Kabanata 3

Kabanata 3

Andrea’s POV

Bumaba ang paningin ko sa cellphone ko nang maramdaman ko ang pag-vibrate nito sa loob ng bag ko. Bahagya akong napahinto sa paglalakad at agad ko itong kinuha. Pagtingin ko sa screen, nakita ko ang group chat namin ng mga kaibigan kong sina Alex, Dona, Kaori, at Joanna. Alam ko na agad kung tungkol saan ang tawag kahit hindi ko pa sinasagot.

“I have to go. Thank you,” mabilis kong sabi kay Luca Romanov bago ko siya iniwan. Nasa tabi pa rin niya si Daddy at ang babaeng dahilan ng lahat ng gulo. Kita ko pa ang panginginig ng panga ni Daddy, halatang pigil na pigil na naman ang galit niya.

Kung hindi dahil kay Luca, malamang kanina pa niya ako nasampal. Sa kabila ng lahat, nagpapasalamat ako sa kanya dahil pinigilan niya si Daddy at hindi niya ako iniwan sa gitna ng eskandalong iyon.

Pagpasok ko sa loob ng elevator, saka ko pa lang sinagot ang tawag. Agad nagsara ang pinto at parang doon lang ako muling nakahinga nang maayos.

“Girl!” sigaw agad ni Joanna sa kabilang linya. “How’s your first time? Okay ba ang guy? Masarap ba sa kama?”

Para akong binuhusan ng mainit na tubig. Napapikit ako at napahawak sa noo ko. “Joanna!” saway ko, pero mahina lang ang boses ko. “Ang lakas ng boses mo. May mga tao rito.”

“So what?” sagot niya, halatang natatawa. “Hindi naman nila alam kung sino ka.”

“Chikahan mo naman kami,” singit ni Dona. “Lunch time pa naman. Perfect timing.”

Narinig ko pa ang mahinang tawa nina Alex at Kaori sa background. Halatang hinihintay talaga nila ang sagot ko. Sila ang nag-udyok sa akin. Sila ang nagtulak sa akin papasok sa suite na iyon. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung mali ba ang kwarto na napasukan ko o kung si Luca talaga ang nagkamali kagabi.

Napabuntong-hininga ako. “Masarap naman,” sagot ko sa huli, sabay kagat sa labi ko. Hindi ko mapigilang maalala kung paano niya ako hinawakan, kung paano niya ako tiningnan na para bang wala nang ibang tao sa mundo kundi kami lang.

“AY!” sabay-sabay nilang sigaw.

“Kita n’yo?” tili ni Joanna. “Sabi ko sa inyo eh!”

“Details naman,” hirit ni Alex. “Gentle ba siya o aggressive?”

“Alex,” saway ko ulit. “Grabe kayo.”

Pero kahit sinasaway ko sila, hindi ko rin mapigilang ngumiti. Totoo naman. Nawalan ako ng virginity dahil sa mga kalokohan nila. Pero sa isang banda, hindi ko rin masasabing pinagsisisihan ko iyon. May bahagi sa akin na pakiramdam ay sulit.

“So, sino ang guy?” tanong ni Dona. “Nakuha mo ba ang pangalan? Add mo na siya sa lahat ng social media accounts niya!”

Humigpit ang hawak ko sa cellphone. “Random,” sagot ko na lang. “Naka-mask din siya. Hindi ko kilala. Hindi ko rin nakuha ang pangalan ng guy.”

Hindi ko sinabi sa kanila na si Luca ang nakasama ko kagabi. Sigurado akong hindi iyon matatapos sa simpleng asaran. Alam nilang lahat kung gaano ko na katagal naging crush ang best friend ni Daddy. Baka hindi na nila ako tantanan kapag nalaman nila ang totoo.

“Sayang,” sabi ni Kaori. “Pero next goal, akitin mo na ang best friend ng tatay mo.”

Natawa ako, pero may kaba sa dibdib ko. “Kaori, tigil ka nga. Hinding-hindi mangyayari ‘yan.”

“Magsuot ka ng sexy,” dugtong pa niya. “Para tigasan ang taong ‘yon.”

“Hoy!” mabilis kong sagot, sabay tawa. “Ang bastos mo.”

“Hindi bastos,” depensa niya. “Praktikal.”

Hindi ko na napigilan ang tawa ko. Kung alam lang nila ang totoo. Kung alam lang nila kung gaano kalapit sa realidad ang biro nila.

“Guys, I have to go,” sabi ko sa huli. “Marami nang tao rito.”

“Fine,” sabi ni Joanna. “Pero next time, ikaw naman ang mag-i-initiate ng chika.”

Binaba ko ang tawag at napahinga nang malalim. Paglabas ko ng elevator, pilit kong inayos ang sarili ko.

Focus ulit, Andrea. Trabaho muna.

**”

Bago ako pumasok sa under construction na building, agad akong nagsuot ng helmet, safety vest, at boots. Mahirap na. Ayokong madagdagan pa ang problema ko kung may mangyari sa akin. Ang init ng paligid at ang ingay ng makina ay agad bumungad sa akin.

“Good morning, Engr. Ramirez,” bati ng isa sa mga foreman.

“Good morning,” sagot ko, pilit na nginitian sila.

Nakasalubong ko ang architect at engineer na kasama ko sa project. Kumaway si Arch. Lindon Mendez nang makita ako.

“Engr. Andrea,” bati niya. “May gusto sana akong ipakita sa iyo sa revised design.”

“Sure,” sagot ko. “Let’s check.”

Naglakad kami papunta sa gilid ng site habang pinag-uusapan ang mga babaguhin sa layout. Maayos siyang kausap, diretso sa trabaho, at malinaw magpaliwanag. Kahit papaano, nababawasan ang kalat sa isip ko.

Pero biglang nag-iba ang lahat.

May narinig akong malakas na tunog, kasunod ang sigawan ng mga construction worker. Ramdam ko ang pagyanig ng lupa.

“Labas! Labas!” sigaw ng isa.

Agad kong kinuha ang clipboard ko at tumakbo, pero biglang hinawakan ni Lindon ang kamay ko.

“Dito!” sigaw niya.

Hindi na ako nag-isip. Sabay kaming tumakbo palabas ng area. Mabilis ang tibok ng puso ko, hindi ko alam kung dahil sa takot o sa biglaang paghawak niya.

Pagdating namin sa labas, doon ko nakita sina Luca at Daddy na kararating lang din. Agad nagtagpo ang mga mata namin ni Luca. Nanlamig ang batok ko. Parang humigpit ang dibdib ko nang makita kong napatingin siya sa magkahawak naming kamay.

Agad kong binitawan si Lindon. Halos napaatras pa ako.

“Are you okay?” tanong ni Daddy habang papalapit.

“Okay lang po,” sagot ko, kahit hindi naman talaga.

Si Luca ay hindi nagsalita agad. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, parang sinusuri kung may sugat ako. Kita ko sa mga mata niya ang pag-aalala, kahit hindi niya sabihin.

“May masakit ba?” tanong niya sa huli, mababa ang boses.

Umiling ako. “Wala.”

Pero bigla kong naramdaman ang pagkahilo.

“Sir Luca,” sabi ko, mahina. “Nahihilo ako.”

Hindi na siya nag-atubili. Inakbayan niya ako, saka biglang binuhat. Napasinghap ako sa gulat.

“Sir!” bulong ko. “Kaya ko—”

“Save your strength,” sagot niya agad. “I’ve got you.”

Nararamdaman ko ang tibok ng puso niya habang binubuhat niya ako papunta sa kotse. Ang amoy niya ay pamilyar. Nakakakaba. Nakakalito.

Inilagay niya ako sa passenger seat at agad isinara ang pinto bago umikot papunta sa driver’s side. Habang nakasandal ako sa upuan, pinikit ko ang mga mata ko.