THE SUBSTITUTE WIFE: A GAME OF LIES

Yvaine POV

Tatlong libong piso na lang ang laman ng GCash ko, tapos limang araw na lang bago ang deadline ng eviction notice na nakadikit sa p***o ng studio apartment ko.

Lintek na buhay to! 

"Yvaine! Isang linggo na lang ang palugit ko sa'yo! Kung hindi mo mababayaran ang overdue rent mo, ilalabas ko na lahat ng gamit mo sa kalsada!" sigaw ni Aling Marites mula sa baba habang malakas na kinakatok ang bakal na rehas ng hagdan.

Hindi na ako sumagot. Nakatungo lang ako habang hawak ang lumang magnifying glass at pinagpapatuloy ang paglilinis sa lumang pocket watch na naiwan ng kliyente ko. Isang restorationist ako ng mga lumang alaala at gamit. Sa labas, akala nila naglilinis lang ako ng mga lumang relo, kuwintas, o kaya ay mga lumang lumang litrato. Pero ang hindi nila alam, sa bawat paghawak ko sa mga lumang gamit na may malalim na emosyon, sumasabit ang huling sulyap ng may-ari bago sila nawalan ng hininga. Isang klase ng psychological echo na ako lang ang nakakaramdam. Nakapapagod. Nakakabaliw minsan. Pero kailangan kong kumita.

Tumunog ang phone ko sa ibabaw ng mesa. Agad ko iyong kinuha sa pag-asang si Kuya Jobert na nagpapadala kahit konting sustento, o kaya ay si Marcus—ang boyfriend ko ng tatlong taon.

Marcus: "Yvaine, wag ka nang umasa na magpapadala pa ako ng pera ngayon. At saka... pwede ba, tigilan mo na ang pag-iistalk sa amin ni Chloe. Tapos na tayo."

Nanlamig ang buong katawan ko. Para akong binuhusan ng yelo habang paulit-ulit na binabasa ang text. Si Chloe. Ang sarili kong step-sister na kinupkop ng nanay ko noon.

Agad kong dinayal ang numero ni Marcus, pero ring lang nang ring hanggang sa ibinaba niya. Hindi ako nagdalawang-isip; kinuha ko ang jacket ko at lumabas ng pintuan kahit na umuambon na. Kailangan ko siyang makausap. Tatlong taon akong nagpakatanga, nag-ambag sa tuition niya, at nagtiis sa maliit na kuwartong ito para lang matulungan siyang makatapos sa architectural firm na pinagtatrabahuhan niya ngayon, tapos ganito lang ang igaganti niya?

Nang makarating ako sa tapat ng condominium building kung saan nakatira si Chloe, hindi na ako nahirapang pumasok dahil kabisado ko pa ang passcode ng unit niya na ginawa ko ring password noon. Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob. Bukas.

Pero sana hindi na lang ako tumuloy sa pagpasok.

Doon ko sila naabutan sa sala. Si Marcus at si Chloe, magkayakap habang nakatingin sa parehong phone na tila nagtatawanan pa bago ako marinig. Ang masakit pa, ang suot na kwintas ni Chloe—ang pamilyar na silver pendant na may tatlong diamante—ay ang mismong lumang heirloom na binigay sa akin ni Lola para sana sa darating kong kasal.

"Yvaine? Paano ka nakapasok dito?" gulat na tanong ni Marcus habang inilalagay ang isang kamay sa bewang ni Chloe na parang pinoprotektahan ito laban sa akin.

"Sayo galing ‘to, di ba?" nanginginig ang boses kong tinuro ang kwintas sa leeg ni Chloe. "Ibinenta mo ang alaala ng lola ko para lang mabilihan ng ganyan ang malandi mong girlfriend?"

"Ang kapal ng mukha mo, Yvaine!" sabat ni Chloe habang nakangisi nang may halong panunuya. "Wala ka na kasing mararating sa buhay kundi ang pagiging pulubi sa lumang shop mo. Iniwan ka na ni Marcus dahil wala kang kwenta!"

Parang pinagsakluban ng langit at lupa ang dibdib ko. Gusto kong sumigaw, gusto ko silang sabunutan, pero naunahan ako ng kakaibang kirot sa dibdib—ang hininga ko ay naputol, at biglang umikot ang paningin ko sa sobrang galit at puyat. Lumabas ako ng gusali nang umiiyak, tumatakbo sa gitna ng lumalakas na ulan habang basa ang mukha ko ng sarili kong luha at patak ng ulan.

Walang-wala na ako. Ito na siguro ang pinakamababang punto ng buhay ko. Wala nang pera, walang pamilya, walang pag-ibig.

Habang naglalakad ako nang nakapaa sa gilid ng kalsada malapit sa commercial district, may napansin akong lumang supot na itim sa tabi ng basurahan malapit sa isang gasolinahan. Dahil sa pagkalito at pagod, dinampot ko iyon. Isang lumang leather pouch ang laman. Pag-abot ko sa loob, may naramdaman akong metal—isang lumang retro pocket watch na may dugo sa gilid, pag-aari siguro ng isang taong biktima ng karahasan kamakailan dahil amoy kalawang at basang lupa pa ito.

Maling-mali ang ginawa ko. Sa sobrang lutang ko sa emosyon, hinawakan ko nang mariin ang relo.

Isang iglap.

Sumabog ang paningin ko. Hindi ito simpleng alaala lang. Pumasok sa utak ko ang isang madilim na eskinita. Isang lalaking nakaitim na hoodie ang may hawak na patalim, at habang nakahiga ang biktima sa sementong basa, nakuha kong sulyapan nang malinaw ang mukha ng pumatay bago ito lumingon sa direksyon ng nag-iiwang ilaw ng sasakyan.

Nanlaki ang mga mata ko sa takot.

Ang mukha ng pumatay sa alaala ng biktima... ay ang mismong mukha ni Marcus. Ang bagong lalaki ng kapatid ko.

"Hindi... hindi totoo ‘to," bulong ko sa sarili ko habang napaluhod ako sa basa at maduming sementadong sidewalk, basang-basa sa ulan, habang ang mga sasakyan ay nagdaraan na may dalang malalamig na ilaw na sumasalamin sa mga luha ko.