4 | เลือก 1 หรือ 2

วันต่อมา.. (5 AM)

ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมความปวดระบมไปทั้งเนื้อทั้งตัว และทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ฉันจำได้ทุกอย่าง ..ฉันไม่รอดพ้นจากเงื้อมมือของพี่คชา รุ่นพี่แสนดีที่ฉันเพิ่งจะรู้ว่าจริงๆแล้ว เขาคือปีศาจ 

“เสียมันไปแล้วจริงๆสินะ” ฉันบอกตัวเองด้วยความเจ็บปวด น้ำตาก็ทำท่าจะไหล แต่ฉันก็กลั้นมันไว้ พยายามทำใจแล้วปลงกับมัน ในเมื่อร้องไปก็ไม่ช่วยอะไร มันเอาอะไรกลับมาไม่ได้ เพราะงั้นสิ่งที่ควรทำมีอย่างเดียวเท่านั้น คือต้องทำใจยอมรับความจริง

“เข้มแข็งไว้น้ำมนต์ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป” ฉันบอกตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะลงจากเตียง หยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่ ส่วนพี่คชา ตื่นมาฉันก็ไม่เห็นเขาแล้ว ฉันไม่รู้เขาไปไหน แต่เขาจะไปไหนก็ช่าง ดีแล้วที่เขาไม่อยู่ เพราะฉันเองก็ไม่อยากเห็นหน้าเขาตอนนี้

“เสร็จสักที” ใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วล่ะ ลำบากหน่อยเพราะยังเจ็บ แต่ก็ใส่เสร็จจนได้ ก่อนฉันจะหยิบแว่นขึ้นมาใส่ ดีที่มันไม่แตก เลยยังใช้ได้ จากนั้นฉันก็เดินกะเผลกตรงไปที่ประตูห้องนอน พอออกมาจากห้องนอน ก็ไม่เจอใครเหมือนกัน เจอแต่ห้องรับแขก และนั่น ตรงนั้นคือประตู คือทางออกที่จะทำให้ฉันหลุดพ้นจากห้องเชือดนี้สักที

“เห้ย อะไรเนี่ย บ้าที่สุดเลย” ประตูมันต้องใช้รหัสกับคีย์การ์ดอะ ฉันเพิ่งจะสังเกตเห็น แล้วทำไงล่ะทีนี้ จะออกไปยังไง

“คีย์การ์ดสำรอง! ใช่ พี่คชาต้องมีคีย์การ์ดสำรอง” ฉันนึกออกขึ้นมา ก่อนจะเดินกะเผลกกลับไปในห้องนอนของพี่คชา คิดว่าเขาน่าจะเก็บของแบบนี้ไว้ในห้องนอนนะ แล้วถ้าโชคดี เขาอาจจะจดรหัสเอาไว้คู่กับคีย์การ์ดสำรองก็ได้ เผื่อเขาจดไว้กันลืมไรงี้ไง ถึงแม้โอกาสมันจะแทบเป็นศูนย์ก็เถอะนะ แต่ลองดูก็ไม่เสียหาย

..

ผ่านไปประมาณ 10 นาที

ฉันหาทุกชั้นทุกซอกทุกมุมของลิ้นชักหัวเตียง แต่ก็โบ๋เบ๋ ไม่มีเลย ไร้ร่องรอย

“พี่ไปเก็บไว้ไหนกันนะ” ฉันนั่งท้อแท้ใจอยู่ริมเตียง ก่อนลุกเดินกะเผลกออกไปนอกระเบียง เพราะนั่งอยู่ในห้องมันอึดอัดใจ เพราะมันอยากออกไปนอกห้องไง อยากไปจากที่นี่ แต่มันไปไม่ได้ งั้นฉันขอแค่ออกไปดูอะไรๆข้างนอกระเบียงให้พอบรรเทาอาการอึดอัดใจลงบ้างก็ยังดี

“ทำอะไร”

อยู่ๆเสียงนิ่งๆนั้นก็ดังขึ้นด้านหลังฉันจนฉันสะดุ้ง และคงไม่ต้องถามหรอก ว่าเสียงใคร

“พี่คชา” ฉันหันไปหาเขา เขาที่ตอนนี้มองฉันนิ่งๆ ไม่เห็นจะร้อนแรงแซงทางโค้งเหมือนเมื่อคืน สงสัยคงเป็นเพราะ ไอ้ความร้อนแรงพวกนั้น มันเป็นฟังก์ชั่นเฉพาะบนเตียง

“ว่าไง ทำอะไร จะโดดเหรอ บอกก่อนนะ ว่าไม่รับทำศพ” ดูเขาพูดสิ ยิ่งฟังยิ่งน่าจับถอนฟันให้หมดปาก

“ไม่รับก็ไม่ต้องรับค่ะ เพราะหนูไม่ได้คิดจะโดด หนูไม่คิดสั้นฆ่าตัวตายเพราะผู้ชายเลวๆอย่างพี่หรอก!”

“ปากดีกว่าเมื่อคืนนะ” เสียงนิ่งๆกับหน้านิ่งๆของเขา มันไม่ได้น่ากลัวเท่ากับการที่เขาเดินเข้าหาฉันด้วยแววตาไม่น่าไว้ใจ

“พี่จะทำอะไร”

“เป็นคนเลว”

ฟึ่บ! 

“ว้าย พี่คชา” พี่คชากอดฉัน ไม่สิ แบบนี้ไม่เรียกกอด แต่เรียกว่ารัดฉันจนแน่นด้วยสองแขนของเขาต่างหาก แถมยังเลื่อนหน้านิ่งๆโหดๆ(เหี้ยมๆ)เข้ามาใกล้

“แล้วรู้มั้ย คนเลวส่วนใหญ่ชอบทำอะไรกับผู้หญิง”

“อื้อ!!!” พี่คชาจูบฉัน ดึงทึ้งเสื้อผ้าฉัน แล้วก็ แล้วก็! กดฉันลงกับพื้น ไม่นะ นี่เขาคงไม่คิดจะทำอะไรฉันที่ระเบียงห้องหรอกใช่มั้ย

“พี่คชา ปล่อยหนูนะ” ฉันพยายามหลบจูบแล้วขัดขืน แต่พี่คชาก็กดมือฉันไว้กับพื้น ก่อนจะจูบต่ออย่างหื่นกระหาย แล้วตอนนี้ก็ลามไปดูดคอฉัน 

“พี่คชา หนูไม่ให้พี่ทำ หนูไม่ยอม แล้วนี่มันก็ระเบียง ไม่ใช่ที่ที่พี่จะมาทำอะไรทุเรศๆแบบนี้”

“เหรอ งั้นฟังนะ” พี่คชาละจากซอกคอแล้วมองหน้าฉัน

“คำตอบแรก เธอไม่มีสิทธิ์ไม่ยอม คำตอบที่สอง ระเบียงแล้วไง ฉันพอใจจะทำ” 

ไม่ใช่แค่พูด แต่พี่คชาพูดจบก็จูบฉันอีกรอบทันที แล้วก็เปลี่ยนเป็นรวบข้อมือฉันไว้เหนือหัวฉันด้วยมือเดียว ส่วนอีกมือ เขาดึงทึ้งเสื้อผ้าฉันรุนแรงขึ้นจนจากตอนแรกที่มันแค่หลุดลุ่ย แต่ตอนนี้คือมันหลุดออกจากตัวฉัน และฉันขัดขืนสุดแรงก็จริง แต่เพราะแรงมีไม่เท่าเขา แถมตอนนี้ก็เจ็บอยู่ด้วย ตอนนี้ฉันก็เลยไม่มีแรงขัดขืนแล้ว สุดท้าย มันก็เลยจบที่ฉันแพ้😞..

NAMMON END

ผมออกมาจากห้องน้ำก็เห็นน้ำมนต์ยังนั่งอยู่บนเตียง เมื่อกี้ตอนผมเอาเธอเสร็จที่ระเบียงยกนึง ผมก็อุ้มเธอมาเอาต่อบนเตียงอีกสองสามยก ก่อนผมจะลุกไปอาบน้ำ 

แล้วถ้าถามว่าเมื่อคืนผมกินเธอไม่อิ่มหรือไง มาวันนี้ผมถึงจัดเธออีก งั้นผมจะตอบให้ ว่าความจริงผมก็ไม่ได้จะเอาเธอต่อ ถึงแม้เมื่อคืนจะไม่ได้อิ่มจนแทบสำลักก็เหอะ แต่ที่ผมยังจัดเธออีก(สามสี่ดอก) ก็เพราะเธอพูดไม่เข้าหูผม แม่ชีอย่างเธอมาปากดีไม่สมกับหน้าซื่อๆหน่อมแน้มไร้เดียงสาของเธอผมไม่ชอบ ผมเลยต้องปราบพยศให้หลาบจำสักหน่อย

“ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวฉันไปส่งที่บ้าน” ความจริงผมกะจะให้เธอกินโจ๊กก่อนกลับนะ เพราะเห็นว่าเธอคงหมดพลังงานจากเมื่อคืน ผมเลยลงไปซื้อโจ๊กร้านโปรด(2)ของผมให้(ร้านโปรด 1 อยู่หน้าคอนโดไอ้เจไดเพื่อนผม)ตั้งแต่ตี 5 แต่พอผมกลับขึ้นมา ก็อย่างที่บอก ว่าเธอดันพูดไม่เข้าหูผม ผมเลยเสิร์ฟน้ำผมให้กินแทนโจ๊กซะเลย เพราะงั้นโจ๊กก็เลยไม่ต้องกงต้องกินมันแล้ว ผมหมั่นไส้

“ไม่ต้องค่ะ หนูกลับเองได้” เธอตอบนิ่งๆแบบไม่หันมามองหน้า ก่อนลุกจากเตียงทั้งผ้าห่ม แล้วเดินกะเผลกไปเก็บเสื้อผ้าที่ตรงระเบียง แล้วต้องให้ผมบอกมั้ย ว่าท่าทางยัยแม่ชีตอนนี้ แม่งอวดดีโคตรๆ เห็นแล้วผมชักหงุดหงิด(รอบ 2) พอเธอเดินกลับเข้ามา ผมเลยเข้าไปแย่งเสื้อผ้ามาจากมือเธอ

“พี่คชา เอาของหนูมา”

“ฉันไม่ให้ จนกว่าเธอจะไปอาบน้ำ”

“หนูจะกลับไปอาบที่บ้าน”

“งั้นฉันไปส่งเอง”

“ไม่ค่ะ” 

“งั้นไม่ต้องไป เสื้อผ้าก็ไม่ต้องใส่ แก้ผ้าแบบนี้ไปทั้งวันก็ดี”

“พี่จะบ้าเหรอ เอาของหนูมานะ” เธอทำท่าจะเข้ามาแย่งแต่แม่งเตี้ยไง พอผมชูมือขึ้นสูงพร้อมเสื้อผ้าเธอ เธอเลยเอื้อมไม่ถึง นี่ขนาดเธอเขย่งแล้วนะ หึ

“พี่คชา! เอามา!”

“ถ้าเธอไม่เลือกข้อเสนอของฉันข้อใดข้อหนึ่ง ก็อย่าหวัง”

“พี่มันนิสัยไม่ดี”

“เข้าใจถูกแล้ว แล้วตกลงจะเลือกข้อไหน อาบน้ำที่นี่ หรืออาบที่บ้าน แต่ทุกตัวเลือก คือต้องให้ฉันไปส่ง แต่ถ้าไม่เลือกสองข้อนี้ ก็มีอีกข้อ คือแก้ผ้าอยู่ที่คอนโดฉันทั้งวัน”

“ไม่ ไม่เอาข้อสุดท้าย”

“งั้นเลือก 1 หรือ 2”

“พี่มันปีศาจ”

“เลือก” ผมกดเสียงต่ำ แววตาข่มขู่ จนหน้าน้ำมนต์เหมือนเริ่มจะถอดสี

“ก็ได้ หนูเลือกข้อสอง!”

ปึก!

ผมโยนเสื้อผ้าใส่หน้าเธอทันทีที่ได้คำตอบ

“ให้เวลา 5 นาที ฉันจะไปรอข้างนอก” ผมบอกแล้วเดินออกจากห้องนอนมาเลย และผมไม่สนว่าเธอจะพอใจมั้ย ในเมื่อผมสนแค่ความพอใจของตัวเอง

KACHA END

บ้านน้ำมนต์

พอแต่งตัวเสร็จ พี่คชาก็พาฉันไปยัดใส่รถ ก่อนจะถามกึ่งบังคับให้ฉันบอกทางให้เขา จนในที่สุด เขาก็มาส่งฉันจนถึงหน้าบ้าน

“เดี๋ยว” พอพี่คชาจอดรถหน้าบ้านฉัน ฉันทำท่าจะลง เขาก็จับแขนฉันไว้ 

“มีอะไรคะ”

“เรียนอยู่ปีไหน คณะอะไร”

“คะ?” อยู่ๆมาถามเพื่อ?

“ฉันพอจะเดาออกว่าเธอเรียนอยู่มอเดียวกับฉัน เพราะเธอเหมือนรู้จักฉัน แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอเรียนปีไหน คณะอะไร”

“แล้วพี่จะรู้ไปทำไม”

“เวลาอยาก จะได้ไปตามตัวถูก”

“พี่นี่มัน..”

“อ้อ เอาเบอร์ เอาไลน์ หรือว่าเฟซบุ๊คไอจีทวิตเตอร์อะไรของเธอมาด้วย ถ้าตามตัวไม่เจอ จะได้ตามทางอื่น”

“หนูไม่ให้”

“งั้นฉันจะไปเอาอย่างอื่นจากไอ้เหี้ยธูปพี่ชายเธอแทน”

“เอาอย่างอื่น เอาอะไร”

“เอาเลือดหัวมันออกไง ป่านนี้มันคงยังอยู่ในบ้าน” แล้วพี่คชาก็ทำท่าจะเปิดประตู

“ห้ะ ไม่นะพี่คชา อย่านะ!” ฉันรีบตะครุบแขนพี่คชาไว้ เขาก็ยอมหันกลับมา สายตานิ่งๆดุๆมีคำถามประมาณว่า ตกลงจะให้หรือไม่ให้

“หนูให้ก็ได้”

“หึ” เขายิ้มมุมปาก

“ต้องบอกว่าเธอเป็นแม่พระใช่มั้ย ที่ยังเป็นห่วงพี่ชายแสนชั่วของเธอ คนที่มันส่งเธอมาให้ฉันเชือด จนถึงขนาดยอมทั้งๆที่ไม่อยากจะยอม”

“หนูไม่ใช่แม่พระ แต่ยังไงพี่ธูปก็เป็นพี่ชายหนู เรามีกันแค่สองคน หนูเหลือญาติพี่น้องแค่คนเดียวคือพี่ธูป”

“ซึ่งก็เป็นญาติที่เลือกให้น้องสาวตายแทน เพื่อให้ตัวเองรอด” นี่พี่คชาจะกระแทกแดกดันไปถึงไหนกัน เขาไม่รู้เหรอ ว่าเขายิ่งพูด ฉันก็ยิ่งช้ำใจ

“พี่เลิกพูดเรื่องนี้ได้มั้ย หนูไม่อยากฟัง พี่จะเอาเบอร์ใช่มั้ย เอาโทรศัพท์พี่มาสิ เดี๋ยวหนูเมมให้” 

“เอาโทรศัพท์เธอมาให้ฉันดีกว่า ง่ายกว่า”

“ง่ายกว่ายังไงคะ มันก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ”

“ไม่เหมือน เอามา” ไม่ใช่แค่พูด แต่แบมือขอหน้าตาเฉย โตขนาดนี้แล้ว ไม่ยักรู้ว่าเอาแต่ใจ ส่วนฉันก็ไม่อยากสู้รบปรบมือกับเขาแล้ว ฉันเหนื่อย เลยยอมยื่นโทรศัพท์ให้ พี่คชาก็รับไป

“รหัส”

“580403ค่ะ” 

“…” พี่คชาเงียบ แต่หันกลับไปมองหน้าจอแล้วกดรหัส พร้อมกับเอาโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาด้วย จากนั้นก็จิ้มๆๆอะไรอยู่กี่อย่างก็ไม่รู้ทั้งสองเครื่อง ก่อนจะส่งคืนให้ฉัน

“เดี๋ยว” ฉันทำท่าจะลงจากรถทันทีที่รับโทรศัพท์คืนมา แต่พี่คชาก็เรียกอีกแล้ว 

“อะไรอีกคะ” 

“ตกลงเรียนปีไหน คณะอะไร” นึกว่าเขาลืมแล้วซะอีก

“ปี 1 คณะการท่องเที่ยวและการโรงแรมค่ะ” ฉันตอบให้มันจบๆเรื่องไป 

“หนูไปได้รึยังคะ”

“ยัง”

“มีอะไรอีกคะ”

“เย็นนี้ไปรอฉันที่ล็อบบี้คอนโด” ห้ะ!?

“ทำไมหนูต้องไปด้วย”

“เพราะฉันอยากให้ไป ฉันยังอยากเล่นของเล่นใหม่อย่างเธออยู่” คำพูดพี่คชามันฟังดูไร้หัวใจจริงๆเลย เหมือนไม่ได้คิดเลยว่าฉันมีหัวใจ เพราะเขาพูดมันได้แบบธรรมดา หน้าตาก็นิ่งๆ เสียงก็ราบเรียบ เหมือนไม่รู้สึกอะไร ทั้งๆที่เขาเพิ่งจะพูดออกมาว่าเห็นฉันเป็นแค่สิ่งของ

“พี่มันไม่มีหัวใจเลย หนูเป็นคนนะ ไม่ใช่สิ่งของ”

“เย็นนี้ฉันต้องเห็นเธอที่ล็อบบี้คอนโด ลงไปได้แล้ว” พี่คชาไม่สนใจสิ่งที่ฉันพูดเลย

“แต่ว่าหนู..”

“ลงไป”

“แต่..”

“ถ้ายังแหกปากพูดอีกคำ ฉันจะพาเธอกลับคอนโดฉัน แล้วก็ทำกับเธอเหมือนเมื่อคืนกับเมื่อเช้าซะตอนนี้ ไม่ต้องรอให้ถึงตอนเย็น”

“พี่คชา!!”

“อย่าขึ้นเสียงใส่ผู้ใหญ่ อย่าหัดเป็นเด็กนิสัยไม่ดี”

“แล้วพี่นิสัยดีเหรอ เห็นคนอื่นเป็นสิ่งของแบบนี้!”

“ก่อนจะด่าฉัน เธอควรไปด่าไอ้พี่ชายบังเกิดเกล้าของเธอก่อน ฉันไม่ใช่คนเริ่ม แต่เป็นมัน ถ้าเธอมีสมองมากพอ ก็ลองคิดดูดีๆ ว่าถ้าไม่ใช่เพราะมัน ชะตากรรมเธอมันจะเป็นแบบนี้มั้ย เธอจะต้องกลายมาเป็นสิ่งของแบบนี้รึเปล่า” พี่คชายังคงพูดเสียงเรียบ แต่ฉันนี่สิ จุกไปหมด แล้วก็เริ่มจะเถียงไม่ออก แต่ก็ยังอยากจะเถียง

“ใช่ ทุกอย่างมันเพราะพี่ธูป แต่ถ้าพี่มีหัวใจสักนิด พี่ก็น่าจะสงสารหนูบ้าง แต่นี่ไม่” 

“เพราะฉันไม่มีความจำเป็นที่จะต้องยอมขาดทุน ฉันไม่ใช่พ่อพระ ที่จะต้องมาเสียสละเพราะว่าความสงสารบ้าบอนั่น”

“คนไม่มีหัวใจ เลือดเย็น!”

“ฉันเป็นคน และคนเป็นสัตว์เลือดอุ่น” ใครจะคิดว่าเขาจะกวนตีนหน้าตายกลับมา

“เป็นคนแต่เปลือก แต่ข้างในของพี่มันปีศาจชัดๆ”

“เพิ่งรู้ว่าด่าเก่งขนาดนี้นะ เห็นหน้าซื่อๆตาใสๆ ท่าทางเหมือนแม่ชีไม่มีพิษมีภัย วันๆเอาแต่สวดมนต์อยู่ในวัดในวา แต่ปากตรงกันข้ามกับหน้าตาซะโคตรไกล”

“พิ..”

“แล้วก็อีกอย่างนึง เมื่อกี้ฉันบอกว่าไง บอกว่าถ้าแหกปากอีกคำ ฉันจะพาเธอกลับคอนโดไปทำอะไรๆอย่างเมื่อคืนกับเมื่อเช้าใช่มั้ย แต่เธอก็ไม่คิดจะกลัว ยังเอาแต่นั่งด่าฉันฉอดๆๆ แสดงว่าอยากไป?”

“ไม่ หนูไม่อยากไป”

“งั้นฉันจะให้โอกาสเธอครั้งสุดท้าย พาตัวเองลงไปจากรถฉันเดี๋ยวนี้” คราวนี้เสียงเรียบนิ่งก็จริง แต่สายตาจริงจังมาก ฉันเลยคิดว่าคงต้องถอยก่อนจริงๆ

“หนูไปก็ได้” ฉันบอกแล้วหันมาเปิดประตูรถ

“แล้วอย่าลืมที่สั่ง ตอนเย็นที่ล็อบบี้คอนโด ฉันต้องเห็นเธอ” เสียงนิ่งๆนั้นทำฉันที่กำลังจะก้าวลงจากรถชะงักเล็กน้อย แต่ฉันก็ไม่ได้หันกลับไปมอง ทำแค่เม้มปากติดกันแน่นแล้วก้าวลงจากรถด้วยความขมขื่นในใจ

บรื๋นนน!!!!

พอลงจากรถแล้วปิดประตู พี่คชาก็บึ่งรถสปอร์ตของเขาออกไปเลย แน่นอนว่าแบบนี้ คือเขาไม่แคร์ไม่สนใจ ไม่ว่าคนอื่นจะเป็นจะตายยังไง 

การกระทำที่ใจร้ายแบบนี้ของเขา มันยิ่งตอกย้ำให้ฉันรู้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ว่าพี่คชาไม่ใช่คน แต่เขาเป็นปีศาจในร่างคน

NAMMON END