Kabanata 2

Buong oras ng monthly meeting, nakatitig lamang si Andrea kay Luca Romanov. Hindi pa rin maiwasang bumalik sa isip niya ang ginawa nila kagabi. Kahit anong pilit niyang ibalik ang atensyon sa presentation slides at sa boses ng mga kasosyo, palaging sumisilip sa alaala ang bawat haplos, bawat salitang binitiwan, bawat sandaling hinawakan siya ng lalaki na para bang wala nang bukas.

Bago pumasok sa opisina, nilagyan ni Andrea ng makapal na concealer ang leeg niya. Hindi para kay Luca, kundi para sa ibang katrabaho. Ayaw niyang may makapansin, magtanong, o magbigay ng kahit anong dahilan para pag-usapan siya. Ngunit kahit anong takip niya, pakiramdam niya ay kita pa rin ang bakas ng kagabi.

“Okay, let’s wrap this up,” sabi ng isa sa mga senior partners.

Doon lang napansin ni Andrea na nagsitayuan na ang lahat. Para siyang biglang nagising. Halos wala siyang naintindihan sa buong meeting. Hindi niya alam kung anong oras na, anong agenda ang natapos, o kung may na-miss ba siyang mahalagang detalye.

“Andrea, are you okay?”

Nang marinig ang boses ni Luca, para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Napatingin siya sa lalaki, na nakatingin sa kanya nang diretso—seryoso ang mukha, bahagyang nakakunot ang noo. Nakatayo na rin siya kasama ang iba pang kasosyo ng kompanya.

Agad na tumayo si Andrea, inayos ang maiksi niyang palda at ang blazer, pilit na ibinalik ang sarili sa pagiging propesyonal.

“Yes… yes, I’m okay,” sagot niya, kahit alam niyang halata ang kabaligtaran.

Napailing siya sa sarili. Focus, Andrea. Office ito. Hindi kwarto.

Napansin niyang binalingan ni Luca ang ibang empleyado, tila nakikiramdam sa pagitan nila.

“You can leave,” malamig ngunit malinaw ang utos niya.

Isa-isang lumabas ang mga tao. Ramdam ni Andrea ang mga matang nakasunod sa kanya, lalo na mula sa mga katrabaho niyang mahilig magbasa ng sitwasyon kahit wala naman talagang alam.

Aalis na sana siya nang bigla niyang marinig—

“Engr. Andrea Ramirez, please stay.”

Parang may kumalabog sa dibdib ni Andrea. Hindi niya alam kung dahil sa kaba o sa paraan ng pagbigkas ni Luca sa buong pangalan niya. Napalingon ang iba, ngunit wala na siyang magawa kundi huminto.

Dahan-dahan siyang humarap sa lalaki. Ilang segundo lang, ngunit pakiramdam niya’y tumagal ng minuto. Nang tuluyang lumabas ang huling empleyado at nagsara ang pinto, naiwan silang dalawa na lang sa conference room.

“You’ve worked hard these past weeks,” sabi ni Luca habang naglalakad palapit sa mesa. “No days off. Late nights. You helped the company land two major projects.”

Tumango si Andrea, hindi alam kung saan tititig.

“So tell me,” dagdag ni Luca, tumigil sa tapat niya, “what kind of reward do you want? Should I give you a long vacation, kid?”

Napataas ang kilay ni Andrea, napairap bago napigilan ang sarili. “I’m not a kid anymore. I’m a grown woman.”

Nakita niya ang pagngisi ni Luca, lumitaw ang lalim ng dimples nito. Napalunok siya nang hindi sinasadya.

Grabe ka talaga, Luca. Kahit kailan, ang pogi mo.

“Still,” sagot ni Luca, may halong aliw, “you’re the same kid, Andrea. Ang batang umiiyak sa tuwing nauubusan ng lollipop.”

“Shut up,” sagot niya nang mabilis. Hindi niya napigilang ngumiti kahit naiinis siya.

Nagkibit-balikat si Luca. “I’m just saying. Pero kanina, pansin ko talaga. Wala ka sa focus. May problema ka ba?”

Umupo si Andrea sa silya at ibinaba ang bag. “Ano pa nga ba? Lalo na ngayon.”

“Tungkol sa Daddy mo?” tanong ni Luca, seryoso ang tono.

Tumango si Andrea. “Sa bahay na nakatira ang kabit niya.”

“Words, Andrea,” paalala ni Luca agad.

Napabuntong-hininga siya. “Ano ba ang dapat kong itawag sa babaeng ‘yon? Mommy? Stepmom? She’s a mistress, Luca. At hinding-hindi ko siya tatawaging Mommy. Isang ina lang ang meron ako.”

Hindi agad sumagot si Luca. Kinuha niya ang mineral water sa mesa, binuksan at uminom. Napansin ni Andrea ang paggalaw ng lalamunan nito.

Stop staring, Andrea.

Napalunok siya habang pinagmamasdan ang lalaki.

Lumapit si Luca at iniabot ang bote. “Uminom ka muna. Sobrang init ng ulo mo.”

Agad kinuha ni Andrea at uminom. Hindi niya alam bakit, ngunit parang mas bumilis ang tibok ng puso niya. Amoy niya pa ang bote. Diyos ko.

“Hindi ka obligado na dalhin lahat mag-isa,” sabi ni Luca. “Kung may problema ka, huwag kang mahihiyang magsabi sa akin.”

Tumango si Andrea, ngunit hindi makapagsalita.

“Alam mo naman,” dagdag ni Luca, mas mababa ang boses, “parang anak na rin kita.”

Muntik na mabulunan si Andrea sa iniinom niyang tubig. Umubo siya nang bahagya at agad inilayo ang bote. Anak. Iyon lang pala ako sa kaniya.

“Okay ka lang?” tanong ni Luca, bahagyang lumapit.

“Yes. I’m fine, Daddy Luca,” sagot niya nang mabilis.

Hindi. Hindi siya fine. Tangina naman ng lalaking ‘to.

Tumayo si Andrea at kinuha ang bag. “I have site visits today. I should go.”

“Andrea,” tawag ni Luca ulit.

Napahinto siya, ngunit hindi agad humarap.

“Whatever you’re dealing with,” sabi ni Luca, “don’t let it affect your work. You’re one of my most reliable engineers.”

Tumango si Andrea, pinigilang kiligin sa sinabi niya. “I won’t.”

Paglabas ni Andrea ng conference room, saka niya naramdaman ang bigat sa dibdib. Hindi dahil sa trabaho o pamilya, kundi dahil kay Luca.

I’m in love with him. Paulit-ulit sa isip niya. Ngunit hanggang doon lang. Opisina ito. Siya ang boss niya. Kaibigan ni Antonio. At kahit anong nangyari kagabi, malinaw na hindi iyon ang kahulugan kay Luca ng lahat ng gusto niyang paniwalaan. Hindi siya nakilala. Hindi niya alam na si Andrea pala ang babaeng nakasama niya kagabi.

Papasok na sana siya sa elevator nang bigla niyang makita ang kabit ni Antonio. Nakasunod lang sa likod nito si Antonio, parang aso na sunud-sunuran.

Kusang humigpit si Andrea sa hawak ng bag. Gusto niyang magkunwaring hindi sila nakita, ngunit huli na. Nakita na sila.

Lalapitan sana sila ni Antonio at ng kabit, ngunit si Andrea mismo ang umiwas, humakbang palayo, para bang marumi ang hangin sa pagitan nila.

“Bawal ang mga kabit dito,” malamig niyang sabi, diretso ang tingin sa babae.

Parang may sumabog sa mukha ni Antonio.

“Andrea!” sigaw niya, puno ng galit at hiya.

Napapikit si Andrea nang bigla nitong itinaas ang kamay. Sanay na siya roon—ilang beses nang ginawa iyon ni Antonio kapag hindi niya makuha ang gusto, kapag nasasagasaan ang ego.

Hinanda na ni Andrea ang sarili.

Ngunit hindi dumating ang sampal.

“Don’t hurt your daughter, Antonio.”

Napadilat siya sa gulat nang marinig ang boses ni Luca.

Nakita niyang mahigpit niyang hinahawakan ang pulso ni Antonio, pinipigilan ang nakataas na kamay. Malamig ang tingin ni Luca.

Sasampalin na sana siya ni Antonio tulad ng dati. Katulad ng palaging ginagawa kapag inaaway niya ang kabit. Ngunit sa pagkakataong ito, may humarang—ang best friend niya mismo.