Chapter 1: The Threshold

Ang susi ay bumaon at na-stuck sa brass lock ng p***o ng apartment. Sobrang higpit at ayaw talagang umikot. Ayla exhaled a sharp breath sa sobrang inis, halos mamuti ang mga knuckles niya habang pilit na pinipihit ang metal ring. Sa likod niya, ang hallway ng residential building ay nakakabingi ang katahimikan, amoy lumang wax ng sahig at may kaunting bango ng ulam na niluluto ng kung sinong kapitbahay.

"You're going to break it bago pa man tayo makapasok sa loob," isang boses ang bumulong mula sa likod ng balikat niya.

Hindi lumingon si Ayla. Hindi naman na kailangan. Nagkasama lang naman sila sa loob ng apatnapu't limang minuto sa masikip na Grab car, nakaupo sa tabi ni Defne, at grabeng awareness ang naramdaman niya tuwing umuurong ang sasakyan at nagkakadikit ang mga balikat nila.

"I am not going to break it," sabi ni Ayla. Ang boses niya ay clipped at pilit na pinananatili ang pormal at malamig na tono na ginagamit niya kapag sinusubukan niyang huwag magwala sa galit. "Medyo matanda lang talaga 'yung lock. Sabi ni Mama, nangako raw ang landlord na lalagyan ng langis bago natin i-move ang mga gamit natin."

"Well, your mother’s landlord lied," sabi ni Defne na may halong pangaasar.

Bago pa man makapagreklamo si Ayla, isang kamay ang biglang dumaan sa gilid ng pisngi niya. Ang mga daliri ni Defne—mahahaba, payat, at may kaunting dumi pa ng charcoal dust malapit sa hinlalaki—ay biglang humawak sa mismong ibabaw ng kamay ni Ayla na nasa susi. Hindi niya tinulak palayo si Ayla; sa halip, binalot niya lang ang mas maliit na kamay nito gamit ang sarili niyang palad, sabay diin paitaas bago pinihit ang susi pakaliwa.

Click.

Bumukas ang mabigat na wooden door, at tumambad sa kanila ang isang madilim at makipot na entryway.

Ayla froze for a fraction of a second. Ang kamay niya ay tila nakakulong pa rin sa ilalim ng palad ni Defne. She could feel the heat radiating mula sa balat ni Defne, isang malaking kataliwasan sa sarili niyang mga daliri na laging malamig. Higit pa sa init na 'yon, naamoy niya rin ito—isang kakaiba, matapang ngunit nakakarelax na amoy ng nadurog na bay leaves na may halong amoy ng oil paint. Sobrang lapit nila sa isa't isa, nakatayo sa threshold ng lugar na magiging bagong tahanan nila.

Agad na hinila ni Ayla ang kamay niya pabalik, halos ihulog ang mga susi sa loob ng kanyang canvas tote bag. "Thank you," sabi niya, mas matigas ang boses kaysa sa inaasahan niya. "Kaya ko naman sana."

"Sure you could have. In another hour, siguro," kaswal na sagot ni Defne. Kinuha niya ang kanyang mabigat na duffel bag at isang nakabalot na malaking canvas mula sa sahig, sabay lakad papasok sa apartment nang hindi man lang naghihintay na ayain.

Ang apartment ay isang simpleng dalawang-kwartong space malapit sa university campus, na binabayaran mula sa pinagsamang pera ng kanilang mga bagong kasal na magulang. Ang ideyang ito ay galing kay Meryem—isang paraan daw para "makatipid sa dorm fees" pero ang totoo, halata namang plano lang ito para pilitin si Ayla at ang anak ni Emin na maging close. “Mag-aaral din naman kayo sa iisang siyudad, mas maganda kung magkasama na kayo!” excited na sinabi ni Meryem noon sa isang family dinner, habang ang mga mata nito ay kumikinang sa pangarap na magkaroon ng isang perfect, blended family.

Parehong ayaw nina Ayla at Defne sa setup na ito. Pero masyadong masunurin si Ayla para hayagang kontrahin ang kagustuhan ng kanyang ina, habang si Defne naman ay mukhang masyadong mapang-api at walang pakialam para makipag-away pa.

Naglakad si Ayla patungo sa sala. Halos walang laman ang espasyo, maliban sa isang lumang velvet sofa na iniwan ng nakaraang tenant at ilang cardboard boxes na nakatambak sa sulok. Ang sikat ng araw ay pumasok mula sa malalaking arched windows, na nagbibigay-liwanag sa mga alikabok na sumasayaw sa hangin.

"Ang kwarto sa kaliwa ay akin," anunsyo ni Ayla, habang itinuturo ang p***o sa dulo ng maikling pasilyo. "Dumating na ang mga kahon ko kahapon, kaya na-claim ko na 'to."

Ibinaba ni Defne ang kanyang duffel bag sa velvet sofa, at narinig ang mahinang tunog ng lumang foam sa bigat nito. Naglakad siya patungo sa ikalawang kwarto sa kanan, tinulak ang p***o gamit ang kanyang paa. Tumayo siya sa may pintuan ng ilang sandali, tinitingnan ang loob ng silid.

"Fine by me," sabi ni Defne habang humaharap muli kay Ayla. Sumandal siya sa hamba ng p***o at nagkuwento habang naka-cross ang mga braso sa dibdib. Nakasuot siya ng oversized flannel shirt ngayon, nakatupi ang mga manggas hanggang siko, kaya kita ang maputing balat ng kanyang forearms. "Mas maganda ang pasok ng liwanag sa parteng ito. Better for my paintings."

"Good. Then we have no issues," sagot naman ni Ayla. Naglakad siya patungo sa maliit na kitchen alcove, sinusubukang maghanap ng magagawa para lang hindi magmukhang ilang. Binuksan niya ang isang cupboard, nakitang walang laman, at sinara rin agad. Ang katahimikan sa pagitan nila ay nagsimulang humaba, mabigat at awkward.

"Look," biglang pagsasalita ni Defne, na naging dahilan para mawala ang nakasanayan nitong sarcastic tone.

Tumingala si Ayla, medyo cautious at naghihintay sa susunod na sasabihin nito.

Hinaplos ni Defne ang likod ng kanyang leeg, nakatingin sa labas ng bintana imbes na kay Ayla. "We both know why we're here. Inisip ng mga magulang natin na kung ikukulong nila tayo sa iisang kwarto nang matagal, magiging magkaibigan tayo, magbe-braid ng buhok ng isa't isa, at mag-uusap tungkol sa mga lalaki. It's ridiculous."

Naramdaman ni Ayla ang isang kakaibang kirot o buhol sa kanyang tiyan. "I don't think it's ridiculous para sa kanila na gustuhing magkasundo tayo, Defne."

"Ang magkasundo ay iba sa pinipilit na maging magkapatid kahit hindi naman natin hiningi," sagot ni Defne, habang ang madidilim nitong mga mata ay tumitig nang diretso sa mukha ni Ayla. "I have my own life. You have yours. Ikaw, architecture ang pangarap mo, may maayos kang schedule at matataas na grado. Ako naman, may sarili akong studio hours. Let’s just make a deal."

Ikiniling ni Ayla ang kanyang ulo. "What kind of deal?"

"A boundary deal," sabi ni Defne, habang humahakbang nang ilang beses papalapit. Huminto siya mismo sa dulo ng kitchen linoleum, nirerespeto ang invisible line na naghihiwalay sa kanila. "We share the rent, we share the kitchen, at sisiguraduhin nating hindi masusunog ang bahay. Pero walang pakialaman. No uninvited guests sa mga common areas pagkatapos ng alas-diyes ng gabi. No touching each other's food. At higit sa lahat, walang plastikan na parang pamilya tayo kapag nakasara ang p***o. Deal?"

Tinitigan ni Ayla si Defne. May isang hilaw at purong katapatan sa mga mata nito na parehong nakakatakot at nakakairita para sa kanya. Sanay si Ayla sa mga plastik na ngiti at mabubuting salita para lang maiwasan ang away. Si Defne naman ay parang isang matalim na bato—ayaw magpa-smooth sa agos.

Pero sa kabilang banda, napaka-practical ng alok nito. Proteksyon ito para kay Ayla para hindi na niya kailangang pilitin ang isang relasyon na hindi naman niya alam kung paano sisimulan.

"Deal," matapang na sabi ni Ayla. Inilahad niya ang kanyang kamay.

Tiningnan ni Defne ang nakalahad na kamay ni Ayla. Isang maliit at misteryosong ngiti ang sumilay sa sulok ng mga labi nito. Inabot niya ito at nakipagkamay, mabilis ngunit mahigpit ang hawak.

The touch lasted less than two seconds. Pero habang bumibitaw si Defne at pumasok sa kanyang kwarto, sabay sara ng p***o nang dahan-dahan, naiwan si Ayla na mag-isa sa kusina. Ang palad niya ay nananatiling mainit, at ang pakiramdam ng balat ni Defne ay tila naiwan doon tulong ng isang unwanted brand. Pinunasan niya ang kanyang kamay sa kanyang pantalon, sinusubukang alisin ang pakiramdam, ngunit ang tahimik na apartment ay biglang nagmukhang mas masikip at mas maliit kaysa noong unang hakbang niya rito.