Masukเธอร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ ปนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เงินกู้อย่างนั้นเหรอ เธอไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยนะ ยอดหลายล้านขนาดนั้น ไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน
"ฉะ ฉันไม่เคยกู้นะคะ คุณคงเข้าใจผิด"
ชายแปลกหน้าที่มาขวางเธอหันมองกันก่อนจะหัวเราะออกมาราวกับว่าคำพูดของเธอมันน่าขำ
"ลูกหนี้ เวลาโดนทวงหนี้ ก็มักจะบอกว่าไม่เคยกู้.. แบบนี้ล่ะครับ ผมเจอประจำ"
"แต่ฉันไม่ได้กู้จริงๆ" เธอยังยืนยันคำเดิม
"ฆาตกรมันไม่ยอมรับหรอกครับว่าฆ่าคน"
"....." เธอยังคงยืนงง ไม่เข้าใจกับสิ่งที่คนพวกนี้กำลังสื่อ
"จนกว่าจะมีหลักฐานมัดตัวแล้วจนมุม ถึงจะยอม"
"แต่ฉันไม่ได้..."
เธอกำลังจะเถียงกลับอีกครั้ง แต่แล้วเอกสารก็ถูกยื่นใส่มือของเธออย่างตั้งใจ ราวกับว่าต้องการให้เธออ่านมัน
"แต่ชื่อในสัญญาเป็นของคุณ ลายเซ็นก็เป็นของคุณ เลขบัตรประชาชนก็ของคุณ ยังจะเถียงอีกเหรอครับ?"
เธอเปิดอ่านเอกสารด้วยมือที่สั่นเทา เพราะมันคือส่ิงยืนยันว่าพวกเขาไม่ได้โกหก ในกระดาษมันมีข้อมูลของเธอทุกๆ อย่าง แม้กระทั่งสำเนาบัตรประชาชนของเธอ
"มะ ไม่นะคะ มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ ฉันยืนยันได้... ว่าฉันไม่เคยไปกู้เงินที่ไหนเลย"
"ถ้าอยากรู้ว่าผิดพลาดตรงไหน ก็กลับไปถามคนในครอบครัวดู"
"???"
"ถ้ายังไม่คืนอีก คนของเราจะไปทวงถึงบ้านเลยนะครับ"
ชายคนเดิมพูดทิ้งท้ายเอาไว้ ก่อนที่เขาจะเดินไปคุยกับผู้ชายคนนึงที่ยืนอยู่ตรงมุมมืด เขาสูบบุหรี่จนควันลอยคลุ้งอยู่ตรงนั้น ร่างหนายืนพิงอยู่กับรถหรู แม้จะไม่เห็นหน้าแต่เธอก็พอจะเดาได้ว่า นั่นน่าจะเป็นเจ้าหนี้ที่ว่า
แต่ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่า เรื่องหนี้แล้ว เพราะเงินหลักล้านที่ว่า มันทำเอาเธอเข่าอ่อนไปหมดเลย
ขณะที่กำลังเดินกลับส้มโอพยายามโทรหาคนที่บ้าน เพื่อที่จะถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ ถึงไปกู้เงินมามากขนาดนั้น แล้วทำไมต้องเป็นชื่อของเธอด้วย แต่ไม่มีใครรับสายเลย แม้กระทั่งน้องสาวที่ปกติจะนอนดึกตลอด
.....
ส้มโอหันไปมองชายที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอยังจำวันแรกที่ได้เจอเขาได้ดี ผู้ชายที่เข้ามาทวงหนี้ ผู้ชายที่เธอเคยหวาดกลัว ผู้ชายที่คิดว่าจะไม่มีวันยิ้มแต่สุดท้าย...กลับกลายเป็นคนที่รักเธอมากที่สุดในชีวิต หากย้อนเวลากลับไปได้ เธอก็คงไม่มีวันเชื่อว่า หนี้ก้อนมหาศาลในวันนั้น จะพาเธอมาเจอกับความรักที่มีค่ามากกว่าสิ่งใด"คิดอะไรอยู่" เสียงทุ้มของเสี่ยดอร์ดังขึ้น"คิดถึงวันแรกที่เราเจอกัน" ส้มโอหันมายิ้ม"วันที่เสี่ยมาตามทวงหนี้ฉันถึงที่ร้าน บอกให้ฉันจ่ายหนี้ให้ครบ ตามกำหนดเวลา แล้วก็ตามฉันมาถึงห้องพักอีกรอบ""งั้น...ฉันคงต้องขอบคุณโชคชะตา" เสี่ยดอร์หัวเราะเบาๆ เขาก้มลงจูบหน้าผากภรรยาอย่างอ่อนโยน"ที่พาเธอเข้ามาในชีวิต""...." ส้มโอยิ้มเขินเหมือนวันแรกๆแม้จะเป็นสามีภรรยากันมานานแล้วก็ตาม แต่ทุกครั้งที่เขาแสดงความรัก มันก็อดไม่ได้ที่เธอจะเขิน....."ป๊า!" เสียงของไอรีนดังขึ้น เด็กหญิงวิ่งหน้าตื่นเข้ามา พร้อมถังใส่เปลือกหอยในมือ"ดูสิคะ! ไอรีนเก็บได้เยอะเลย""เก่งมาก" เสี่ยดอร์ย่อตัวลงรับลูกสาวเข้ามากอด ธีโอเองก็วิ่งตามมาพร้อมรอยยิ้ม"ป๊าครับ เดี๋ยวผมจะพาน้องไปสร้างปราสาททรายให้ใหญ่ที่สุดเลย""แต่ห้าม
@เวลาผ่านไปฤดูกาลต่างๆ หมุนเวียนเปลี่ยนผ่านครั้งแล้วครั้งเล่า ต้นไม้ที่เคยเป็นเพียงต้นอ่อนเติบโตสูงใหญ่ เช่นเดียวกับสมาชิกทุกคนในครอบครัวที่ค่อยๆ เติบโตไปพร้อมกับความรัก ความเข้าใจ และช่วงเวลาที่ใช้ร่วมกันณ ที่จอดรถคอนโดเช้าวันนี้ในช่วงปิดเทอม...บ้านทั้งหลังเต็มไปด้วยความวุ่นวายตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นดีไอรีนในชุดเดรสสีขาวลายดอกไม้ วิ่งถือหมวกฟางใบเล็กไปทั่วบ้าน พลางร้องถามแม่ทุกๆ นาทีว่าถึงเวลาหรือยังส่วนธีโอที่โตขึ้นกว่าเดิมมาก กำลังช่วยขนของยกกระเป๋าเดินทางขึ้นรถด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ เพราะเจ้าตัวประกาศว่าตอนนี้เป็นหนุ่มเต็มตัวแล้ว และจะช่วยป๊าดูแลทุกคนเอง ( จริงๆ แค่เรียนประถม ที่โตเกินวัย )ส้มโอมองภาพลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะหันไปมองเสี่ยดอร์ที่กำลังตรวจดูสัมภาระรอบสุดท้ายแม้เวลาจะผ่านมาหลายปี...ผู้ชายคนนี้ก็ยังคงเป็นคนเดิม ยังคงละเอียดรอบคอบ ยังคงคอยดูแลเธอและลูกทุกคนไม่เคยเปลี่ยน"ครบหรือยังเสี่ย" ส้มโอถามพลางเดินเข้าไปหาเสี่ยดอร์ก้มมองรายการในโทรศัพท์อีกครั้ง ก่อนพยักหน้าตอบรับ"ครบ... ของลูกครบ ของเธอครบ ของฉันก็ครบ ไปกันได้""ไปกัน" หญิงสาวหัวเราะเบาๆ"เย้
"เพื่อนเหรอ""ครับ" ธีโอพยักหน้าทันทีแต่ยังไม่ทันที่ผู้เป็นพ่อจะถามอะไรต่อ...เด็กชายก็วิ่งตามปุยฝ้ายไปสองก้าว"ปุยฝ้าย!""??" เด็กหญิงหันกลับมา ธีโอยิ้มกว้าง ก่อนโน้มตัวลงไปหอมแก้มเธอฟอดหนึ่ง"เจอกันพรุ่งนี้นะ""อื้อ..." ปุยฝ้ายหน้าแดงทันที แล้วรีบวิ่งขึ้นรถอย่างเขินอายส่วนอีกฝั่งหนึ่ง...เสี่ยดอร์ยืนนิ่งไปแล้ว มือที่กำลังถือกุญแจรถแทบหลุดจากมือ เขาหันช้าๆ ไปมองส้มโอ สีหน้าราวกับเพิ่งถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ส้มโอเม้มปากแน่น พยายามกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น"เสี่ย..ใจเย็นๆ นะ""ลูกชายฉัน..." เสี่ยดอร์ยกมือกุมหน้าอกตัวเอง ทำท่าเหมือนคนที่จะเป็นลม"หอมแก้มผู้หญิงต่อหน้าต่อตาเลยเหรอ""คิกคิกคิก" ส้มโอหัวเราะออกมาในที่สุด "ก็เด็กๆ น่า ไม่ต้องซีเรียส""ธรรมเนียมของฝรั่ง แบบนี้ก็ถือว่าปกติไม่ใช่เหรอ""......" เสี่ยดอร์ถอนหายใจยาว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพียงเดินขึ้นรถเงียบๆถ้าจะให้คิดอย่างที่ภรรยาว่า มันก็ไม่ผิดอะไร แต่นี่มันยังเด็กเกินไป และดูเหมือนไม่ใช่การทักทายด้วย นั่นมันคือการหอมแก้ม!!......ระหว่างทางกลับบ้านธีโอนั่งอยู่เบาะหลัง คุยไม่หยุดตลอดทาง เขาเล่าเรื่องโรงเรียน เล่าเรื่องคุณครู เล่าเรื่
หนึ่งปีผ่านไป ~ ธีโอในวันนี้ไม่ใช่เด็กชายตัวน้อยเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เขาเติบโตเป็นเด็กประถมที่ทั้งฉลาด สุภาพ และมีความรับผิดชอบสมวัย รูปร่างเริ่มสูงโปร่งเหมือนเสี่ยดอร์ โครงหน้าคมชัดขึ้นเรื่อยๆ จนหลายคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า อีกไม่กี่ปีก็คงหล่อไม่แพ้ผู้เป็นพ่ออย่างแน่นอน ( เผลอๆ อาจเจ้าชู้ด้วย )ส่วนไอรีนเองก็โตขึ้นจนกลายเป็นเด็กหญิงที่ร่าเริง ช่างพูด และเป็นขวัญใจของทุกคนในบ้าน โดยเฉพาะเหล่าบรรดาลุงๆ บอดี้การ์ด ที่มองว่าไอรีนคือเจ้าหญิงตัวน้อยที่พวกเขาต้องปกป้องเท่าชีวิตบริษัทธีโอกรุ๊ป กึก ~ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก ตามด้วยร่างสูงกำยำของเสี่ยดอร์ที่เดินตามออกมาติดๆ"ท่านประธานจะไปไหนครับ?" เลขาหนุ่มเอ่ยถามขึ้นเขาเข้ามาทำงานแทนส้มโอได้หลายปีแล้ว เพราะเธอจะได้มีเวลาดูแลลูกได้อย่างเต็มที่ และเพื่อไม่ให้ส้มโอต้องคิดมาก เสี่ยดอร์จึงประกาศรับสมัครเลขาที่เป็นผู้ชายเท่านั้น"วันนี้ฉันมีไปรับลูกที่โรงเรียน""จะกลับเข้าบริษัทอีกไหมครับ?""คงไม่ จัดการเรื่องงานให้ด้วยก็แล้วกัน""รับทราบครับ""อืม..."เสี่ยดอร์รีบลงลิฟท์ไปยังด้านล่างทันที วันนี้เขาเลิกงานเร็วกว่าปกติ เพราะสัญญากับลูกชายเอ
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอย่างแรง พร้อมกับเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของเด็กน้อย"แม่ฮื้อ...!""ป๊าขา...แงงง!"สองสามีภรรยาชะงักพร้อมกัน เสี่ยดอร์รีบลุกจากเตียง หยิบกางเกงที่วางอยู่ปลายเตียงขึ้นมาใส่อย่างรวดเร็วส่วนส้มโอก็คว้าเสื้อคลุมมาสวม ก่อนรีบเดินตามออกไปทันทีที่เปิดประตู..ไอรีนก็โผเข้ากอดขาพ่อทันที ใบหน้าเล็กๆ เปื้อนน้ำตา ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้"เป็นอะไรครับไอรีน"เสี่ยดอร์รีบอุ้มลูกสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน เด็กหญิงรีบซุกหน้าลงกับไหล่ของพ่อ ตัวสั่นเล็กน้อย"ผะ ผี...ฮึกฮือ หนูได้ยินเสียงผี" เธอพูดทั้งสะอื้น"ผีที่ไหนคะ" ส้มโอรีบลูบหลังลูกเบาๆ"มันร้อง..." ไอรีนสูดจมูกฟืด"ฮือ...อือ...อื้อ...ฮ๊า!" เด็กหญิงทำเสียงเลียนแบบอย่างตั้งใจ"หนูกลัว...มันร้องอยู่ในห้องป๊ากับแม่"พอได้ยินประโยคนั้น...ส้มโอกับเสี่ยดอร์ถึงกับนิ่งไปพร้อมกัน ทั้งคู่หันมาสบตา ก่อนจะเข้าใจทันทีว่าลูกสาวหมายถึงอะไรส้มโอรีบเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น ส่วนเสี่ยดอร์ก็ไอเบาๆ พลางหลบสายตาภรรยา"ไม่มีผีหรอก" เขาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้"จริงเหรอคะ" ไอรีนเงยหน้ามองพ่อ"จริงค่ะ" ส้มโอพยักหน้
หลังจากที่มีลูกสองคน...คำว่า เวลาส่วนตัว ของส้มโอและเสี่ยดอร์แทบจะกลายเป็นเรื่องยาก กลางวันต่างคนต่างมีหน้าที่ของตัวเองเสี่ยดอร์ต้องดูแลบริษัท ประชุม และจัดการงานที่แทบไม่มีวันสิ้นสุด ส่วนส้มโอก็แบ่งเวลาไปดูแลครอบครัว คอยรับส่งลูก ทำกิจกรรมกับธีโอและไอรีน รวมถึงช่วยดูแลงานบางส่วนของบริษัทเท่าที่ทำได้พอตกกลางคืน...แทนที่จะได้นั่งพักนอนพักด้วยกัน ทั้งคู่กลับต้องผลัดกันกล่อมลูกเข้านอน บางคืนธีโอตื่นมาเข้าห้องน้ำ บางคืนไอรีนฝันร้าย บางคืนลูกทั้งสองคนพากันไม่ยอมนอนจนเกือบเที่ยงคืนสุดท้าย...สองสามีภรรยาก็หมดแรง หลับไปพร้อมกับลูกแทบทุกคืนจนกระทั่ง...ค่ำคืนหนึ่ง บ้านทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบ ธีโอหลับสนิทอยู่ในห้องของตัวเอง ส่วนไอรีนก็เพิ่งหลับไปได้ไม่นาน หลังจากส้มโออ่านนิทานเรื่องโปรดให้ฟังจนจบ เมื่อแน่ใจว่าลูกทั้งสองคนหลับแล้ว เสี่ยดอร์จึงเดินกลับเข้าห้องนอน พลางปิดประตูเบาๆ เพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังส้มโอที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จหันมายิ้มให้สามี"วันนี้...เงียบดีนะ""ผิดปกติเหรอ" เสี่ยดอร์ตอบพร้อมหัวเราะเบาๆทั้งสองนั่งคุยกันอยู่พักใหญ่ เล่าเรื่องของลูก เรื่องงาน และเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ในแต่ล







