All Chapters of THE UNLOVED WIFE'S MISERY : Chapter 1 - Chapter 5

Hyacinth PovSabi nila, ang kasal ay simula ng habambuhay na saya, ang pinakamasayang yugto ng buhay ng isang babae kung saan ibinubunyag ng tadhana ang kanyang nakatagong grasya. Para sa akin, ang kasal ko ay naging isang madilim at mahabang koridor kung saan ang bawat hakbang ko ay may kaakibat na tanikala.Tinitigan ko ang pigura ni Ryker Knight Saavedra sa harap ng malaking salamin sa aming silid. Inaayos niya ang kanyang itim na kurbata, ang bawat galaw ay may likas na awtoridad, may mapanganib na lamig na nagpapakilabot sa aking balat. Ang kanyang panga ay mahigpit na nakakompromiso, ang kanyang mga mata ay blangko habang tinitingnan ang sarili. Hindi man lang niya ako nilingon kahit alam niyang dilat na ang mga mata ko at kanina pa nakatitig sa kanya mula sa gilid ng kama. Tatlong taon na kaming kasal, pero tuwing gigising ako sa tabi niya, pakiramdam ko ay estranghero pa rin ako sa mundong ginagalawan niya. Isang pulubi na napadpad sa marangyang palasyo pero walang karapatang

Hyacinth Pov Ang tunog ng pagbagsak ng pinto ng kwarto ay parang malakas na kulog na umalingawngaw sa bawat sulok ng marangyang mansyon. Ngunit sa totoo lang, wala na akong pakialam sa mga ingay na iyon. Habang mabilis at patakbo akong naglalakad pababa ng hagdan, ramdam na ramdam ko pa rin ang hapdi sa aking braso kung saan mahigpit at marahas na bumaon ang mga daliri ni Rye. Pero gaano man kasakit ang pisikal na marka na iniwan niya, doble ang kirot at kaba na nag-uunahan sa loob ng aking dibdib. Ang tunay na pinangangambahan ko ay hindi ang galit niya, kundi ang kaligtasan ng munting buhay na kasalukuyang tumutubo at lumalaki sa loob ng aking sinapupunan.Ang batang ito na nagmula sa aming maruming kasunduan ay ang tanging liwanag na natitira sa aking mundo ngayon. Hinding-hindi ko hahayaang madamay ang inosenteng sanggol na ito sa lason ng mundong ginagalawan nina Rye at Cassandra."Haya! Diyos ko, hija! Anong nangyari sa iyo at mukhang takot na takot ka?" nag-aalalang tanong ni

Hyacinth Pov Limang buwan na ang lumipas mula nang gabing tumakas ako sa madilim na mansyong iyon. Limang buwan ng katahimikan, simpleng pamumuhay, at unti-unting paghilom ng mga sugat sa aking puso. Ang maliit na silid na tinirhan ko noon ay pinalitan ko na ng isang mas maaliwalas ngunit abot-kayang apartment sa isang tahimik na probinsya malayo sa Maynila. Dito, wala ang naglalakihang mga pader at matarik na gate na sumisimbolo sa aking pagkakakulong. Dito, ako ang nagpapasya para sa sarili ko. Habang nakatayo ako sa harap ng maliit na salamin sa aming sala, dahan-dahan kong hinaplos ang aking malaki at bilog na tiyan. Limang buwan na ang lumipas, at ang munting sikreto na kinatatakutan ko noon ay isa na ngayong buhay na nagbibigay-lakas sa akin araw-araw. Ramdam ko ang malinaw na pagsipa ng sanggol sa loob, isang paalala na hindi na ako nag-iisa. May kasama na ako, isang munting anghel na magiging kakampi ko sa laban ng buhay. "Kumusta ka naman diyan, anak?" nakangiti ko