LOGINHindi ako agad nakagalaw matapos kong mabasa ang mensahe.“HUWAG NINYONG PAPASUKIN SI ALEJANDRO. HINDI SIYA ANG TAONG NAKIKITA NINYO.”Paulit-ulit kong binasa ang mga salitang iyon. Hindi ko alam kung sino ang nagpadala, pero malinaw ang babala.“Althea?” tawag ni Damon. “Anong nangyari?”Iniabot ko sa kaniya ang cellphone.Nang mabasa niya ang mensahe, agad siyang napatingin sa CCTV monitor. Nandoon pa rin ang lalaking kamukha ni Alejandro. Hawak nito ang isang maliit na kahon habang nakatayo sa may gate. Sa likuran niya ay si Marianne.“Hindi natin siya puwedeng papasukin,” sabi ni Damon.“Pero si Marianne ang kasama niya. Mukhang may nangyari sa kaniya.”“Maaaring patibong iyon.”“Paano kung kailangan niya talaga ng tulong?”Hindi agad sumagot si Damon.Lumapit si Bianca at tiningnan ang monitor. “May kakaiba sa kilos ni Marianne.”“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko.“Hindi siya gumagalaw nang natural. Parang may nakahawak sa kaniya mula sa likod.”Biglang napalingon si Adrian sa
“At sinabi niyang huwag kong bubuksan ang pintong iyan hangga't hindi dumarating si Althea.”Hindi ko maalis ang tingin ko sa batang lalaki.Sampung taong gulang lamang siya, ngunit kung magsalita ay para bang alam niya ang lahat ng nangyayari sa dalawang pamilya.“Ano ang pangalan mo?” tanong ko.“Adrian.”Napatingin ako kay Victor.“Siya ba ang Adrian Villarell na nasa litrato?”Dahan-dahang tumango ang matanda.“Hindi ko alam kung paano siya napunta rito. Ang alam ko lang, matagal na siyang nawawala sa aming pamilya.”Lumapit si Damon sa bata.“Adrian, sino ang mama mo?”Tumingin ang bata sa nakasarang pinto.“Sinabi niya na huwag kong sabihin ang pangalan niya hangga't hindi dumarating si Althea.”Napatingin ako kay Bianca.“Parang may alam siya tungkol sa atin.”“Althea, huwag kang basta papasok,” paalala ni Damon.Pero hindi ko maalis ang tingin ko sa pinto.May kakaibang pakiramdam akong naroon ang sagot sa lahat ng tanong na matagal ko nang hinahanap.“Adrian, puwede mo bang i
“May 24 oras kayo para malaman kung sino ang tunay na tagapagmana.”Paulit-ulit kong binasa ang mensaheng natanggap ni Bianca. Hindi ko alam kung sino ang nagpadala nito, pero malinaw ang intensiyon niya.Gusto niyang paghiwalayin kami.“Hindi ka pupunta roon nang mag-isa,” agad kong sinabi kay Bianca.“Althea, mama ko iyon. Kung may pagkakataon akong makita siya, hindi ko hahayaang mawala iyon.”“Paano kung bitag?”“Paano kung hindi? Paano kung iyon na ang pagkakataon kong malaman kung bakit niya ako iniwan?”Naintindihan ko ang nararamdaman niya. Pareho kaming lumaki na maraming tanong tungkol sa aming mga pamilya. Pero ayokong may mangyaring masama sa kanya.Lumapit si Damon.“Pupunta tayong lahat. Hindi natin kailangang sundin ang utos na mag-isa siyang pupunta.”Tumango si Bianca.“Salamat.”Tumingin ako kay Victor.“Alam mo ba kung nasaan ang bahay ng mga Monteverde?”Tahimik siyang tumango.“Sa labas ng lungsod. Matagal nang walang nakatira roon, pero may mga tauhan pa ring nag
“Ang ama mo ang nakakaalam kung sino talaga ang pumatay kay Elena.”Parang may bumagsak na mabigat na bagay sa dibdib ko matapos sabihin iyon ni Victor.Napalingon ako kay Alejandro.Nakatayo lamang siya sa isang sulok. Hindi siya makatingin sa akin. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang pilit niyang pinipigilan ang sarili na magsalita.“Papa?” tawag ko.Hindi siya sumagot.“Sabihin mong hindi totoo ang sinasabi niya.”Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.“Althea…”“Please. Huwag mo akong tawaging anak kung hindi mo kayang sabihin ang totoo.”Napapikit siya at huminga nang malalim.“May alam ako tungkol sa nangyari kay Elena.”Natahimik ang lahat.“Pero hindi ko siya pinatay,” dagdag niya.“Kung ganoon, sino?”Tumingin siya kay Victor.“Alam mo kung sino ang nag-utos. Ikaw ang unang nakipag-usap sa kanya.”Napakunot ang noo ni Victor.“Hindi ako ang dapat sisihin sa nangyari. Sinubukan kong iligtas ang dalawang pamilya.”“Dalawang pamilya?” tanong ni Bianca. “Pati ba ako kasama sa
“Ang taong pumatay sa akin ay hindi si Victor… kundi ang taong pinakamalapit sa iyo, Althea.”Ilang segundo kaming walang nagsalita matapos marinig ang boses ni Mama.Paulit-ulit kong tiningnan ang cellphone na nasa mesa. Gusto kong marinig ulit ang recording, umaasang mali lang ang pagkakarinig ko.Pero malinaw ang sinabi niya.Ang taong pinakamalapit sa akin.Napalingon ako kay Damon.Siya ang unang taong pumasok sa isip ko.“Althea?” mahinang tawag niya.Hindi ako sumagot.“Alam kong marami kang iniisip ngayon, pero sana huwag mong isipin na kaya kong saktan ka.”“Hindi ko alam kung ano ang dapat kong isipin, Damon.”Lumapit siya, ngunit umatras ako nang bahagya.“Bakit?” tanong niya.“Dahil hindi ko na alam kung sino ang dapat kong pagkatiwalaan.”Napayuko siya.“Kung gusto mong malaman ang totoo, sasabihin ko sa iyo ang lahat ng alam ko.”“Kung ganoon, bakit hindi mo sinabi sa akin noon pa na may kinalaman ang pamilya mo sa lahat ng ito?”Tumingin siya sa akin.“Dahil hindi ko ri
“May dala akong ebidensiya na ang sarili mong ama ang nagplano ng pagkamatay ng iyong ina.”Napatigil ako sa pagbabasa ng liham.Hindi ako makapaniwala sa narinig ko.Ang aking ama? Si Alejandro?“Buksan mo ang pinto, Althea,” muling tawag ni Marianne.Tumingin ako kay Damon. Halata sa mukha niya ang pag-aalala.“Huwag kang basta magpapadala sa sinasabi niya,” bulong niya.“Pero kailangan nating malaman kung ano ang hawak niya.”Dahan-dahang binuksan ni Damon ang pinto.Nakatayo roon si Marianne, suot ang isang simpleng itim na damit. Maputla ang kanyang mukha at halatang nagmamadali siyang makarating sa amin.Pumasok siya at agad na isinara ang pinto.“Nasaan si Richard?” tanong niya.Nakita ko ang matandang lalaki na nakatayo sa tabi ng mesa.“Matagal na kitang hindi nakikita, Marianne.”“Wala tayong oras para sa mga alaala, Richard.”Napatingin ako sa kanilang dalawa.“Puwede bang may magpaliwanag sa akin? Bakit sinasabi mong may kinalaman ang ama ko sa pagkamatay ni Mama?”Inilapa







