Chapter 3: Isang Pusong Umaasa

Hyacinth Pov

Ang tunog ng pagbagsak ng p***o ng kwarto ay parang malakas na kulog na umalingawngaw sa bawat sulok ng marangyang mansyon. Ngunit sa totoo lang, wala na akong pakialam sa mga ingay na iyon. Habang mabilis at patakbo akong naglalakad pababa ng hagdan, ramdam na ramdam ko pa rin ang hapdi sa aking braso kung saan mahigpit at marahas na bumaon ang mga daliri ni Rye. Pero gaano man kasakit ang pisikal na marka na iniwan niya, doble ang kirot at kaba na nag-uunahan sa loob ng aking dibdib. Ang tunay na pinangangambahan ko ay hindi ang galit niya, kundi ang kaligtasan ng munting buhay na kasalukuyang tumutubo at lumalaki sa loob ng aking sinapupunan.

Ang batang ito na nagmula sa aming maruming kasunduan ay ang tanging liwanag na natitira sa aking mundo ngayon. Hinding-hindi ko hahayaang madamay ang inosenteng sanggol na ito sa lason ng mundong ginagalawan nina Rye at Cassandra.

"Haya! Diyos ko, hija! Anong nangyari sa iyo at mukhang takot na takot ka?" nag-aalalang tanong ni Manang Rosa nang salubungin niya ako sa bukana ng malawak na sala.

Nakita ko ang gulat at awa sa kanyang mga mata nang mapansin ang mga luha na patuloy na pumapatak sa aking mga pisngi at ang matinding panginginig ng aking mga kamay.

Hinawakan ko nang mahigpit ang nanginginig na palad ng matanda, ang tanging kakampi ko sa loob ng bahay na ito.

"Manang, kailangan ko pong umalis dito kahit sandali. Kailangan ko pong lumayo muna para sa kapayapaan ko. Pakiusap po, huwag na huwag ninyong sasabihin kay Ryker o kanino man na nakita niyo akong lumabas ng mansyong ito."

"Pero saan ka pupunta sa ganitong oras ng gabi, hija? Madilim na sa labas, at wala ka namang dalang sasakyan. At anong ibig sabihin ng mga luha mong iyan?" nag-aalalang usisa ni Manang Rosa, kitang-kita ang tapat na takot at pagmamalasakit sa kanyang mukha para sa aking kalagayan.

"Basta po, Manang, magtiwala kayo sa akin. Para ito sa kaligtasan ko... at ng magiging anak ko," bulong ko, na agad nagpatigil sa matanda at nagpamilog sa kanyang mga mata sa gulat.

Bago pa man makapagsalita si Manang Rosa o mapigilan ako, mabilis ko nang tinungo ang pangunahing pintuan palabas ng mansyon. Sakto namang nakita ko ang driver na abala sa pag-aayos ng isa sa mga sasakyan sa garahe. Nagpanggap akong inutusan ni Rye na lumabas para sa isang personal na utos upang hindi na masyadong magtanong ang iba. Nang makalabas ako ng malaking gate at makakuha ng nagdaraang taxi sa madilim na kalsada, doon lamang ako nakahinga nang maluwag kahit paano.

Habang binabagtas namin ang tahimik at basang kalsada ng siyudad dahil sa ambong sumasabay sa hangin, dahan-dahan kong hinawakan ang aking tiyan.

"Anak, patawarin mo si Mama kung wala tayong marangyang matirhan ngayon," umiiyak kong bulong sa aking sarili habang nakatingin sa labas ng bintana ng taxi.

"Pero ipinapangako ko sa iyo, hinding-hindi na tayo magpapaka-alipin kailanman. Magsisimula tayo ng bagong buhay na tayo lang dalawa."

Nagpababa ako sa isang tahimik at liblib na apartment complex sa kabilang bahagi ng lungsod. Buti na lamang at may kakilala ako rito noon na nagpapaupa ng maliit na silid na abot-kaya ng bulsa. Sapat na ang kaunting ipon ko mula sa maliit na sideline na itinago ko linggo-linggo nang hindi nalalaman ni Rye para pambayad sa upa ng ilang buwan at pambili ng mga pangunahing pangangailangan.

Pagpasok na pagpasok ko sa maliit na silid, inihiga ko ang aking pagod na katawan sa manipis at lumang kutson. Walang marangyang kama, walang malaking aircon, at lalong walang mga kasambahay na magmamaliit sa akin. Pero sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, naramdaman ko ang tunay na kapayapaan. Walang nag-uutos, walang nanlalait, at walang anino ni Cassandra na bumabagabag sa bawat hininga ko.

Inilabas ko ulit mula sa aking bag ang maliit na test kit, dinala ito sa maliit na salamin sa loob ng banyo. At tinitigan nang matagal ang dalawang pulang guhit na sumisimbolo sa aking kinabukasan. Ang sakit at hinagpis ng nakaraan ay unti-unting pinapalitan ng isang matibay na desisyon na hinding-hindi na ako magpapaapi kahit na kailan.

Ngunit habang nakatitig ako sa repleksyon ko sa salamin, isang mabigat na tanong ang pumasok sa isip ko na nagpalamig sa aking dugo.

Hanggang kailan kaya ako magtatago rito? At anong klaseng impiyerno ang sasalubong sa akin kapag nalaman ni Rye na tumakas ako habang dala-dala ko ang tagapagmana ng mga Saavedra?