EPISODE 01/1 เป็นหนี้ไม่รู้ตัว

22:45 น.

@ร้านอาหารไทย

"เหนื่อยหน่อยนะ วันนี้ลูกค้าเยอะเป็นพิเศษเลย เดี๋ยวเฮียให้เงินพิเศษเพิ่ม" เฮียเจ้าของร้านพูดพร้อมกับตบบ่าของส้มโอเบาๆ เธอยิ้มตอบรับ แม้แววตาจะดูอ่อนล้ามากก็ตาม

"ไม่เป็นไรค่ะ ส้มยังพอไหว"

เรียนมาทั้งวันแล้ว หลังเลิกเรียนจะยังต้องมาทำงานพาร์ทไทม์จนถึงดึกอีก ร่างกายของเธอมันล้าจนแทบจะไม่ไหวแล้ว แต่ก็ยังต้องทำหน้าที่ตรงนี้อยู่

เงินค่าจ้างในแต่ละวันไม่มากนัก แต่สำหรับเธอ มันคือเงินที่ต้องเก็บทุกบาททุกสตางค์ ทั้งค่าเช่าห้อง ค่าเทอม ค่าเดินทาง และค่าใช้จ่ายอีกสารพัด

ส้มโอช่วยพี่ๆ ในร้านเก็บกวาดทำความสะอาดทุกอย่างจนกระทั่งเสร็จเรียบร้อย และกำลังเตรียมตัวจะกลับ

"ขอบคุณมากๆ นะส้มโอ อะ... เงินพิเศษที่เฮียบอกจะให้ เอาไปก่อนนะ จะได้ไม่งงตอนรับเงินเดือน"

"....." หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงินตรงหน้า เงินพิเศษที่ว่ามันเยอะกว่าที่เธอทำงานสามวันอีกนะ

"รับไปสิ เฮียให้"

"มะ มากไปหรือเปล่าคะ" เธอถามเสียงแผ่วๆ

"ไม่มากหรอก เราน่ะเป็นคนขยัน เป็นคนเก่ง เฮียชอบคนแบบนี้แหละ"

"ขอบคุณมากๆ ค่ะเฮีย"

หญิงสาวรับเงินมาใส่กระเป๋าสะพายของตัวเองและขอตัวกลับหอพักในทันที จะได้รับกลับไปพักผ่อน พรุ่งนี้เช้ายังต้องมาเรียนอีก ชีวิตของเธอมันวนลูปอยู่แบบนี้จนเธอไม่ได้คิดเลยว่า อนาคตมันจะไปยังไงต่อ

หลังจากที่ขาเรียวก้าวพ้นออกมาจากร้านอาหารได้ไม่นาน เธอก็หยุดชะงักก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่มืดสนิท มีเพียงแสงดวงดาวและพระจันทร์ที่ให้แสงสว่าง

'ป่านนี้พ่อแม่น้อง จะเป็นยังไงกันบ้างนะ ทำไมไม่ติดต่อมาหาเลย' เธอคิดในใจ

ทว่า... ยังไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวเดินต่อ ก็ถูกชายแปลกหน้าเดินเข้ามาขวางทางเอาไว้ซะก่อน

"คุณรวินันท์ ใช่ไหมครับ"

"ค... ค่ะ ใช่ค่ะ"

ชายคนนั้นหยิบกระดาษออกมาจากซองเอกสารในมือ ก่อนจะอ่านมันให้เธอฟัง

"คุณรวินันท์ เจ้าของบัตรประชาชนหมายเลขนี้ใช่ไหม" เขาเอ่ยเลขบัตรประชาชนของเธอได้ถูกต้องทุกหลัก

หญิงสาวหน้าซีดเผือดในทันที ของส่วนตัวแบบนั้น ทำไมถึงมีคนอื่นรู้ได้ขนาดนี้

"ชะ ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ" เธอใจดีสู้เสือถาม

"อ่า งั้นก็ได้คุยกันยาว"

"....."

อีกฝ่ายยื่นเอกสารปึกหนามาตรงหน้าของเธอ

"คุณค้างชำระหนี้ตามสัญญา ยอดรวมหลายล้านบาท วันนี้พวกเรามาแจ้งให้ทราบว่าถึงกำหนดชำระแล้ว"

"คะ!!"