Chapter 3: The Cold War Afterglow

Kinabukasan, ang liwanag ng umaga ay nagdala ng isang matinding realidad. Paggising ni Ayla nang alas-sais, ang unang sumalubong sa kanya sa kusina ay ang basong iniwan niya kagabi sa tabi ng sink, kasama ang mug na ginamit ni Defne para sa mga brushes nito. Malinis na ang counter. Walang bakas ng oil paint rags sa sahig ng sala. Mukhang tinupad naman ni Defne ang pangako nitong maglinis bago matulog.

Pero ang mas matinding problema ay ang tensyon na tila naiwan sa hangin.

Habang nagtitimpla ng kape si Ayla, narinig niya ang pagbuka ng p***o ng kwarto ni Defne. Biglang tumigas ang mga balikat niya. Hindi siya handang harapin si Defne pagkatapos ng nangyari kagabi—yung pag-upo nila sa balkonahe, yung pag-amin ng mga sekreto, at higit sa lahat, yung segundong muntik na silang magkatitigan nang masyadong matagal.

Lumabas si Defne na nakasuot ng malaking gray hoodie, ang buhok ay nakatali pa rin sa magulong paraan. Sandali silang nagkatinginan. Ang mga mata ni Defne na kadalasang puno ng pangaasar ay mukhang mailap ngayon.

"Good morning," maingat na bati ni Ayla, habang hawak ang kanyang mainit na kape.

"Morning," tipid na sagot ni Defne. Hindi ito lumapit sa kusina. Sa halip, kinuha nito ang kanyang sketchpad sa sofa at diretso itong lumabas ng p***o ng apartment nang hindi man lang nag-aalmusal. Walang "paalam," walang kahit ano.

Naiwan si Ayla na nakatayo sa kusina, nakaramdam ng isang kakaibang bigat sa kanyang dibdib. “Galit ba siya? O nagsisisi sa sinabi niya kagabi?” tanong niya sa sarili. Dapat ay matuwa siya dahil ibig sabihin nito ay babalik sila sa kanilang "boundary deal" na walang pakialaman. Pero sa totoo lang, mas nakakairita ang katahimikan kaysa sa mga pang-aasar nito.

Buong araw sa unibersidad, hindi magawa ni Ayla na mag-focus sa kanyang AutoCAD lecture. Ang kanyang propesor ay nagsasalita tungkol sa load-bearing walls at structural integrity, ngunit ang tanging pumapasok sa isip niya ay ang mukha ni Defne sa ilalim ng liwanag ng buwan. Naalala niya kung paano lumambot ang boses nito nang banggitin nito ang kanyang ama.

“Bakit ko ba ito iniisip?” saway ni Ayla sa sarili habang mabilis na nagbubura ng linya sa kanyang blueprint paper. “Step-sister ko siya. Kasal ang mga magulang namin. Ito ang pinakamaling bagay na puwedeng mangyari.”

Nang matapos ang klase, imbes na umuwi agad, nagpalipas ng oras si Ayla sa library. Ayaw niyang maabutang gising si Defne sa apartment. Gusto niyang magkaroon sila ng sapat na espasyo para makalimutan ang nangyari sa balkonahe. Bumalik lang siya sa apartment nang mag-aalas-otso na ng gabi.

Pagpasok niya, madilim ang sala. Inasahan niyang wala si Defne, pero nang buksan niya ang ilaw, nakita niya itong nakahiga sa velvet sofa, nakatakip ang braso sa mga mata.

"Defne?" tawag ni Ayla, dahan-dahang ibinaba ang kanyang T-square.

Hindi sumagot si Defne, pero narinig ni Ayla ang isang mahinang daing. Lumapit siya at doon niya napansin na medyo nanginginig ang mga balikat nito. Nang hawakan ni Ayla ang noo ni Defne, halos mapaso ang kanyang mga daliri sa sobrang init.

"Ang taas ng lagnat mo," nag-aalalang sabi ni Ayla. "May gamot ka ba rito?"

Umiling si Defne nang hindi idinidilat ang mga mata. "I'm fine. Pagod lang 'to sa studio. Hayaan mo lang ako."

"Anong fine? Ang init mo kaya," medyo nagalit si Ayla sa katigasan ng ulo nito. "Wait lang, kukuha ako ng paracetamol at basang basahan."

Mabilis na kumilos si Ayla. Nawala bigla ang lahat ng awkwardness at takot na naramdaman niya kaninang umaga; napalitan ito ng matinding urge na alagaan ang babaeng nasa harap niya. Naghanap siya sa kanyang mga medicine kit, nagpainit ng kaunting tubig para sa sopas, at kumuha ng malinis na bimpo.

Bumalik siya sa sala at dahan-dahang umupo sa gilid ng sofa. "Defne, umupo ka muna saglit. Inumin mo 'to."

Dahan-dahang bumangon si Defne, halatang nahihilo. Inabot niya ang gamot at ang baso ng tubig mula kay Ayla, ang kanilang mga daliri ay muling nagkadikit. Sa pagkakataong ito, walang kuryente—pure warmth at panghihina lang ang naramdaman mula kay Defne. Pagkatapos nitong inumin ang gamot, humiga ito pabalik, at dahan-dahang ipinatong ni Ayla ang basang bimpo sa noo nito.

"Bakit ka ba nagpapakapagod nang ganyan?" bulong ni Ayla habang inaayos ang kumot sa katawan ni Defne. "Sabi mo maingay ang utak mo, pero hindi mo naman kailangang patayin ang sarili mo sa trabaho."

Iminulat ni Defne ang kanyang mga mata, medyo mapula ang mga ito dahil sa lagnat. "Bakit mo ba ako inaalagaan? Sabi sa deal natin... walang pakialaman."

Napatigil ang kamay ni Ayla na nag-aayos ng kumot. Tinitigan niya si Defne, at sa kabila ng lagnat nito, nakita niya muli ang hilaw na kahinaan na unti-unting sumisira sa mga pader na itinayo nila laban sa isa't isa.

"I can't just leave you here suffering, Defne. Kahit na may deal tayo, tao pa rin ako," seryosong sagot ni Ayla. "At kahit na ayaw natin... magkasama tayo rito."

Isang mahinang ngiti ang lumitaw sa mga labi ni Defne bago nito tuluyang ipikit ang mga mata para matulog. "Salamat, Ayla."

Naupo si Ayla sa sahig sa tabi ng sofa, binabantayan ang pagbaba ng lagnat ni Defne. Habang pinapanood niya ang payapang paghinga nito, naramdaman niya ang isang malalim at nakakatakot na katotohanan: ang boundary deal nila ay tuluyan nang gumuho, at wala nang balikan sa kung ano sila noong unang araw.