TOXIC SENIOR ของเล่นรุ่นพี่เลว

11:45 PM

บ้านน้ำมนต์..

“พี่ธูป! กลับมาแล้วเหรอ” 

ฉันรีบลุกจากเก้าอี้แล้วตรงไปหาพี่ธูป พี่ชายของฉัน ส่วนฉัน น้ำมนต์ นะ เรียนการท่องเที่ยวและการโรงแรมอยู่ปี 1 เทอม 2 ม.เจบราวน์ (Faculty of Tourism and Hotel Management,J Brown University) 

แล้วที่ฉันมานั่งรอพี่ธูป ก็เพราะเป็นห่วง เห็นดึกแล้ว แต่ก็ยังไม่กลับบ้านสักที

“แกไปกับฉันเดี๋ยวนี้เลยน้ำมนต์” ขณะที่ฉันเดินไปหา พี่ธูปก็เดินเข้าหาฉันเหมือนกัน สีหน้าท่าทางดูลุกลี้ลุกลนและรีบร้อนมาก ก่อนจะคว้าข้อมือฉันให้เดินตามออกไป 

“ไปไหนพี่ธูป หนูไม่ไป” ฉันขืนตัวไว้ ก่อนดึงมือกลับมา เลยไม่ทันได้พ้นออกจากประตูบ้าน ก็มันสงสัยนี่นา ที่จู่ๆพี่ธูปก็ทำท่าจะฉุดกระชากลากถูฉัน ฉันเลยกะว่าจะถามให้รู้เรื่องรู้ราวก่อน

“ถ้าแกไม่ไป ไอ้เหี้ยคชามันเอาฉันตายแน่!”

“คชา” ??

“พี่หมายถึงพี่คชาลูกเจ้าของมหาลัย หนึ่งในกลุ่มหนุ่มฮอตคณะวิศวะปี 3 ที่เป็นหัวหน้าชมรมดนตรีอะเหรอ” 

ที่ฉันรู้จัก เพราะรุ่นพี่กลุ่มนี้เขาฮอตมาก ฮอตมาก หล่อมาก แล้วก็รวยมาก เหมือนจะมีอยู่ 5 คน พี่คชา พี่เกียร์ พี่เกรย์ พี่เจได แล้วก็พี่สายฟ้า

“ใช่ ไอ้เหี้ยนั่นนั่นแหละ”

“แล้วทำไมเขาต้องเอาพี่ตายด้วย พี่ไปทำอะไรเขา แล้วอีกอย่าง เขาก็ออกจะดูเป็นคนดี ชมรมเขาก็จัดทั้งคอนเสิร์ตการกุศล จัดทั้งกิจกรรมจิตอาสา” สั้นๆคือทั้งหล่อทั้งเป็นคนดี เพอร์เฟคทุกอย่าง ฉันยังแอบชื่นชมเขาเลย

“แกไม่รู้อะไร ว่านั่นอะมันเฟค ไอ้ที่ดูเหมือนเป็นคนดีอะ แม่งสร้างภาพทั้งเพ ความจริงไอ้เหี้ยนั่นมันทั้งโหดทั้งเหี้ยม ยิ่งเรื่องแข่งรถด้วยแล้ว ไอ้เหี้ยคชามันไม่เคยยอมลงให้ใคร ถ้าซิ่งแพ้มันแล้วกะจะชิ่ง มันตามไปเอาเลือดหัวออกทุกราย เกือบถึงตายกันทุกคน นี่ไอ้เหี้ยแมนมันก็เพิ่งสะบักสะบอมเพราะตีนของไอ้สัสนั่นไป แล้วฉันก็คงจะเป็นรายต่อไป ถ้าเกิดภายในคืนนี้ไม่ได้เอาของเดิมพันไปให้มัน” 

ที่พี่ธูปอธิบายมา(ด้วยท่าทางแค้นเคืองและเกลียดแสนเกลียด)มันหลายประเด็นมาก แต่ฉันขอประเด็นแรกก่อนแล้วกัน

“พี่คชาแข่งรถด้วยเหรอพี่ธูป”

“ยิ่งกว่าแข่ง แต่เครื่องมันแรงอย่างกะม้าคึก ไม่งั้นมันคงไม่ได้ฉายาคชาม้าคึกหรอก”

“คชาม้าคึก?” 

ทำไมฟังดูแปลกๆ ทะแม่งๆ นั่นหมายถึงเรื่องฝีมือแข่งรถอย่างเดียวแน่เหรอ ฉันชักไม่แน่ใจ

“เออ! ไปคึกที่ไหน ไม่เห็นฝุ่นที่นั่น”

“หมายถึงทิ้งห่างไม่เห็นฝุ่นเหรอ”

“เออ”

“แล้วพี่เป็นรายต่อไปคือยังไง อย่าบอกนะว่า”

“ฉันแข่งแพ้มัน”

“พี่ธูป!” ฉันอุทานเสียงหลง ก็มันตกใจมากถึงมากที่สุด

“ทำไมพี่ยังไม่เลิกอีก พี่ก็รู้ว่าแข่งรถมันอันตราย พ่อกับแม่ก็ต้องทิ้งเราไปเพราะอุบัติเหตุ แล้วทำไมพี่ถึงไปยุ่งกับเรื่องพวกนี้อีก ทำไมพี่..”

“โว้ย! พอก่อนได้มั้ย ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาด่าฉันนะ แต่แกต้องไปกับฉัน”

หมับ! 

“ไปไหน” ฉันขืนตัวไว้อีกครั้ง พี่ธูปเลยต้องหันกลับมาหา

“ไปหาไอ้คชาไง ก็บอกไปแล้วว่าถ้าแกไม่ไป ไอ้คชามันเอาฉันตายแน่!”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหนู ทำไมถ้าหนูไปแล้วพี่ธูปถึงแน่ใจว่าพี่คชาเขาจะไม่ทำอะไร”

“ก็ฉะ..เอ่อ ก็ ฉันจะให้แกไปช่วยพูดต่อรองให้หน่อยไง คือฉันคิดว่าถ้าเป็นผู้หญิง มันคงไม่ทำอะไรรุนแรง”

“จริงเหรอคะ แต่หนูว่า”

“หรือแกอยากให้พี่ตัวเองโดนไอ้คชามันกระทืบตายคาตีนก่อน แกถึงจะยอมไป”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้งพี่ธูป”

“จะไม่ขนาดนั้นได้ไง ก็ฉันบอกไปแล้วไง ว่าไอ้เหี้ยนั่นมันทั้งโหดทั้งเหี้ยม ปีศาจในร่างคนชัดๆ ไม่ใช่เทพบุตรแสนดีอย่างที่พวกแกเข้าใจหรอก!” 

“แต่หนูไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้เลยนะ ที่เคยได้ยินก็มีแค่เรื่องผู้หญิงอะไรแบบนั้น ซึ่งพี่ก็เคยบอกว่าเรื่องผู้หญิง เป็นเรื่องปกติสำหรับผู้ชายส่วนใหญ่” 

ถึงฉันจะบอกไปแบบนั้น แต่ถ้าให้พูดกันจริงๆ ฉันก็ไม่โอเคหรอก สำหรับทัศนคติของผู้ชาย(ส่วนใหญ่)สมัยนี้ เพราะฉันเหมือนยังเป็นผู้หญิงโลกแคบจอมเพ้อฝัน ที่อยากให้ผู้ชายรักเดียวใจเดียว ไม่ใช่มั่วไปเรื่อย กินทิ้งกินขว้าง เห็นผู้หญิงเป็นของเล่น เป็นวัตถุทางเพศ

“นั่นเพราะแกไม่อยู่ในวงการอย่างฉันไง แกถึงไม่รู้ เพราะด้านมืดของมัน ถ้าไม่ใช่เพื่อนสนิทมัน หรือพวกฉันที่อยู่ในวงการ ก็น้อยคนจะรู้ ว่าไอ้เหี้ยนั่นมันตีนผี สันดานก็ปีศาจดีๆนี่เอง”

“จริงเหรอ” ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ เพราะที่มหาลัย ดูยังไงเขาก็เป็นรุ่นพี่แสนดี

“จริง!”

“แล้วถ้าพี่รู้แบบนั้น แล้วพี่ไปแข่งกับเขาทำไม”

“โธ่! ฉันก็อยากจะพิสูจน์ฝีมือตัวเองบ้างดิ แถมของที่มันใช้เดิมพัน ก็รถโคตรแพงแถมเครื่องโคตรแรงของมันเลยนะ ใครจะไม่อยากได้วะ แต่แม่งก็เสือกแพ้มันจนได้ ทั้งๆที่เกือบชนะอยู่แล้วเชียว อีกนิดเดียวแท้ๆ ไม่น่าเลยแม่ง โชคชะตาแม่งไม่เข้าข้างกูเลยสัส..เห้ย! ชิบหาย จะถึงเวลานัดแล้ว ช้าไม่ได้แล้วน้ำมนต์ ไป ไปกับฉัน” 

พี่ธูปพูดๆๆ แล้วจู่ๆก็เหมือนจะเหลือบไปเห็นนาฬิกาตรงฝาผนัง ก่อนจะตาเหลือกตาลาน รีบร้อนกว่าเก่า แล้วฉุดข้อมือฉันให้เดินไปที่รถจนได้

“เดี๋ยวก่อนพี่ธูป แล้วพี่มีของไปให้เขาแล้วเหรอ พี่เดิมพันอะไรกับเขาไว้” ฉันก็ยังไม่หมดคำถาม เลยยังไม่ยอมขึ้นรถ ทั้งๆที่พี่ธูปเปิดประตูแล้วทำท่าจะยัดฉันเข้าไปแล้ว

“ก็ผุ..เอ่อ ก็เงินไง”

“เงิน!? แล้วพี่มีเหรอ”

“ไม่มี แต่ก็นึกว่าจะชนะไง เลยพูดๆไปงั้น แต่สุดท้ายก็เสือกแพ้ ฉันเลยต่อรองกับมัน ขอยืดเวลาหาเงิน แล้วมันก็แม่งโคตรเหี้ย ให้เวลาฉันแค่สองชั่วโมง ก่อนเที่ยงคืนต้องหาไปให้มันให้ได้”

“แล้วพี่หาได้แล้วเหรอ”

“ยัง”

“อ้าว”

“คือหมายถึง ยังหาได้ไม่ครบ ก็เลยจะเอาแกไปช่วยพูดให้ไง เพราะแกเป็นผู้หญิง เผื่อมันจะยอมอ่อนให้บ้าง ไปเหอะ”

ปึก!

สุดท้ายก็โดนยัดใส่รถแล้วปิดประตูจนได้ X﹏X

จุดนัดพบ..

K.CH CIRCUIT 

(11:58 PM)

“นัดกันที่สนามแข่งนี่อะเหรอพี่ธูป”

“อืม”

“แล้วจะให้หนูพูดกับเขายังไง”

“ไม่ต้องพูดไรมาก แค่ตามใจมันก็พอ”

“ห้ะ?”

“เอ่อ ก็ ก็หมายถึงพูดโน้มน้าวใจมันให้ดูเหมือนตามใจมันไง มันจะได้ยอม”

“แล้วมันจะได้ผลเหรอคะ”

“ได้ดิ”

“แต่หนูว่า..”

“พอ! ไม่ต้องพูดแล้ว สรุปคือแกแค่ทำตามที่ฉันบอก จบ ลงจากรถได้แล้ว”

แล้วพี่ธูปก็เปิดประตูลงไป ฉันเลยต้องลงตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ ก่อนจะเดินตามหลังพี่ธูปไป ในใจก็นึกหวั่น เมื่อข้างหน้านั่น ฉันเห็นพี่คชาจริงๆ พี่คชากับพี่สายฟ้า เขายืนกันอยู่ 2 คน 

แล้วท่าทางพี่คชาตอนนี้ มันต่างกับพี่คชาที่ฉันเคยเห็นที่มหาลัยราวกับเป็นคนละคน จนฉันเริ่มกลัว ไม่กล้าเงยหน้าสบตาเขาเลย 

ขนาดตอนนี้ที่ฉันเดินตามหลังพี่ธูปมา จนมายืนอยู่ตรงหน้าเขาเหมือนๆกับพี่ธูปแล้ว(แต่เยื้องมาด้านหลังพี่ธูปหน่อย) ฉันก็ยังไม่กล้ามองหน้าพี่คชาตรงๆเลย แล้วแบบนี้ เอ่อ แบบนี้พี่ธูปจะให้ฉันคุยกับเขาเหรอ ฉันจะทำได้ไงกัน ก็พี่คชาน่ากลัวซะจนแค่เห็นฉันก็ขนลุกไปทั้งตัว หายใจหายคอก็ไม่ทั่วท้อง อาการหนักยิ่งกว่าตอนเห็นผีซะอีก

“นี่อะเหรอ ผู้หญิงที่มึงจะเอามาให้กู” ห้ะ นี่พี่คชาว่าอะไรนะ หรือฉันหูฝาดเหรอ?

“เออ” แถมพี่ธูปก็ตอบรับด้วย 

ก่อนฉันจะเห็นพี่คชากระตุกมุมปากนิดๆ แล้วปรายสายตาแปลกๆมามองฉัน สีหน้าเขาดูไม่เป็นคนดีเลยตอนนี้

“หึ กูนึกว่ามึงไปขโมยแม่ชีจากวัดไหนมาให้กูซะอีก ถามจริงเหอะ มึงไม่มีปัญญาหาผู้หญิงที่ดีกว่านี้มาให้กูแล้วเหรอ” หยาบคาย! แต่เอ๊ะ เมื่อกี้พี่คชาพูดว่าพี่ธูปเอาผู้หญิงมาให้เขาอีกแล้ว สงสัยเขาคงเข้าใจอะไรผิดแน่ๆ ก็พี่ธูปบอกว่าให้ฉันมาช่วยคุย ไม่ได้เอาฉันมาให้เขา

“กูหาได้แค่นี้แหละ มึงจะเอาหรือไม่เอา ถ้าไม่เอา กูจะได้พากลับ และมึงก็ไม่มีสิทธิ์มาเอาเรื่องเชี่ยไรกับกู เพราะถือว่ากูเอาของมาให้แล้วตามที่เดิมพันไว้ แต่มึงปฏิเสธของเอง ไปน้ำมนต์” 

หมับ!

พี่ธูปพูดรัวๆ ก่อนคว้าข้อมือฉันแล้วหันหลังทำท่าจะเดินกลับไปที่รถ แล้วคำพูดเมื่อกี้นี้ของพี่ธูป ทำไม ทำไมมันเหมือนพี่คชาไม่ได้เข้าใจผิด แต่คนที่เข้าใจผิด ไม่สิ ต้องบอกว่าคนที่ถูกทำให้เข้าใจผิด มันคือฉันเอง

“เดี๋ยว” พี่ธูปชะงักกับเสียงเรียกนั้นของพี่คชา

“กูยังไม่ได้บอกว่าไม่เอา” มาถึงตอนนี้ เหมือนพี่ธูปถอนหายใจแรงๆแล้วพาฉันให้หันกลับไปหาพี่คชาคล้ายจำใจ ก่อนฉันจะเห็นพี่คชามองพี่ธูป แล้วกระตุกมุมปากอย่างร้ายๆมองมาที่ฉัน

“ถึงของจะไม่ค่อยถูกใจกู แต่ถ้ากูไม่เอา กูก็คงขาดทุน..” สายตาร้ายกาจของพี่คชายังคงมองฉัน

“ส่งของมึงมา”