CHAPTER 6: Orion Gang

NABUNGARAN ni Euridice si Alexander, at naroon ito nakaupo sa loob ng sasakyan. Nilaro-laro niya ang kanyang mga daliri dahil sa tensyon. Alam niyang galit si Alexander dahil natagalan siya.

“Get inside!” maotoridad na utos sa kaniya ni Alexander, bagay na ikinasunod niya rito dahil sa takot na mabulyawan ulit ng asawa. “You’re late,” mahinang sabi ni Alexander nang maupo siya sa tabi nito.

“Sorry, pinalitan ko pa kasi ng damit si, mommy.”

Iniyuko ni Euridice ang kanyang ulo at saka nag-iwas nang tingin. Bahagya siyang nagulat dahil hinuli ni Alexander, ang mukha niya at iniangat ito bagay para magkatitigan silang dalawa.

“Tingnan mo ako sa mga mata ko kapag kausap mo ako, Euri. I hate to be ignored.”

Halos matuyo ang laway niya dahil, sa kaba. Hindi niya maintindihan na para bang may mga paro-paro sa kanyang tiyan, at biglang nang-iinit ang mukha’t tainga niya.

“I’m—”

“Stop, Euridice.”

“O-okay.”

Alexander’s smirked.

Sinenyasan nito ang driver na umalis na sila.

Ramdam ni Euridice ang biglang pagwawala ng kanyang puso, dahil grabe ang pagpintig n’yon. Nakakatakot ang isang Alexander, at hindi niya nanaising titigan ito sa mata dahil, nakakatunaw.

“Stop saying sorry, Euridice. Isa pa, walang rason para humingi ka ng tawad.” Seryosong sabi ni Alexander at saka nagpatuloy. “Don’t think too much, Miss Martin. Maybe I'm your husband, but that doesn't mean... I'll be good to you.”

Natigilan si Euridice at kaagad na iniwas ang paningin. Humigpit ang paghawak niya sa hawak na clutch dahil sa biglang pagsikip ng kanyang puso. Hindi niya naisip, na mas nakakasakit ang sinabi sa kaniya ng asawa kumpara sa pananakit sa kaniya nina Isolde.

“Naiintindiha ko, hi-hindi ko kakalimutan ang mga sinasabi mo, Alexander.”

“Good!” tanging tugon ni Alexander bagay para tumahimik ang loob ng sasakyan.

Nakita ni Euridice na panaka-naka kung tumingin sa kanila ang driver. Nahuhuli niya ito dahil nahagip niya nang tingin mula sa rearview mirror. Pilit siyang napangiti bagay na ikinatigil na lang din niya dahil, naramdaman niya ang mainit na palad ni Alexander na pumisil sa hita niya.

Inilapit nito palapit sa kaniya ang bibig at bumulong sa may bandang punong-tenga niya.

“Don’t flirt with anyone else, Euridice, except for me. If I know it, I will not hesitate to blow your skull.”

Dahil sa sinabi ni Alexander sa kaniya ay ramdam niya ang pananayo ng kanyang mga balahibo sa likod. Nahigit niya rin ang hininga nang magsimulang lumakbay ang kamay nito papunta sa pagitan ng kanyang nga hita.

“Stop that! Do you have the nerve to do that.” She stopped him but he just smirked.

“Why? Are you afraid of being seen by my driver? Don't worry, I'll pluck out his eyes if he dares to look.”

His words shut her. Mabuti na lamang talaga at may tumawag sa cellphone nito.

“Jeez. Napaka-manyak ng lalaking ‘to!” sa isip-isip ni Euridice.

Dahil sa katawagan ni Euridice, nagpantig ang tenga niya mula sa narinig na sagot ni Alexander sa katawagan.

“Let them dare to enter in my territory, Dark. And let’s see how it works.”

Nakinig lang siya sa pinag-uusapan nina Alexander at ng katawagan nito. Hindi niya alam pero kinakabahan na siya. Kahit naman na hindi pa niya lubos na kilala ang pagkatao si Alexander, pero nag-aalala siya.

“I’m going to visit you today, Dark. I’m with my wife.”

Natigilan siya dahil sa sinabi ni Alexander. Napatitig si Euridice sa mukha nito pero, tiningnan lang siya ni Alexander, nang malamig na tingin.

She bit her lower-lip. Hindi niya rin mapigilan ang mapangiti.

“Grabe! I can feel the butterflies in my stomach.”

—--

MAYA-MAYA tahimik lang ang byahe sa pagitan nina Euridice, at Alexander, at tanging ingay ng makina ng sasakyan ang gumagawa ng ingay sa loob.

Euridice heaved a sigh, her fingers drummed nervously on the leather seat as Alexander spoke into his phone. At bakas sa boses ang kaseryosohan nito.

“I knew it, I've got into a situation with the Orion Gang. And they're making a move.”

Ramdam ni Euridice ang pag-aalala para kay Alexander bagay para kabahan siya lalo. Alam niyang may nagtataka sa buhay nito.

“You need to watch your back, Alex. They want you gone. Especially, Don Vitto. Hindi sila titigil hanggat hindi kayo kakampi sa kanila.” Narinig ni Euridice ang huling sinabi ng kausap ni Alexander.

Nakita niya kung paano magtangis ng panga si Alexander.

Hindi katagalan at mula sa ’di kalayuan ay matulin na tumakbo ang isang motor, at bigla sila nitong pinaputukan ng rider.

Natamaan ang driver ni Alexander, at dumaloy kaagad sa upuan nito ang dugo bagay para mapatili si Euridice, at manlaki ang mga mata niya. Gumewang ang sasakyan dahil sa sandaling ‘yun ay nawalan ng buhay ang driver. Kaagad na kumilos si Alexander, at nagpalit ng puwesto.

He snatched his gun from the glove compartment, kinasa niya iyon pagkatapos ay isang kamay lamang ang ginamit sa pagmamaneho.

“Euridice, stay down!” he shouted.

Gulat at hikbi ang tanging nagawa ni Euridice dahil sa sunod-sunod na putok ng baril. Nilingon siya ni Alexander habang hawak nito ang baril bagay para magulat siya nang makita ang hawak nito.

Itinigil ni Alexander ang pagmamaneho at saka hinarap ang motorbike. Akma na sana nitong buksan ang pinto ng sasakyan ay mabilis na napigilan ni, Euridice.

“No! Alexander, please. Papatayin ka niya.”

“Stay here! I promised. I won't let them hurt me, Euri.”

“Alexander, please. Hindi natin alam kung sino ang taong ‘yan. Huwag ka nang umalis…umiwas ka na lang.”

Seryoso at nagtangis ang panga ni Alexander nang titigan siya. Tila nag-aalab sa galit ang kulay abong mga mata nito.

His voice lower while staring into her eyes, “They hunting me, Euridice. Hindi sila titigil hanggat, hindi nila ako mapatay. Hindi mo sila kilala kung gaano kahalang ang kaluluwa nila kaya… dito ka lang. Tumakas ka.”

Natigilan si Euridice at natutop ang bibig. She had nothing to do. Tuluyang inilabas ni Alexander ang sarili para kaharapin ang banta sa buhay nito. Pilit na rin isiniksik ni Euridice ang sarili mula sa ilalim ng upuan.

Nawala sa tabi niya si Alexander bagay para tuluyang nakawala ang hikbi niya na kanina pa niya pinipigilan. At sa tanang buhay niya, ngayon lang siya nakakita ng taong may hawak na baril. At mas malala, nakikipag-patintero ito sa kamatayan.

Tumambol sa kaba, at takot ang puso niya nang hindi na niya mahagilap pa nang tingin ang asawa. Hilam na ng luha ang kanyang mga mata at kinapa ang cellphone para makahingi nang tulong sa mga pulis.

Umiiyak habang dinadasal na makabalik ng ligtas si Alexander.

“Bumalik ka, Alexander. Please come back.”

------

MEANWHILE, nakahanda na si Alexander na kalabanin ang banta sa buhay niya. Nakipagpalitan siya ng putok, tinamaan siya sa braso niya bagay para pinaputukan niya ang mismong motor ng lalaki nang makita nitong babalikan siya.

Mabilis siyang nagtago at maya-maya ay sumalpok sa poste ang motor bagay para tumilapon ang lalaki.

He clenched his jaw.

Ramdam niya na rin ang pamamanhid ng braso niya. May tama siya roon, at nagsimula na rin dumaloy mula sa sugat niya ang malapot na dugo.

Nilapitan niya ang lalaki dahil hirap na hirap itong makatayo.

“Who sent you? The Orion Gang?” He grimly asked.

The assailant remained silent, a defiant glint in his eyes. He didn't hesitate to shoot him and he groaned in pain kneeling in front of him.

“Talk. Who wants me dead?” Alexander said intensely.

“Hindi ko alam, wa-wala akong alam!” mariin na sagot ng lalaki.

“Hindi mo alam?” gigil na saad ni Alexander sabay itinutok sa sugat ng lalaki ang boka ng baril niya at kinulikot ang sugat nito.

Napahiyaw sa sakit ang lalaki at mangiyak-ngiyak na.

“Now, tell me! Who sent you!”

“Ugh! Hi-hindi ko nga alam—Ugh!”

“One last time, sinong amo mo. Answer me, goddam*t! H’wag mong hintayin na mainis ako dahil, sisiguraduhin kong kakalat ang utak mo.”

Tumawa ang lalaki, tawang nang-aasar at nang-uudyok. Bago pa niya ito mapatay. Ang sirena ng patrol car, ang siyang bumulabog. Sa galit ni Alexander, binatukan niya ang lalaking tumangka sa buhay niya gamit ang baril na hawak-hawak. Bagay para kaagad itong nawalan ng malay.

“D*mmit!” He cursed while greeted his teeth.

As police cars screeched, he reluctantly retreated. He clenched his jaw. And the Police officers approached cautiously.

“Freez!” the Police Officer authoritatively said.

Alexander, still holding his now-empty gun, raised his hands in surrender. He sighed in relief after seeing Euridice.

“Sir, Mamang Pulis. Wala pong kasalanan si, Alexander kami nga po ang pinagbabaril kanina pa,” paliwanag ni Euridice nang sumugod ito para ipagtanggol siya.

Ilang sandali ay nakilala ng pulis si Alexander. Bigla itong natakot sa kaniya at kaagad na humingi ng pasensya. Kaagad na iniwan ng pulis si Alexander at hinarap ang naturang lalaki.

Alexander couldn't shake the feeling that this attack was just the beginning. And he was afraid Euridice would hurt.

“May masakit ba sayo, may tama ka Alexander,” nag-aalala ang tinig na usisa ni Euridice, bagay para mapangiti siya nang tipid.

“Don’t mind me. Malayo sa bituka ang tama ko kaya hindi pa ako mamatay, Euridice.”

He saw Euridice tears fell in her cheecks. May kung ano sa kaniya na gustong punasan ito pero, hindi niya magawang ikilos ang kamay para punasan ang luha ng asawa. Hindi niya alam kung paano pawiin ang nararamdaman nitong takot sa mga sandaling ito. Kuyom ang kamao ngunit pinili niyang maging malamig.

“Wipe your tears. I don't like to see you cry, Euridice. Don't let me get mad at you.”

Dahil sa takot sa kaniya ni Euridice, ay kaagad nitong pinunasan ang luha sa mga mata. Umigting ang panga ni Alexander at, saka seryoso na tumitig din.

He heaved a sigh. “This is better for me. Ang katakutan niya ako,” ani Alexander sa isipan.

“Mr. Alexander, we'll need your statement.” The Police Officer approached him.

He nodded in agreement. After the investigation, the nurse meds his wounds.

Habang matyagang nakatingin lang sa kaniya si Euridice at puno ng pag-aalala ang mga mata nito.