KABANATA 3: Face of

Deneve’s POV

​Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Ang ingay ng mall, ang background music, ang mga taong naglalakad sa paligid namin lahat yun nag-fade. Ang tanging naririnig ko lang ay ang malakas at mabilis na kabog ng dibdib ko.

​Nakatingin lang ako kay Julius, at nakatitig din siya sa akin. Sa mga mata niya, nakita ko ang pagkabigla na unti-unting napalitan ng panlalamig. Tiningnan niya ang suot kong lumang faded na t-shirt at ang suot kong mumurahing maong.

​"Babe? I asked you a question. Sino 'yang matabang—" napatigil si Bianca. Lumapit siya kay Julius at tiningnan ako nang maigi. Nanlaki ang mga mata niya, tapos bigla siyang tumawa nang pagkalakas-lakas. "Oh my god. No way. Deneve?! Ikaw ba 'yan?!"

​Gusto kong lamunin ako ng lupa right then and there. Hinawakan ko nang mahigpit ang kamay ni Hope at pilit siyang itinago sa likuran ko.

​"What happened to you?!" Halos mangiyak-ngiyak si Bianca sa katatawa habang tinuturo ako. Walang pakialam kung may mga taong napapatingin sa amin. "My god, Deneve! Para kang balyena! Ang laki-laki mo na, tapos... ew, look at your clothes! Namamasukan ka bang katulong ngayon? Ang dugyot mo tingnan!"

​Nanginig ang mga labi ko. Gusto kong sumagot. Gusto kong isumbat sa kanya na ang perang ninakaw nila sa akin ang dahilan kung bakit nandito ako sa sitwasyong ito. Pero walang boses na lumabas sa lalamunan ko. Bumara ang kaba at kahihiyan.

​"Mama, bad po ba siya?" inosenteng tanong ni Hope mula sa likod ko. Humigpit ang hawak niya sa laylayan ng damit ko.

​Narinig yun ni Bianca kaya napatingin siya kay Hope. Kumunot ang noo ng kabit ng asawa ko at tiningnan ang anak ko mula ulo hanggang paa.

​"Oh, may anak ka na pala?" mapang-asar na ngumiti si Bianca. Tiningnan niya ako nang may halong pandidiri. "Sino namang malas na lalaki ang nakabuntis sa'yo? Tambay diyan sa kanto niyo? O baka naman hindi mo alam kung sino kase kung kani-kanino ka sumama nung naglayas ka?"

​"Wag mong idamay ang anak ko, Bianca," matigas na sabi ko. Pinilit kong patapangin ang boses ko kahit nanginginig na ang buong katawan ko.

​"Bakit? Totoo naman ah!" sagot ni Bianca, nag-cross arms pa siya habang nakasandal kay Julius. "I mean, look at you. Sinong matinong lalaki ang magkakagusto sa isang baog na tulad mo? Ah wait, hindi ka na pala baog. Naanakan ka lang pala ng kung sinong hampaslupa. Sabagay, mag-ina kayong mukhang cheap. Bagay na bagay kayo sa skwater."

​"Tama na 'yan, Bianca," malamig na saway ni Julius.

​Napatingin ako sa asawa ko. Wala siyang reaksyon sa mga pang-iinsulto ni Bianca sa akin. Ang paningin niya ay nakapako... kay Hope.

​Tinitigan ni Julius ang mukha ng anak ko. Nakita ko ang pagkunot ng noo niya habang sinusuri ang mga mata at ang hugis ng mukha ni Hope. Parang may kinakalkula siya sa isip niya. Biglang nanlamig ang buong katawan ko. Kamukhang-kamukha niya si Hope. Yung mga mata ni Julius, yung ngiti, nasa anak ko.

​"Ilang taon na siya?" seryosong tanong ni Julius. Ang lamig ng boses niya. Parang boses ng isang estranghero.

​Napaatras ako ng isang hakbang. "W-Wala kang pakialam."

​Humakbang si Julius palapit sa amin. "I asked you a question, Deneve. Ilang taon na ang bata at sino ang tatay niyan?"

​"Babe, bakit mo ba kinakausap 'yan? Nag-aaksaya ka lang ng laway diyan sa matabang 'yan," irap ni Bianca.

​"I said, shut up, Bianca," madiin na sagot ni Julius nang hindi inaalis ang tingin sa amin ni Hope. "Sumagot ka, Deneve."

​Kinagat ko ang ibabang labi ko hanggang sa malalasahan ko na ang sarili kong dugo. Kailangan kong magsinungaling. Hindi niya pwedeng malaman. Kukunin niya sa akin si Hope. Mayaman na siya, makapangyarihan. Baka baligtarin nila ako at sabihing mas kaya nilang buhayin ang anak ko!

​"Asawa ko," lakas-loob kong sagot, nakatingin nang diretso sa mga mata niya. "Nabuntis ako ng boyfriend ko noon na asawa ko na ngayon. Matino siyang tao, Julius. Hindi tulad ng iba dyan na walang ginawa kundi manggamit."

​Tumawa ulit nang malakas si Bianca. "Asawa? May nagkamali sayo sa ganyang hitsura? As in legal husband? Naku girl, baka naman nananaginip ka nang gising! Sino namang siraulo ang pakakasalan ang isang losyang na tulad mo?"

​"Excuse me? May problema ba rito?!"

​Lahat kami napalingon sa sumigaw. Si Spica. Mabilis siyang naglakad palapit sa amin, bitbit ang isang paperbag, salubong na salubong ang kilay sa ilalim ng makapal niyang salamin. Hinarang niya agad ang sarili niya sa pagitan namin ni Bianca.

​"Spica..." mahinang bulong ko. Parang naiiyak na ako sa relief.

​Tiningnan ni Bianca si Spica mula ulo hanggang paa, tapos ngumisi nang nakakaloko. "Oh, my god. The circus is in town. May dumating na namang isa pang weirdo. Sino ka naman? Yaya ng matabang 'to? Look at your glasses, ang cheap ng frame. At 'yang suot mo? Ukay-ukay ba 'yan?"

​Tinaasan ng kilay ni Spica si Bianca. Hindi man lang siya natinag. "Ako lang naman ang kaibigan ng babaeng binubully mo ngayon. At oo, baka nga sa ukay-ukay galing ang damit ko, pero at least nabili ko ng sarili kong pera. Eh ikaw? 'Yang suot mong dress na halatang knock-off ng Prada, at 'yang confidence mong pang-squatter, kaninong pera ginamit mo diyan? Sa asawa ng may asawa?"

​Namula ang mukha ni Bianca sa galit. "How dare you?! Alam mo ba kung sino ang kinakausap mo?!"

​"Wala akong pakialam kung sino ka," kalmadong sagot ni Spica, pero ang talim ng paningin niya. "Ang alam ko lang, ang baho ng hininga mo. Nakaka-pollute kayo ng hangin dito. Deneve, tara na. Wag mong sayangin ang oras mo sa mga basurang hindi marunong mag-recycle ng ugali."

​Hinawakan ako ni Spica sa braso at hinila kami ni Hope palayo.

​"Let's go, Hope," nanginginig ang boses ko. Binuhat ko si Hope dahil nanghihina na ang mga binti ko at mabilis kaming naglakad palayo sa kanila.

​"You cheap losers! Wag na wag kayong magpapakita sa akin dito!" rinig ko pang sigaw ni Bianca mula sa likuran.

​Hindi na ako lumingon. Gusto ko lang makalayo. Gusto ko lang protektahan ang anak ko.

​Julius’s POV

​Nakatayo lang ako habang pinapanood silang maglakad palayo. Ang bigat ng pakiramdam ko.

​"Nakakagigil yung nerd na 'yon ah! Kung makapagsalita akala mo kung sinong maganda! Pareho lang naman silang dugyot ni Deneve!" nag-iinarte at nagdadabog na sabi ni Bianca habang nakakapit ulit sa braso ko. "Babe, did you hear what she said to me? Ipa-ban mo nga sila sa mall na 'to!"

​"Tumigil ka nga muna, Bianca," naiinis kong inalis ang braso ko mula sa pagkakakapit niya.

​"What? Kinakampihan mo ba yung matabang ex mo?!"

​Hindi ko siya sinagot. Nakatitig lang ako sa pwesto kung saan nawala sila Deneve. May mali.

​Yung bata.

​Imposibleng hindi ko mapansin. Ang hugis ng mga mata ng batang yun... yung ngiti niya bago siya umiyak... pamilyar na pamilyar sa akin. Mukha ko yun noong bata pa ako. At yung sinabi ni Deneve? Nabuntis siya ng boyfriend niya na asawa na niya ngayon?

​Paano siya makakapagpakasal kung hindi pa kami annulled? Wala pa akong natatanggap na kahit anong papel mula sa korte dahil abala ako sa pagpapalago ng kumpanya ko at wala akong panahong asikasuhin ang annulment. Legal na asawa ko pa rin siya. Kaya imposibleng may asawa na siya.

​At kung apat na taon kami nang hindi nagkikita... at mukhang nasa apat na taong gulang ang bata...

​Kinuha ko ang cellphone ko mula sa bulsa ko at dinial ang numero ng secretary ko. Sinagot agad ito pagkatapos ng unang ring.

​"Sir Julius?"

​"Mark, I need you to do a background check," malamig na utos ko habang naglalakad na ako palabas ng store, iniiwan si Bianca na nagrereklamo sa likuran ko. "Hanapin mo ang lahat ng detalye tungkol sa asawa ko. Kay Deneve Valderrama. Saan siya nakatira ngayon, ano ang trabaho niya, at..."

​Huminto ako sa paglalakad at huminga nang malalim.

​"...alamin mo kung kailan ipinanganak ang anak niya. Gusto kong makita ang birth certificate ng bata by tomorrow morning."

​"Copy that, Sir Julius."

​Pinatay ko ang tawag at napakuyom ang kamao ko.

​Kung totoo ang hinala ko, na akin ang batang yun at itinago niya sa akin ng ilang taon... hindi ko palalampasin 'to, Deneve. Kukunin ko kung ano ang akin.