakialam sa kaayusan.

"Puwede ba, Defne? Isang linggo pa lang tayo rito pero mukha nang art studio 'tong sala," reklamo ni Ayla isang Martes ng gabi. Kakauwi niya lang mula sa isang mahabang lecture, at ang unang sumalubong sa kanya sa p***o ay ang amoy ng turpentine at tatlong pirasong maruming basahan na nakakalat sa sahig.

Nakatayo si Defne sa gitna ng sala, may hawak na palette knife at nakatitig sa isang canvas na nakapatong sa easel. May bahid ng kulay asul na pintura ang kanyang kaliwang pisngi, at ang kanyang buhok ay nakatali sa isang magulong bun gamit ang isang lapis.

"Creativity doesn't follow a schedule, Ayla," sagot ni Defne nang hindi man lang ito nililingon. Nagpatuloy siya sa pag-scrape ng pintura sa canvas, ang tunog ng metal laban sa tela ay parang nangingiliti sa mga ugat ni Ayla sa sobrang irita.

"Tsaka, nasa common area ako. Sabi sa deal natin, walang pakialaman basta hindi masusunog ang bahay. May nakikita ka bang apoy?"

"Ang usapan natin, we respect each other's space. Paano ko marerespeto 'to kung bawat hakbang ko ay may tsansa na makatapak ako ng oil paint?" lumapit si Ayla, bitbit ang kanyang mabigat na T-square.

"Look at this table. May coffee rings na naman. At ang mug ko na naman ang ginamit mo para sa mga brushes mo."

Doon lang lumingon si Defne. Ibinaling niya ang kanyang madidilim na mata kay Ayla, at may sumilay na nakakairitang ngiti sa kanyang mga labi.

"Mug mo ba 'yon? Akala ko ba shared ang kitchen items natin? Oh, wait. Rules mo nga pala 'yon, hindi rules nating dalawa."

Huminga nang malalim si Ayla. Sinubukan niyang pakalmahin ang kanyang sarili. Ayaw niyang maging emosyonal, dahil para sa kanya, ang emosyon ay nagpapakita ng kahinaan.

"Fine. But clean it up bago ka matulog. May maagang klase ako bukas at ayaw kong mag-breakfast na mukhang basurahan ang kusina."

"Yes, ma'am," tamad na sumaludo si Defne bago bumalik sa kanyang ginagawa.

Nagtungo si Ayla sa kanyang kwarto at isinara ang p***o nang may kaunting lakas para iparamdam ang kanyang galit. Pabagsak siyang naupo sa kanyang desk, ngunit hindi siya makapag-concentrate sa kanyang ginagawa.

Ang amoy ng pintura mula sa labas ay tila dumaan sa ilalim ng p***o, pumapasok sa kanyang mga foresights, at kasabay niyon ay ang imahe ni Defne—ang mapuputing forearms nito, ang seryosong tingin kapag may hawak na brush, at ang nakakairita ngunit nakakahumaling nitong ngiti.

Bakit ba siya ganon? Tanong ni Ayla sa sarili. Bakit parang napakadali para kay Defne na huwag mag-alala sa sasabihin ng ibang tao?

Habang si Ayla ay buong buhay na nagpupursigi para maging perpektong anak, si Defne naman ay parang nabubuhay lang para basagin ang bawat panuntunan.

Lumipas ang mga oras. Dumating ang hatinggabi, ngunit hindi pa rin makatulog si Ayla. Uhaw na uhaw siya.

Tiningnan niya ang alarm clock sa kanyang tabi—1:15 AM. Sabi sa kanilang "boundary deal," pagkatapos ng alas-diyes ay dapat tahimik na ang lahat.

Inasahan niyang tulog na si Defne, kaya dahan-dahan niyang binuksan ang kanyang p***o at lumabas patungong kusina.

Ngunit nagkamali siya.

Ang ilaw sa kusina ay patay, ngunit may maliit na liwanag na nagmumula sa nakabukas na p***o ng balcony.

Doon, nakaupo si Defne sa sahig ng balkonahe, nakasandal sa pader, at nakatingin sa gabi ng siyudad.

May hawak siyang baso ng tubig, at ang kanyang mga binti ay nakatupi malapit sa kanyang dibdib. Sa ilalim ng liwanag ng buwan, ang kanyang profile ay nagmukhang malambot—malayo sa matigas at mayabang na mukha na ipinapakita niya kanina.

Napatigil si Ayla sa may dulo ng counter. Balak sana niyang kumuha lang ng tubig at bumalik agad sa kwarto, pero tila ba napako ang kanyang mga paa sa sahig.

"Hindi ka pa rin tulog?" basag ni Defne sa katahimikan. Hindi siya lumingon, pero alam niyang nandoon si Ayla.

"Uuwi lang ako para uminom ng tubig," sabi ni Ayla, medyo nagulat na nahuli siya nito. Kumuha siya ng baso at pinuno ito mula sa dispenser.

"Bakit gising ka pa? Maaga pa ang pasok mo bukas, 'di ba?"

"Hindi ako makatulog," simpleng sagot ni Defne. Lumingon siya kay Ayla, ang mga mata niya ay tila sumasalamin sa liwanag ng buwan.

"Masyadong maingay ang utak ko kapag gabi."

Para sa isang arkitekto, ang liwanag ng buwan ay isang natural na elemento na nagbibigay ng anino at lalim sa isang istruktura.

Pero sa sandaling iyon, ang liwanag ng buwan na tumama sa mukha ni Defne ay nagbigay ng ibang uri ng lalim—isang lalim na hindi alam ni Ayla kung paano susukatin.

"Maingay?" tanong ni Ayla, habang dahan-dahang lumalapit sa may p***o ng balkonahe, dala ang kanyang baso. Ito ang unang pagkakataon na hindi sila nagtatalo.

"Yeah. Mga ideya. Mga bagay na hindi ko maipinta nang tama," Defne sighed, sabay tingin muli sa malayo.

"Sabi ng tatay ko, wala raw akong patutunguhan sa sining. Kaya siguro pilit kong pinatutunayan sa kanya na mali siya. Parang tanga, 'di ba? I hate him, pero gusto ko pa ring makuha ang approval niya."

Naramdaman ni Ayla ang isang pamilyar na kirot sa kanyang dibdib. Alam na alam niya ang pakiramdam na 'yon.

"Hindi ka tanga," bulong niya. Naupo siya sa may threshold ng balkonahe, ilang dangkal ang layo sa mga paa ni Defne.

"Buong buhay ko, ginawa ko ang lahat para maging proud si Mama. Architecture? Hindi ko naman talaga 'to unang choice. Pero ito ang gusto niya para sa akin, kaya pinagbutihan ko."

Lumingon si Defne, may gulat sa kanyang mga mata.

"Talaga? Akala ko ba ikaw si Miss Perfect na alam ang bawat hakbang sa buhay?"

"Walang taong perpekto, Defne. Mas magaling lang akong magtago kaysa sa'yo," bahagyang ngumiti si Ayla—isang totoong ngiti na ngayon lang nakita ni Defne.

Natahimik sila nang ilang sandali. Ang malamig na hangin ng gabi ay dumaan sa pagitan nila, pero sa pagkakataong ito, hindi ito naging malamig.

May kakaibang init na nagsimulang mabuo sa maliit na espasyong naghihiwalay sa kanila.

Tiningnan ni Defne ang mga labi ni Ayla na bahagyang nakabukas, at pagkatapos ay tumingin siya nang diretso sa mga mata nito.

May isang segundo, o baka kalahating segundo, kung saan ang distansya sa pagitan nila ay tila naglaho.

Naramdaman ni Ayla ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso—hindi dahil sa galit, kundi dahil sa isang bagay na hindi niya mapangalanan. Isang unwanted na pakiramdam na biglang pumasok sa kanyang sistema.

Biglang tumayo si Defne, binasag ang mahika ng sandali. "Dapat na tayong matulog. Baka mahuli ka pa sa perfect schedule mo bukas," sabi nito, muling ibinalik ang kanyang defensive mask.

"Oo, tama. Matutulog na ako," sabi ni Ayla, nagmamadaling tumayo at iniwan ang kanyang baso sa counter.

Habang naglalakad siya pabalik sa kanyang kwarto, naramdaman ni Ayla ang panghihina ng kanyang mga tuhod.

Ang boundary deal na ginawa nila para protektahan ang kanilang mga sarili ay tila ba nagkaroon ng unang malaking lamat—at ang pinakamalalang bahagi? Hindi si Defne ang bumasag nito, kundi ang sarili niyang puso.