Chapter 4: The Ripple Effect

Nagising si Ayla dahil sa amoy ng bagong lutong pagkain. Pagdilat ng kanyang mga mata, napansin niyang nakatulog pala siya sa carpet, ang kanyang ulo ay nakasandal pa rin sa gilid ng velvet sofa kung saan nahihimbing si Defne kagabi. Ngunit wala na si Defne doon. Ang kumot ay maayos na nakatupi sa isang sulok, at ang basang bimpo ay wala na rin.

Mabilis siyang tumayo, medyo nag-panic dahil baka nahuli na siya sa kanyang perpektong iskedyul. Pagtingin niya sa dingding, alas-siyete na ng umaga.

Sumunod siya sa bango ng pagkain patungong kusina, at doon ay natagpuan niya si Defne. Nakasuot ito ng isang oversized na itim na t-shirt, at ang kanyang mahabang buhok ay nakatali sa isang mataas at medyo magulong ponytail. Mukha na itong malakas kumpara kagabi, bagamat may kaunti pa ring pamumula sa paligid ng kanyang mga mata. May sinasalang siyang menemen—isang tradisyunal na Turkish scrambled egg dish na may kamatis at sili—sa isang maliit na kawali.

"Gising ka na pala," kaswal na sabi ni Defne nang hindi lumingon. Inilapag niya ang dalawang plato sa counter at isang platito ng tinapay. "Akala ko hihintayin ko pa na mag-alarm ang mukha mo bago ka bumangon."

Napatitig si Ayla sa pagkain, pagkatapos ay kay Defne. "You cooked? Akala ko ba may sakit ka?"

"Kagabi 'yon. Pinainom mo ako ng gamot, 'di ba?" lumingon si Defne, at sa pagkakataong ito, walang pangaasar o poot sa kanyang mukha. May kakaiba at banayad na emosyon sa kanyang mga mata. "Salamat nga pala. Kung hindi dahil sa'yo, baka hanggang ngayon ay nakahandusay pa rin ako roon sa sofa."

"It's nothing. Kahit sino naman gagawin 'yon," sagot ni Ayla, habang nararamdaman ang mabilis na pag-init ng kanyang mga pisngi. Umupo siya sa isa sa mga bar stools sa harap ng counter.

"Hindi lahat," bulong ni Defne, sapat lang para marinig ni Ayla. Inilagay niya ang kawali sa gitna ng counter. "Kain na tayo. Baka mahuli ka pa sa klase mo."

Habang kumakain sila, ang katahimikan ay hindi na kasing bigat ng mga nakaraang araw. May bago at hindi nakasulat na pagkakaintindihan na nabuo sa pagitan nila matapos ang gabing iyon. Hindi na nila pinag-usapan ang kanilang "boundary deal," ngunit pareho nilang alam na marami nang nagbago.

"May klase ka ba mamayang hapon?" tanong ni Defne habang pinupunasan ang gilid ng kanyang labi gamit ang tissue.

"Wala. Hanggang tanghali lang ako ngayon dahil kailangan kong pumunta sa hardware store para bumili ng mga bagong drafting materials," sagot ni Ayla. "Bakit mo natanong?"

"Sasama ako," mabilis na sagot ni Defne. Nang makita niya ang gulat sa mukha ni Ayla, agad niyang idinagdag, "I mean, kailangan ko rin kasi ng ilang canvases at bagong tubes ng oil paint. Mas okay kung sabay na tayong maglakad kaysa magkahiwalay pa."

Napatango si Ayla, bagamat ang kanyang puso ay nagsimula na namang tumibok nang mabilis. “Ano ba 'tong ginagawa namin?” isip-isip niya. Ang pagsasama sa isang apartment ay isang bagay, ngunit ang lumabas nang magkasama sa publiko ay parang nagdadala sa kanila sa isang direksyon na hindi niya alam kung paano kontrolin.

Pagsapit ng alas-tres ng hapon, magkasabay silang naglalakad sa kahabaan ng isang makipot na kalsada malapit sa university kung saan nakahanay ang mga art at architecture supply shops. Ang malamig na hangin ng Oktubre ay nagpapasayaw sa mahabang buhok nina Ayla at Defne. Paminsan-minsan, kapag masyadong masikip ang bangketa dahil sa mga dumadaang estudyante, napipilitan silang magkadikit. Ang bawat bahagyang pagtama ng kanilang mga braso ay nag-iiwan ng kakaibang kuryente na pilit na binabalewala ni Ayla.

"Dito," turo ni Defne sa isang lumang shop na may malaking signboard ng mga brushes at paints.

Pagpasok nila, ang shop ay amoy kahoy, papel, at linseed oil. Para kay Defne, para itong isang paraiso. Agad siyang nagtungo sa section ng mga pintura, ang kanyang mga mata ay kumikinang habang hinahawakan ang bawat tube ng kulay. Si Ayla naman ay nanatili sa likod niya, pinapanood ang bawat galaw nito.

"Aling asul ang mas maganda?" biglang tanong ni Defne, habang ipinapakita kay Ayla ang dalawang magkaibang shades ng blue—ang isa ay Ultramarine at ang isa naman ay Prussian Blue. "Para sa susunod kong painting. Yung tungkol sa... gabi."

Tinitigan ni Ayla ang dalawang kulay, ngunit mas tinitigan niya ang mga mata ni Defne na naghihintay ng kanyang sagot. Naalala niya ang gabi sa balkonahe, ang kulay ng langit habang nag-uusap sila tungkol sa kanilang mga magulang at mga pangarap.

"Ito," itinalaga ni Ayla ang kanyang daliri sa Prussian Blue. "Mas malalim. Parang mas maraming itinatagong kwento."

Isang matamis at totoong ngiti ang sumilay sa mukha ni Defne. "Prussian Blue ito. Sabi ko na nga ba, magugustuhan mo 'to."

Matapos nilang mabili ang lahat ng kanilang kailangan—mga bagong sketchpads para kay Ayla at mga pintura naman para kay Defne—nagpasya silang maglakad pabalik sa apartment. Habang bitbit ang mga mabibigat na paper bags, biglang bumuhos ang isang malakas na ulan.

"Shit, takbo!" sigaw ni Defne.

Agad na hinawakan ni Defne ang kamay ni Ayla nang walang pag-aalinlangan, sabay hila sa kanya patungo sa ilalim ng isang makipot na awning ng isang saradong shop. Hingal na hingal silang dalawa, basang-basa ang kanilang mga damit, ngunit ang kanilang mga kamay ay nananatiling magkahawak.

Nang marealize ni Defne ang kanyang ginagawa, dahan-dahan niyang binitawan ang kamay ni Ayla. Ang kanyang hininga ay gulanit, at ang kanyang mahabang buhok ay nakadikit sa kanyang basang pisngi. Tumingin siya kay Ayla, at sa napakaliit na espasyo sa ilalim ng awning, ang mundo sa paligid nila ay tila naglaho muli. Ang tunog ng ulan ay naging background music na lamang sa mas mabilis at mas malakas na tibok ng kanilang mga puso.

"Ayla..." bulong ni Defne, ang kanyang boses ay may halong takot at pagpapasuko.

"Huwag, Defne," bulong din ni Ayla, bagamat hindi niya magawang iwasan ang tingin nito. Ang nararamdaman niya ay hindi na lang isang lamat sa kanilang boundary—ito ay isang malaking baha na unti-unting lumulunod sa lahat ng kanyang mga panuntunan. Isang unexpected at unwanted na pag-ibig na alam niyang wawasak sa kanilang lahat.