Chapter 4: The Wrong Twin

Elysia's POV

Hindi ko agad tinignan ang folder sa kamay ni Kyler.

Mas natakot ako sa paraan ng pagtitig niya.

“Sit,” hindi iyon pakiusap kundi utos.

Umupo ako sa gilid ng kama, nanginginig ang mga kamay ko kahit pinipilit kong maging kalmado. Isinara niya ang pinto ng kwarto ko bago lumapit at inilapag ang folder sa mesa.

“Do you know what this is?” tanong niya.

Umiling ako, hindi ko siya matingnan sa mga mata kahit wala naman akong ginagawa.

Binuksan niya ang folder.

Mga litrato.

My breathing hitched when I saw what it's about.

Mga kuhang larawan ko iyon sa gala. Nakangiti sa isang executive. Nakikipag-usap sa isang foreign investor. May kuha pang may hawak akong champagne glass, parang masyadong komportable.

“This is how you look,” sabi ni Kyler sa mababang boses, “when you forget your place.”

“Ano’ng ibig mong sabihin?” napabulong ako.

“You were too visible,” tugon niya. “Too friendly. Too… free.”

Parang sumikip ang dibdib ko.

Free ba 'ka mo? If this is what being free feels like, I don't want it.

“Kyler, charity gala ‘yon. You told me to—”

“To act as my wife,” putol niya. “Not to enjoy it.”

Tumayo siya at humarap sa bintana. “You don’t realize how dangerous impressions are in our world.”

“Hindi ko intensyon—”

“Intentions don’t matter,” putol niya sa sasabihin ko. “Results do.”

Kinuha niya ang isang papel mula sa folder at iniabot sa akin.

Nang makita ko ang pamagat, parang gumuho ang mundo ko.

Postnuptial Agreement.

“Anong—?”

“It's temporary,” sabi niya.

“Temporary...” wala sa sariling ulit ko sa sinabi niya, nanginginig pa ang boses ko.

"And to keep you in line.” dagdag niya pa.

Binasa ko ang laman no'n.

Restrictions.

No independent interviews.

No unsupervised social appearances.

No overnight absences without notice.

Parang hawla.

“This isn't right,” sabi ko at marahas na tumayo. “Asawa mo ako, hindi empleyado.”

Doon bumaling ang tingin niya sa akin.

At sa unang pagkakataon, may kung anong emosyon akong nakita sa mga mata niya. Pero agad ring naglaho iyon.

“Exactly,” sabi niya. “You're my wife and you carry my name. The very reason kung bakit kailangan mong mag-ingat ng husto dahil sa bawat galaw mo, nadadamay ang pangalan ko.”

Lumapit siya, sapat lang para maramdaman ko ang init ng presensya niya. Isang bagay na hindi niya kailanman ibinigay sa akin noon.

“You want freedom?” malamig na tanong niya. “You're gonna have to go through me.”

Napaluha ako. “Pinaparusahan mo ako ng ganito dahil lang dito? Gano'n na ba talaga kababaw ang tingin mo sa 'kin?”

Sandali siyang natahimik sa sinabi ko.

“Pwede namang pag-usapan na lang natin 'to, 'di ba? Bakit kailangan pang umabot sa ganito?”

Kapagkuwan ay nagsalita rin siya, “It's final, Elysia. Nothing about it is up for discussion.”

"At paano kung ayaw kong sundin 'yan?"

"You're family needs me to keep your family business alive, Elysia," may pagbabanta sa boses niya. "What d'you think will happen if I pull out every investment I had with them?"

I can't believe he's blackmailing me.

Habang tinitignan ko ang papalayo niyang bulto, naiintindihan ko na.

Sarili niya lang ang iniisip niya. It was always about protecting his precious name.

Kinabukasan, ramdam ko agad ang pagbabago.

May bagong assistant sa bahay.

May bagong schedule sa phone ko. Lahat iyon pre-approved.

At si Seraphina?

Mas lalo siyang naging komportable.

“Kyler wants to keep everything under his control," sabi niya habang umiinom ng kape sa kusina. “He doesn’t like surprises. That's probably why kinukulong ka niya dito.”

Hindi na ako umimik. Masiyado ng magulo ang utak ko at wala na akong lakas para makipagtalo sa mga walang kwentang tao.

"Sorry," she pouted like she really cared and smiled like she won on something. "Well, I gotta go. Kyler wants me in the office."

“Congrats,” dagdag niya. “You’re finally learning.”

It's like she's giving herself credits for telling me all of these things about Kyler.

I couldn't help but say, “As a housewife, sa tingin ko dati kang housekeeper ng asawa ko. Ang dami mo kasing alam sa kaniya e.”

Napaawang ang labi niya sa sinabi ko. Hindi ko na siya hinintay na makapagsalita pa ulit. Tinungo ko na ang kwarto at nagkulong na naman buong maghapon.

Baka kung ano pa ang magawa ko sa kaniya kapag hindi ko siya natantya. Kyler doesn't want me already, kaya wala na akong pakialam kung magalit siya sa akin kapag may ginawa ako kay Seraphina.

Pagsapit ng gabi, tahimik na sa wakas ang buong condo. Wala na ang nakakarinding boses ng Seraphina na iyon.

Pero kahit gano'n, hindi pa rin ako makatulog. Dala na rin siguro ng gutom.

Pakiramdam ko, nauubos ako. Unti-unting nawawala ang sarili ko sa pagitan ng mga papel, utos, at ng babaeng palihim na hinuhubog ang pagbagsak ko.

Hindi ko namalayan na lumabas na pala ako ng kwarto.

Nakapaa. Nakasuot lang ng manipis na roba.

Pababa na sana ako ng hagdan nang makita ko ang isang bulto ng lalaking nakatayo sa may balcony.

Kapag ba sabihin ko sa kaniya na paalisin niya na si Seraphina ay gagawin niya ba?

“Kyler,” tawag ko, basag ang boses.

Lumingon naman siya sa gawi ko.

At sa unang pagkakataon, hindi malamig ang mga mata niyang sumalubong sa akin.

It was somehow filled with... warmth?

Naglakad ako palapit sa kaniya, dala ang lahat ng pagod at sakit na kinimkim ko sa loob ng tatlong taon.

“Pagod na ako,” bulong ko. “Pagod na akong maging asawa mo.”

Hindi siya nagsalita.

“So tell me,” dagdag ko pa, “hanggang kailan mo ako ikukulong dito?”

Lumapit siya bigla.

Masyadong malapit.

Hinawakan niya ang pulso ko at para akong nakuryente nang dumapo ang balat niya roon.

He's holding me. He is finally holding me willingly.

“I wouldn’t cage you,”

At doon ako natigilan.

Hindi iyon ang boses ni Kyler.

Mas mababa. Mas magaspang. Mas… buhay.

Napatingin ako sa mukha niya.

Pareho. Pero may kaunting pagkakaiba na hindi mo kaagad makikita kung hindi mo titignan ng mabuti.

“Who—” hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil hinigit niya na ako palapit sa katawan niya at marahan niyang hinaplos ang pisngi ko.

Ngumiti siya.

His smile feels dangerous. Mapang-akit.

“Looks like you mistook me for my twin brother,” nakangising aniya. “I’m Kellan Craig Athienza, by the way.”

Parang tinamaan ng kidlat ang buong katawan ko.

Hindi ko naman kasi alam na may kambal pala ang asawa ko.

I didn't know I was talking to the wrong twin at nagdrama pa talaga ako. Nakakahiya!

“B–Bitawan mo 'ko,” nauutal na utos ko at nagpumiglas sa hawak niya.

Pero hindi niya ako binitawan kaagad.

“I just got home,” sabi niya. “Don't you think I deserve a proper welcome?”

May galit na boses ang biglang umalingawngaw mula sa likuran namin.

“Kellan.”

Si Kyler.

His usual cold eyes are now filled with an emotion I couldn't believe he's capable of.

Is that jealousy?

Doon lang ako binitawan ng Kellan na 'to and I tried composing myself.

“Nice to see you again, brother.” saad niya rito.

Sinulyapan niya ako bago nakangising binalingan ulit ang kapatid.

“I didn't know it'll be nicer to see your wife tho'. Sana pala umuwi na lang ako ng mas maaga.”

Kyler's eyes went even darker.

"What's mine is mine. Know your limits Kellan, bago ko pa makalimutang kapatid kita."

Tama ba ang naririnig ko? I never knew Kyler has this other side in him.

A territorial man.