Kabanata 2

Andrea’s POV

Buong oras ng monthly meeting ay nakatitig lamang ako kay Luca Romanov. Hindi pa rin maalis sa isip ko ang ginawa namin kagabi. Kahit anong pilit kong ibalik ang atensyon ko sa mga presentation slide at sa boses ng mga kasosyo niya, palagi pa ring bumabalik ang alaala ng bawat haplos niya, bawat salitang binitiwan niya, bawat sandaling hawak niya ang katawan ko na para bang wala nang bukas.

Nilagyan ko ng makapal na concealer ang leeg ko bago pumasok sa opisina. Hindi para sa kanya, kundi para sa ibang mga katrabaho ko. Ayokong may makapansin, magtanong, magbigay ng kahit anong dahilan para pag-usapan ako. Pero kahit anong takip ko, pakiramdam ko ay kita pa rin ang bakas ng kagabi.

“Okay, let’s wrap this up,” sabi ng isa sa mga senior partners.

Doon ko lang napansin na nagsitayuan na ang lahat. Para akong biglang nagising. Halos wala akong naintindihan sa buong meeting. Hindi ko alam kung anong oras na, kung anong agenda ang natapos, o kung may na-miss ba akong mahalagang detalye.

“Andrea, are you okay?”

Nang marinig ko ang boses niya, para akong binuhusan ng malamig na tubig. Napatingin ako sa kaniya. Nakatingin siya diretso sa akin, seryoso ang mukha, bahagyang nakakunot ang noo. Nakatayo na rin siya kasama ang iba pang kasosyo ng kompanya.

Agad akong tumayo. Inayos ko ang maiksi kong palda at ang blazer ko, pilit na binabalik ang sarili ko sa pagiging propesyonal.

“Yes… yes, I’m okay,” sagot ko, kahit alam kong halatang hindi.

Napailing ako sa sarili ko. Focus, Andrea. Office ito. Hindi kwarto.

Napansin kong binalingan niya ng tingin ang ibang empleyado na tila nakikiramdam sa pagitan namin.

“You can leave,” malamig ngunit malinaw niyang utos.

Isa-isang lumabas ang mga tao. Ramdam kong may mga matang nakasunod sa akin, lalo na ang mga bida-bida kong katrabaho na mahilig magbasa ng sitwasyon kahit wala naman talagang alam.

Aalis na rin sana ako nang bigla niyang sinabi—

“Engr. Andrea Ramirez, please stay.”

Parang may kumalabog sa dibdib ko. Hindi ko alam kung dahil sa kaba o dahil sa paraan ng pagbigkas niya sa buong pangalan ko. Ramdam kong napalingon ang iba, pero wala na akong nagawa kundi huminto.

Dahan-dahan akong humarap sa kaniya. Ilang segundo lang, pero pakiramdam ko ay mas matagal pa iyon. Nang tuluyang lumabas ang huling empleyado at nagsara ang pinto, kaming dalawa na lang ang naiwan sa conference room.

“You’ve worked hard these past weeks,” sabi niya habang naglalakad palapit sa mesa. “No days off. Late nights. You helped the company land two major projects.”

Tumango lang ako. Hindi ko alam kung saan ako titingin.

“So tell me,” dagdag niya, tumigil sa tapat ko, “what kind of reward do you want? Should I give you a long vacation, kid?”

Napataas ang kilay ko. Napairap ako bago ko napigilan ang sarili ko. “I’m not a kid anymore. I’m a grown woman.”

Nakita ko ang pagngisi niya. Kita ang lalim ng dimples niya. Napalunok ako nang hindi ko sinasadya. 

Grabe ka talaga, Luca. Kahit kailan. Ang pogi mo talaga!

“Still,” sagot niya, may halong aliw ang boses, “you’re the same kid, Andrea. Ang batang umiiyak sa tuwing nauubusan ng lollipop.”

“Shut up,” mabilis kong sagot. Hindi ko napigilang ngumiti kahit naiinis ako.

Nagkibit-balikat siya. “I’m just saying. Pero kanina, pansin ko talaga. Wala ka sa focus. May problema ka ba?”

Umupo ulit ako sa silya at ibinaba ang bag ko. “Ano pa nga ba? Lalo na ngayon.”

“Tungkol sa Daddy mo?” tanong niya, seryoso na ang tono.

Tumango ako. “Sa bahay na nakatira ang kabit niya.”

“Words, Andrea,” paalala niya agad.

Napabuntong-hininga ako. “Ano ba ang dapat kong itawag sa babaeng ‘yon? Mommy? Stepmom? She’s a mistress, Luca. At hinding-hindi ko siya tatawaging Mommy. Isang ina lang ang meron ako.”

Hindi siya agad sumagot. Kinuha niya ang mineral water sa mesa, binuksan, at uminom. Napansin ko ang paggalaw ng lalamunan niya. 

Stop staring, Andrea. 

Napalunok ako habang pinagmamasdan siya.

Lumapit siya sa akin at iniabot ang bote. “Uminom ka muna. Sobrang init ng ulo mo.”

Agad kong kinuha at uminom. Hindi ko alam kung bakit, pero parang mas bumilis ang tibok ng puso ko. 

Amoy niya pa ang bote. Diyos ko.

“Hindi ka obligado na dalhin lahat mag-isa,” sabi niya. “Kung may problema ka, huwag kang mahihiyang magsabi sa akin.”

Tumango ako, pero hindi ako makapagsalita.

“Alam mo naman,” dagdag niya, mas mababa ang boses, “parang anak na rin kita.”

Muntik na akong mabulunan sa iniinom kong tubig. Umubo ako nang bahagya at agad inilayo ang bote.

Anak.

Iyon lang pala ako sa kaniya.

“Okay ka lang?” tanong niya, bahagyang lumapit.

“Yes. I’m fine, Daddy Luca,” mabilis kong sagot. 

Hindi. Hindi ako fine. Tangina naman ng lalaking ‘to.

Tumayo ako at kinuha ang bag ko. “I have site visits today. I should go.”

“Andrea,” tawag niya ulit.

Napahinto ako pero hindi ako humarap agad.

“Whatever you’re dealing with,” sabi niya, “don’t let it affect your work. You’re one of my most reliable engineers.”

Tumango ako. Pinigilang kiligin sa sinabi niya. “I won’t.”

Paglabas ko ng conference room, saka ko lang naramdaman ang bigat sa dibdib ko. Hindi dahil sa trabaho at pamilya ko, kundi dahil sa kaniya.

I’m in love with him. Paulit-ulit sa isip ko. Pero hanggang doon lang pala.

Naglakad ako palayo, pilit binabalik ang sarili ko sa reyalidad. Opisina ito. Siya ang boss ko. Kaibigan siya ng tatay ko. At kahit anong nangyari kagabi, malinaw na hindi iyon ang kahulugan sa kaniya ng lahat ng gusto kong paniwalaan. Hindi niya ako nakilala. Hindi niya alam na ako ang babaeng nakasama niya kagabi.

Papasok na sana ako sa loob ng elevator nang bigla kong nakasalubong ang kabit ng ama ko. Nakasunod lang sa likod niya si Daddy, parang aso na sunud-sunuran.

Kusang humigpit ang hawak ko sa bag. Gusto ko sanang magkunwaring hindi sila nakita, pero huli na. Nakita na nila ako.

Lalapitan nila sana ako, pero ako na mismo ang umiwas, humakbang palayo na para bang marumi ang hangin sa pagitan namin.

“Bawal ang mga kabit dito,” malamig kong sabi, diretso ang tingin sa babae.

Parang may sumabog sa mukha ni Daddy.

“Andrea!” sigaw niya, puno ng galit at hiya.

Napapikit ako nang bigla niyang itinaas ang kamay. Sanay na ako roon. Ilang beses na niyang ginawa iyon, kapag hindi niya makuha ang gusto niya, kapag nasasagasaan ang ego niya. 

Hinanda ko na ang sarili ko.

Pero hindi dumating ang sampal.

“Don’t hurt your daughter, Antonio.”

Napadilat ako sa gulat nang marinig ko ang boses ni Luca.

Nakita kong mahigpit niyang hawak ang pulso ni Daddy, pinipigilan ang nakataas na kamay. Malamig ang tingin niya.

Siguro… sasampalin na naman sana ako ni Daddy. Katulad ng dati. Katulad ng palagi niyang ginagawa sa tuwing inaaway ko ang kabit niya. Pero sa pagkakataong ito, may humarang. Ang best friend niya mismo.