EPISODE 05/1 เงินค่าตัว

@เวลาผ่านไป

" !!!! " ส้มโอสะดุ้งตื่นขึ้นมาภายในห้องที่เดิม บนเตียงเดิมที่เพิ่งจะมีอะไรกับเจ้าหนี้ไป แต่ตอนนี้ไม่มีเขาคนนั้นอยู่ด้วยแล้ว

ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งก่อนจะรีบมองหากระเป๋าสะพายของตัวเอง แล้วรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู สิ่งที่ทำให้เธอตกใจคือวันที่และเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์

พ. 20 ก.พ. / 17:46

ข้ามมาตอนเย็นของอีกวันแล้ว

"บ้าเอ้ย อะไรกันเนี่ย!" เธอรีบปลดล็อคหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง ก่อนจะพบว่ามีสายที่ไม่ได้รับอยู่หลายสาย พร้อมกับข้อความจากเพื่อนสนิทที่ส่งเข้ามารัวๆ ไม่รู้กี่ร้อยข้อความ ไหนจะเบอร์โทรของเฮียเจ้าของร้านอาหารอีก ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาทุกคนคงกำลังตามหาเธอ และเป็นห่วงเธอมากเลยสินะ

เธอไม่ได้ไปเรียน และก็น่าจะเข้างานไม่ทันด้วย เฮียเจ้าของร้านอาหารถึงได้โทรตาม

ส้มโอรีบรากสังขารของตัวเองออกจากเตียงที่นอนอยู่ รีบใส่เสื้อผ้าของตัวเอง ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไป ทว่าเธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเสี่ยดอร์ยืนอยู่ตรงหน้าประตูทางออก ราวกับรู้ว่าเธอจะตื่นเวลาไหน

"ตื่นแล้วเหรอ"

"นี่มันตอนเย็นของอีกวันแล้ว ทำไมถึงไม่ปลุกฉันคะ?"

"ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"คุณรู้ไหม ฉันไม่ได้ไปเรียน แล้วก็ไปทำงานพาร์ทไทม์ไม่ทันด้วย"

"บอกให้เรียกเสี่ย เมื่อคืนฉันก็บอกไปชัดเจนแล้วนะว่าให้เธอเลิกทำงาน ส่วนเรื่องเรียนก็เรียนได้ปกติ"

"แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาบังคับชีวิตฉันนะ!"

"มีสิ ฉันเป็นเจ้าหนี้เธอ แล้วเมื่อคืนก็เพิ่งจะเป็นผัวเธอไปด้วย"

"......" ส้มโอหน้าเหวอทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น เขาบอกว่าอะไรนะ ผัวอย่างนั้นเหรอ มีเซ็กซ์กันแค่ครั้งเดียวนับว่าเป็นผัวเป็นเมียกันแล้วงั้นเหรอ มันเกินไปหรือเปล่า

"เดี๋ยวฉันให้คนไปส่ง"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"ต้องเป็น เพราะฉันจะได้แน่ใจว่าเธอจะไม่ไปทำงาน"

"แต่คุณคะ... เอ่อเสี่ยคะ ฉันต้องหาเงินเรียนนะ"

"ฉันจะให้เงินเธอเอง ค่าเทอมเดี๋ยวจ่ายให้ เธอโทรไปลาออกกับเจ้าของร้านเดี๋ยวนี้เลย"

"คะ?"

"เร็วสิฉันรอฟังอยู่"

เขายืนกดดันเธอจนเธอต้องโทรไปหาเฮียเจ้าของร้านอาหารและบอกว่าจะเลิกทำงานตามคำสั่งของเขา เพราะไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ยอมปล่อยให้เธอกลับไปแน่ นี่มันเอาแต่ใจชะมัดเลย

"โทรบอกเฮียเจ้าของร้านแล้วค่ะ"

"ดีมาก"

"ฉันกลับได้หรือยังคะ"

"เอาโทรศัพท์เธอมา"

"???"

"เอามาสิ"

ถึงจะไม่รู้ว่าเขาจะเอาไปทำอะไร แต่เธอก็ยอมยื่นให้แต่โดยดีเพราะไม่อย่างนั้นเขาคงได้โกรธแน่ เสี่ยดอร์กดอะไรบางอย่างบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์คืนให้

"ฉันเมมเบอร์ของฉันเอาไว้แล้ว โทรไปต้องรับห้ามตัดสาย เรียกเมื่อไหร่ก็ต้องมา เข้าใจหรือเปล่า"

"แล้วถ้าวันนั้นฉันมีธุระล่ะ"

"ก็แค่บอก อย่าหายไปเงียบๆ เพราะไม่อย่างนั้นฉันจะส่งคนของฉันไปตามเธอถึงที่"

"......" น้ำเสียงของเขาฟังดูน่ากลัวน่าขนลุกยังไงพิลึกบอกไม่ถูก เหมือนจะอบอุ่นแต่ก็ไม่ใช่ เหมือนจะเป็นคนดีแต่ก็ยังไม่สุด

.....