CHAPTER 4: Cure Your Wounds

NANG sumunod na araw piniling bisitahin ni Euridice ang kaniyang ama. Kinabahan siya nang tumayo siya sa trangkahan ng pamamahay ng mga magulang niya. Alam niyang magagalit sa kaniya si Alexander sa pag-alis niya nang walang paalam. Pero hindi naman niya alam kung nasaan ito.

Pagbukas ng gate, ang Daddy Rafael, niya ang bumungad. Ilang araw pa lang siyang nawala sa pamamahay nito pero, ang laki na ang pinayat ng kanyang ama.

She missed him terribly, hindi niya kasi maiwasan mangulila rito dahil, siya pa rin ang kanyang ama.

“Euridice, Why are you here?” usisa ng kanyang ama.

“I missed you, dad. Narito ako para bisitahin kayo at kunin ang ilang gamit ko,” nakangiting sagot ni Euridice.

Iniwas sa kaniya ng ama niya ang tingin nito, at hindi na muling umimik. Nakita ni Euridice si, Isolde. Pero this time, hindi na mala-tigre ang mukha nito na para bang kinawawa ang babae.

Hindi na pinansin ni Euridice ang mga napapansin niya. Hinarap niya ang kanyang ama at kinausap ito.

“Dad, puwede ko bang kunin ar dalhin ang litrato n’yo ni, mommy? Iyon lang kasi ang natira sa akin.”

Tumango ang daddy niya bagay para ngumiti si Euridice at yumakap sa kaniyang ama.

He embrace her back, and for a moment, pakiramdam ni Euridice ay bumalik ang noon ay nawala sa kaniya, iyon ay ang pag-aalala at pag-alaga din. Ganun na lang ang lungkot niya nang malaman na-bankrupt ang kumpanya ng kaniyang ama. Nalugi ito at nagkautang-utang pa dahil sa kagagawan ni Alexander.

Hindi ito tumupad sa kanilang usapan. Kung anong rason ay hindi niya alam.

“Euridice, I hate to ask this of you, but I need your help. Dahil kay Alexander, nalugi ang kumpanya. Hindi siya tumupad sa napag-usapan dahil nalaman niyang sayo siya ikinasal at hindi sa kapatid mo. Please, beg him to save my company. Your husband is wealthy man, and he is the only way I can get back on my feet.”

Nanlumo si Euridice mula sa sinabi ng ama niya. Kaya pala ito naging malambot sa kaniya dahil, may kailangan ito. Kitang-kita niya sa mga mata ng ama niya, ang dispirasyon na makuha ang gusto nito.

She knows that Alexander won't be willing to help, and she can't bear to ask him. She refuse to involve Alexander in her family's financial troubles. Lalo na ngayon, nalaman pala nito na substitute lang siya.

“Hindi ko po magagawa, dad. It's not right to involve Alexander in our problems. Isa pa po, wa-wala si, Alexander. Hi-hindi ko alam kung saan siya pumunta.”

Biglang sumama ang mukha ng daddy niya, at mukhang nagalit pa ito dahil sa naging sagot niya.

“You're so selfish, just like your mother, Euridice. Ang simple-simple lang ng pakiusap ko.”

“Dad.”

“Nalugi ang negosyo ko dahil, sa pagpapagamot sa mommy mo, Euridice!”

Ngumilid kaagad sa mga mata ni Euridice ang luha. At nalipat kay, Isolde ang kanyang paningin. Ngumisi lang ito, alam ni Euridice na binibilog na naman nito ang ulo ng ama niya. At sa mga sandaling ito kailangan niyang tumapang para ipagtanggol ang kaniyang ina.

“Dad, hindi mo ba inisip na dahil kay, Isolde kaya nagka-ganun si, mommy! Siya na bestfriend niya, siya ang dahilan kung bakit kayo nasira ni mommy at siya rin ang dahilan kung bakit kayo naghihirap ngayon!” tumaas ang boses niyang sagot bagay para dumapo sa pisngi niya ang kamay ni Isolde.

Isang malakas na sampal ang natanggap niya mula sa kaniyang madrasta.

“Disrespectful child! Matapos kitang alagaan, iyan pa igagante mo sa amin!” singhal sa kaniya ni Isolde na kulang na lang lamunin siya ng buhay.

Sinabunutan siya nito at sapilitan pinaluhod. “If you won't help us, then you'll have to face the consequences!” angil nito at saka siya binitiwan.

Dahil sa pagtaas niya ng boses, nalagay tuloy sa peligro ang sarili niya.

“Daddy, a-anong gagawin ninyo?”

“Magtatanda ka na ngayon, Euridice. May gana ka pa talagang sumagot-sagot.”

Nataranta at pilit kumawala ni Euridice mula sa mahigpit na paghawak sa kaniya ng madrasta, nakita niya kung gaano ito kasaya. Dahil sa mga sandaling ’yon ay hawak-hawak na ng ama niya ang sinturon.

Walang pagdalawang-isip na hinataw ito ng ama niya ang sinturon papunta sa kanyang likuran. Napaigik siya at pumatak ang luha. Hindi na siya nanibago pa at lagi-lagi naman ganito ang senaryo kapag sumagot siya.

Her dad punishes her in a cruel and unforgiving manner. Wala siyang laban lalo pa at naging kahinaan niya ang kaniyang ina na nakaratay sa isang pribadong hospital.

Ramdam ni Euridice ang panghihina at sugat na natatanggap mula sa kaniyang ama. Pumatak lamang ang luha niya habang iniinda ang pagtama ng sinturon sa kanyang balat.

“I will k*ll you for disobey me, Euridice. Tandaan mo, sa oras na hindi mo sundin ang inutos ko. Pareho kayong ililibing ng, mommy mo!” pagbabantang saad ng kaniyang daddy.

Patuloy sa pagbuhos ang mga luha ni Euridice. At ngayon ay, nakasalampak na siya sa sahig habang nagkapasa ang gilid ng kanyang labi mula sa sampal ni Isolde.

Tinitiis niya ang sakit at pananakit ng kaniyang ama na siya namang nagpahagulgol sa kaniya nang tuluyan.

“Wala kang awa. Dinamay mo pa talaga si, mommy kahit kayo naman ang nagkasala sa kaniya.” Bumuhos ang luhang sambit niya. “Napakasama mo. Mula ngayon, hinding-hindi mo na ako magagamit!”

“Subukan mo, Euridice. Ngayon pa lang, ipagdasal mong maligtas pa ang mommy mo!”

“Daddy. H’wag si mommy!”

Ngumisi ang kanyang ama. Noon din ay humupa ang galit nito.

“Hindi mangyayari ’yan sayo kung sumunod ka. Humingi ka ng pera kay Alexander, nang magkasilbi ka naman sa pamilyang ’to!” pagdidiin ng ama niya bago siya iniwan nito.

Pinagtulungan siyang ilabas ng mga katulong at kinaladkad palabas. Itinapon din ang ilan sa mga gamit niya.

Nanginig ang labi ni Euridice habang pinagmasdan ang basag na frame. Larawan nila iyon pero basta-basta na lamang siyang itinaboy ng kanyang ama dahil lang sa pagiging sakim nito.

The weight of her family's turmoil and her father's threats weigh heavily on her, leaving her torn between her loyalty to Alexander.

—--

KAHIT masakit ang katawan. Pinili ni Euridice na umuwi sa bahay ni, Alexander. Wala ito kaya napahagulhol na lang siya dahil, sa sakit ng kalooban.

The physical and emotional wounds inflicted by her dad's punishment leave her in agony.

Iisipin pa lang niya na magmakaawa kay Alexander ay para bang gusto na niyang kitilin na lang ang sariling buhay. Alam niyang hindi siya pagbibigyan ni Alexander. At baka kapag ginawa niya iyon, ay iisipin nitong mukha siyang pera.

Isa pa, si Seraphina naman talaga ang asawa nito at hindi siya.

Nanginginig ang kamay habang hinahanap niya ang gamot sa loob ng kwarto niya.

Sa bawat paglapat niya ng bulak sa mga pasa niya sa balikat, braso at tuhod. Naintindihan niya kung gaano kalupit ng reyalidad. Kahit gaano siya kabait, ganun naman kalupit ang mga taong nakapaligid sa kaniya.

Hindi niya maiwasang maluha at ininda na lamang ang sakit.

Pagkatapos niya mula sa ginagawa ay ganun na lang ang gulat niya nang bumungad si Alexander sa nakabukas na pinto ng kanyang silid. Pumasok ito nang walang pasabi bagay para binitiwan niya ang cotton balls.

Alexander faced a mixture of annoyance and frustration.

“What are you doing? You should have asked for help instead of playing doctor.”

“O-okay lang naman ako. I didn't want to involve you. At saka, ka-kaya ko naman ang sarili ko,” depensa niya at pilit na huwag umiyak sa harap nito kahit sumasakit ang sugat niya.

Alexander’s anger flares, and he raises his voice towards her. “You're stubborn and reckless! It's not just about you anymore; we're married, and your actions affect both of us.”

Dahil sa sinabi ni Alexander ay mas lalong hindi nagpakita ng kahinaan si Euridice. Nagtapang-tapangan siya sa harap ni Alexander. Masakit ang mga sugat niya, at heto si Alexander, sinisigawan siya, at hindi man lang nagpakita ng awa. Instead na tulungan, ay iniwan lang siya ni Alexander, at tinungo nito ang banyo.

In the silence that follows, she contemplates the choices she made. The pain in her heart mirrors the pain in her back.

She wiped away her tears.

Nang tuluyan na niyang magamot ang mga sugat niya. Inayos niya ang kit.

Suddenly, narinig niya ang pagbukas ng pinto ng banyo. Bumungad doon si Alexander na namumutla na habang nakahawak ito sa bandang tiyan.

A pained expression on Alexander's face. While blood stains his shirt.

Hindi niya iyon pinansin dahil, baka natapunan lang ng ketchup ang damit nito. Nagtatampo siya at kailangan niya iyong sabihin at baka tuluyang mapanis ang laway niya.

“Iniwan mo na lang ako rito nang nag-iisa. Napaka-irresponsable mo namang, asawa. Alam mo ‘yun.”

Alexander's expression remained stoic, and he ignored her.

Tumayo siya para lapitan si Alexander sa pagbabasakali na humingi ito ng tulong sa kaniya. Natigilan siya nang mapansin niyang totoong dugo ang nasa damit ng asawa.

“Alexander, may du-dugo ang damit mo. Anong nagyari?” natataranta niyang usisa at kaagad na inalalayan ito.

“Tch!There was a man with a gun. He tried to k*ll me,” balewalang sagot sa kaniya ni Alexander.

Nang iangat ni Euridice ang damit ni Alexander ay kaagad niyang natutop ang bibig.

Her eyes widened in shock, “Ma-may tama ka ng baril, Alexander. Kailangan natin pumunta sa hospital!”

Umupo si Alexander sa sofa at walang emosyon ang mga mata nitong tinitigan si Euridice. “No hospitals. I'll be fine, Euridice.”

“Shunga ka ba! Paano kung matetano ka. Naisip mo bang puwede mo iyan ikamatay!”

“Tsk! Get me the kit. Tulungan mo na lang akong linisin ’to.”

Nahintakutan si Euridice. Ngumilid kaagad ang luha niya at tuluyan iyong pumatak. Naghalo-halo ang emosyon niya dahil, ganoon siya. Mabilis siyang maawa at mag-alala. Pero, pinili niyang tulungan si Alexander at sundin ang inuutos nito.

Nang makuha niya ang kit ay sinimulan niyang linisin ang sugat ni Alexander, at nilapatan ito ng paunang lunas habang nanginginig ang kamay dahil sa kaba.

Kaunti lang ang kaalaman niya. Nurse ang kinuha niyang kurso, at pansamantala siyang natigil sa pag-aaral dahil, kay Sera na kinakapatid niya. Hindi niya alam pero, naiiyak na siya dahil, kung anu-ano na lang ang pumapasok sa kanyang isipan. Alam niya kasing nasasaktan si Alexander.

“Masakit ba? Titiisin mo na lang, ha?” aniya at padampi-dampi ang bawat paglapat niya ng cotton sa sugat ni Alexander.

Ganun na lamang ang gulat niya at panlalaki ng kanyang mga mata nang mabilis na hinuli ni Alexander ang kanyang kamay at diniinan nito sa sugat ang cotton na hawak niya.

“Ang sugat mo, Alexander!”

“Nurse ka hindi ba? Pull the bullet, Euri. Kung ayaw mo akong mamatay, kaya kunin mo.”

“No. A-ayoko! Hindi ako marunong.”

Kita niya ang mabilis na pagputla ni Alexander at bigla itong nahimatay sa harap niya. Napaiyak siya at wala na siyang mapagpipilian pa.

Tagaktak ang pawis. Pinili niyang iligtas ang asawa. At mabuti na lang talaga dahil, kumpleto ito sa kagamitan.

Isang araw din ang itinagal bago nagising si Alexander. Nakabenda na ang bandang tagiliran nito, at nakuha na ni Euridice ang bala na bumaon doon. Inabala niya ang sarili at nakiusap kay Lucia na ipaghanda ng mainit na sopas si, Alexander.

“Ate Euiri, narito na po. Nagising ba si sir?”

“Salamat, Lucia. Gising na siya, ako na ang manghahatid nito.”

“Sige ho,” tipid na sagot sa kaniya ng katulong.

Tinungo niya ang silid at nadatnan niya si Alexander na nakaupo sa higaan niya at nakasandal ang ulo nito sa headboard ng kama.

“Gising ka na pala. Heto, higupin mo muna nang magkalaman ang sikmura mo.”

“Fed me!”

“Ano? Hindi naman kamay ang may tama, Alexander.”

“I know. Lumapit ka at subuan mo ako.”

Hindi na siya nagmatigas pa nang makita ang hindi maipintang mukha ni Alexander. Baka bigla siya nitong barilin kapag magmatigas pa siya.

Sinubuan niya ito at iniiwas ang tingin. Nanginginig ang kamay niya bagay para ngumisi si Alexander. At kalaunan ay pinili niya itong tanungin sa totoong nangyari.

“May nakaaway ka ba at ganun na lang ang galit sayo? Hindi ka naman siguro nagnanakaw, ano?”

Alexander gritting his teeth, “It's a long story, Euri. But, I'm not going to let them win. I've survived worse. I told you not to interfere, Euri. So stupid!”

Gusto niyang sampalin at bugbugin si Alexander pero, hindi niya iyon magawa. Kahit naman pala nag-aagaw buhay pa ang mokong na ’to. Hindi pa rin marunong magpasalamat sa taong nagmamagandang-loob.

“I know that I'm stupid! Huwag mo nang dagdagan ang sama ng loob ko sa daddy ko at baka, tusukin ko ng mga kuko ko iyang sugat mo para magka-impeksyon!”

Alexader just smirked.

Bahagya siyang natigilan ng ito naman ang nagtanong.

“Bakit may mga sugat ka? Umalis ka ba ng bahay?”

Napalunok siya at ilalayo niya sana ang sarili mula kay, Alexander ay mabilis na siya nitong nahila.

Nagtangis ang panga nito at muling nagtanong. “Did your father hurt you? Tell me, Euridice.”

“No, allergy lang ‘yun. Kinamot ko kaya nagkasugat.”

Binitiwan nito ang kanyang kamay at saka sinamaan nang tingin.

Hanggat maaari, kailangan niyang gawin ito, ang magsinungaling dahil, buhay ng kaniyang ina ang nakasalalay.