THE WIFE OF MY BEST FRIEND

Hindi ko kailanman pinangarap na makita siyang nakatayo sa harap ng altar, hawak ang kamay ng ibang babae.

Lalo na kung ang babaeng iyon ay ang matalik kong kaibigan.

"Althea, ayos ka lang ba?"

Napalingon ako kay Tita Carmen na nakaupo sa tabi ko. Ngumiti ako nang pilit at mabilis na pinunasan ang sulok ng aking mata.

"Oo naman po, Tita. Masaya lang ako para kay Bianca."

Isang kasinungalingan.

Paano ako magiging masaya kung ang lalaking nakasuot ng itim na tuxedo ay ang parehong lalaking minsang nangakong hindi niya ako sasaktan?

Si Damon Villareal.

Ang lalaking minahal ko nang tahimik. Ang lalaking nawala nang walang paliwanag. At ang lalaking ngayon ay ikinakasal sa babaeng tinatawag kong kapatid sa puso.

"Kung gayon, ngumiti ka naman," bulong ni Tita Carmen. "Baka mapansin ni Bianca na may problema ka."

Tumango ako at muling ibinaling ang tingin sa altar.

Sa harap ng daan-daang bisita, marahang itinaas ni Damon ang belo ni Bianca. Ngumiti siya habang nakatingin sa aking kaibigan.

Ngunit may isang bagay na hindi ko maipaliwanag.

Bago niya halikan si Bianca, tumingin siya sa akin.

Isang segundo lamang.

Pero sapat iyon para maramdaman kong may gustong sabihin ang kaniyang mga mata.

Pagkatapos ng seremonya, nagsimula ang pagtanggap sa mga bisita. Pinilit kong makihalubilo at batiin ang bagong kasal kahit bawat hakbang ay tila may tinatapakang basag na salamin sa loob ng aking dibdib.

"Althea!"

Masayang lumapit si Bianca. Suot niya ang kaniyang puting bestida at ang pinakamalawak na ngiti na nakita ko sa kaniya.

"Salamat sa pagpunta. Hindi magiging kumpleto ang araw na ito kung wala ka."

Niyakap niya ako.

At niyakap ko rin siya, kahit alam kong may lihim akong itinatago.

"Congratulations," bulong ko. "Sana maging masaya kayo."

"Sigurado akong magiging masaya kami." Hinawakan niya ang kamay ko. "Alam mo, may gusto akong sabihin sa iyo."

"Ano iyon?"

"Si Damon ang nagmungkahi na ikaw ang maging personal assistant niya sa kompanya."

Napatigil ako.

"Ano?"

"Oo! Sabi niya, kailangan niya ng taong mapagkakatiwalaan. At dahil matagal na tayong magkaibigan, alam kong bagay ka sa trabaho."

Hindi ako agad nakasagot.

Bakit ako?

Sa dami ng taong maaari niyang kunin, bakit ako pa?

"Pag-isipan mo, ha?" dagdag ni Bianca. "Malaki ang suweldo. Makakatulong iyon sa iyo at sa pamilya mo."

Bago pa ako makatanggi, may malamig na tinig na sumingit sa aming pag-uusap.

"Gusto kong makausap si Althea."

Si Damon.

Napalunok ako habang dahan-dahang humarap sa kaniya.

"Congratulations, Damon," sabi ko, pilit na kalmado. "Sana maging masaya kayo ni Bianca."

"Salamat."

Saglit siyang tumingin kay Bianca.

"Love, maaari mo ba kaming iwan sandali? May kailangan lang akong sabihin tungkol sa trabaho."

Agad namang ngumiti ang kaibigan ko.

"Sige. Huwag ninyo akong pag-usapan nang masama!"

Nang makalayo siya, nawala ang ngiti ni Damon.

"Sumama ka sa akin."

"Wala akong kailangang pag-usapan sa iyo."

"Mayroon."

"Damon, kasal ka na. Kung tungkol ito sa nakaraan natin, kalimutan mo na."

Bahagya siyang napangiti, ngunit walang saya sa kaniyang mga mata.

"Kung talagang gusto mong kalimutan ko ang nakaraan, bakit ka pa rin nagsusuot niyan?"

Napahawak ako sa kuwintas na nakatago sa ilalim ng aking damit.

Isang maliit na pilak na buwan.

Regalo niya sa akin limang taon na ang nakalipas.

"Hindi mo na dapat pinapansin ang mga bagay na walang kinalaman sa iyo," sagot ko.

"Kung ganoon, bakit hindi mo ako tiningnan sa mata habang ikinakasal ako sa kaibigan mo?"

Natahimik ako.

Lumapit siya nang bahagya at ibinaba ang kaniyang tinig.

"Althea, kailangan mong lumayo sa bahay ng mga Mendoza."

Kumunot ang noo ko.

"Ano'ng ibig mong sabihin?"

"May mga bagay tungkol sa pamilya mo na hindi mo alam."

"Bakit mo ito sinasabi sa akin ngayon?"

Bago siya nakasagot, may tumawag sa kaniya mula sa kabilang bahagi ng bulwagan.

Si Bianca.

Mabilis na umatras si Damon at ibinalik ang malamig niyang ekspresyon.

"Bukas, alas-nuwebe. Sa opisina ko. Hihintayin kita."

"Hindi ako pupunta."

"Kung ayaw mong malaman kung ano talaga ang nangyari sa iyong ina, huwag kang pumunta."

Nanlamig ang buong katawan ko.

Ang aking ina?

Limang taon nang patay ang aking ina. Aksidente raw ang dahilan, at iyon ang paliwanag na tinanggap ko sa buong panahong iyon.

Paano nalaman ni Damon ang tungkol sa kaniya?

Bago ko pa siya matanong, naglakad na siya pabalik kay Bianca. Hinawakan niya ang baywang ng kaniyang asawa at ngumiti na para bang walang nangyari.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng bulwagan, nanginginig ang mga kamay.

Pagkaraan ng ilang minuto, nagpasya akong umuwi.

Hindi na ako nagpaalam. Hindi ko kayang manatili roon nang mas matagal.

Pagdating ko sa bahay, agad kong hinanap ang lumang kahon ng mga gamit ng aking ina. Matagal ko na iyong hindi binubuksan, ngunit hindi maalis sa isip ko ang sinabi ni Damon.

May mga bagay tungkol sa pamilya mo na hindi mo alam.

Isa-isang inilabas ko ang mga lumang litrato, dokumento, at liham.

Hanggang sa may nahulog na maliit na sobre mula sa ilalim ng kahon.

Walang pangalan sa labas nito.

Tanging isang pangungusap ang nakasulat sa harapan.

"Para kay Althea, kapag dumating na ang araw na makasal si Damon Villareal."

Nanginig ang mga daliri ko.

Dahan-dahan kong binuksan ang sobre.

Sa loob ay may isang litrato ng aking ina kasama ang isang lalaking hindi ko kilala. Sa likod nito ay may nakasulat na petsa—limang taon bago siya namatay.

Ngunit hindi ang litrato ang nagpahinto sa aking paghinga.

Kundi ang mga salitang nakasulat sa ibaba nito.

"Anak, kung nababasa mo ito, ibig sabihin, nagsimula na silang magsinungaling sa iyo. Huwag kang magtiwala kay Damon. Siya ang dahilan kung bakit—"

Naputol ang liham.

May punit ang natitirang bahagi.

At sa pinakailalim ng sobre ay may isa pang papel na may pangalan ng taong hindi ko inaasahang makikita.

Damon Villareal.

Kasama ang isang salitang nagpayanig sa buong mundo ko.

"Saksi."