Kabanata 3

Bumaba ang paningin ni Andrea sa cellphone nang maramdaman niya ang pag-vibrate nito sa loob ng bag. Bahagya siyang napahinto sa paglalakad at agad itong kinuha. Pagtingin sa screen, nakita niya ang group chat kasama sina Alex, Dona, Kaori, at Joanna. Alam na niya agad kung tungkol saan ang tawag kahit hindi pa niya sinasagot.

“I have to go. Thank you,” mabilis niyang sabi kay Luca Romanov bago niya iniwan ang lalaki. Nasa tabi pa rin nito si Antonio, kasama ang babaeng dahilan ng lahat ng gulo. Kita pa rin ang panginginig ng panga ni Antonio—halatang pinipigilan ang galit.

Kung hindi dahil kay Luca, malamang kanina pa niya nasampal si Andrea. Sa kabila ng lahat, nagpapasalamat siya kay Luca dahil pinigilan niya ang ama at hindi iniwan sa gitna ng eskandalong iyon.

Pagpasok niya sa elevator, saka niya sinagot ang tawag. Agad nagsara ang pinto, at doon lang siya muling nakahinga nang maayos.

“Girl!” sigaw ni Joanna sa kabilang linya. “How’s your first time? Okay ba ang guy? Masarap ba sa kama?”

Para siyang binuhusan ng mainit na tubig. Napapikit siya at napahawak sa noo. “Joanna!” sagot niya, mahina lang ang boses. “Ang lakas ng boses mo. May mga tao rito.”

“So what?” sagot ni Joanna, halatang natatawa. “Hindi naman nila alam kung sino ka.”

“Chikahan mo naman kami,” singit ni Dona. “Lunch time pa naman. Perfect timing.”

Narinig niya ang mahinang tawa nina Alex at Kaori sa background. Halatang hinihintay nila ang sagot ni Andrea. Sila ang nag-udyok sa kanya. Sila rin ang nagtulak sa kanya papasok sa suite na iyon. Hanggang ngayon, hindi niya pa rin alam kung mali ba ang kwarto na napasukan o kung si Luca talaga ang nagkamali kagabi.

Napabuntong-hininga siya. “Masarap naman,” sagot niya sa huli, sabay kagat sa labi. Hindi niya mapigilang maalala kung paano siya hinawakan ni Luca, kung paano siya tiningnan na para bang wala nang ibang tao sa mundo kundi sila lang.

“AY!” sabay-sabay nilang sigaw.

“Kita n’yo?” tili ni Joanna. “Sabi ko sa inyo eh!”

“Details naman,” hirit ni Alex. “Gentle ba siya o aggressive?”

“Alex,” saway niya ulit. “Grabe kayo.”

Kahit sinasaway nila, hindi niya mapigilang ngumiti. Totoo naman. Nawalan siya ng virginity dahil sa kalokohan nila. Sa isang banda, may bahagi sa kanya na pakiramdam ay sulit.

“So, sino ang guy?” tanong ni Dona. “Nakuha mo ba ang pangalan? Add mo na siya sa lahat ng social media accounts niya!”

Humigpit ang hawak niya sa cellphone. “Random,” sagot niya na lang. “Naka-mask din siya. Hindi ko kilala. Hindi ko rin nakuha ang pangalan ng guy.”

Hindi niya sinabi sa kanila na si Luca ang nakasama niya kagabi. Sigurado siyang hindi iyon matatapos sa simpleng asaran. Alam nilang lahat kung gaano na katagal naging crush niya ang best friend ni Antonio. Baka hindi na siya titigil kapag nalaman nila ang totoo.

“Sayang,” sabi ni Kaori. “Pero next goal, akitin mo na ang best friend ng tatay mo.”

Natawa siya, pero may kaba sa dibdib. “Kaori, tigil ka nga. Hinding-hindi mangyayari ‘yan.”

“Magsuot ka ng sexy,” dugtong niya. “Para tigasan ang taong ‘yon.”

“Hoy!” mabilis na sagot ni Andrea, sabay tawa. “Ang bastos mo.”

“Hindi bastos,” depensa ni Kaori. “Praktikal.”

Hindi niya na napigilan ang tawa. Kung alam lang nila ang totoo. Kung gaano kalapit sa realidad ang biro nila.

“Guys, I have to go,” sabi niya sa huli. “Marami nang tao rito.”

“Fine,” sabi ni Joanna. “Pero next time, ikaw naman ang mag-i-initiate ng chika.”

Binaba ni Andrea ang tawag at napahinga nang malalim. Paglabas ng elevator, pilit niyang inayos ang sarili.

Focus ulit, Andrea. Trabaho muna.

Bago pumasok sa under-construction na building, agad siyang nagsuot ng helmet, safety vest, at boots. Mahirap na, ayaw niyang madagdagan pa ang problema kung may mangyari. Agad bumungad sa kanya ang init at ingay ng makina.

“Good morning, Engr. Ramirez,” bati ng isa sa mga foreman.

“Good morning,” sagot niya, pilit na nginitian.

Nakasalubong niya ang architect at engineer na kasama sa project. Kumaway si Arch. Lindon Mendez nang makita siya.

“Engr. Andrea,” bati niya. “May gusto sana akong ipakita sa iyo sa revised design.”

“Sure,” sagot ni Andrea. “Let’s check.”

Naglakad sila papunta sa gilid ng site habang pinag-uusapan ang mga babaguhin sa layout. Maayos siyang kausap, diretso sa trabaho, at malinaw magpaliwanag. Kahit papaano, nababawasan ang kalat sa isip ni Andrea.

Pero biglang nag-iba ang lahat.

May narinig siyang malakas na tunog, kasunod ang sigawan ng mga construction worker. Ramdam niya ang pagyanig ng lupa.

“Labas! Labas!” sigaw ng isa.

Agad niyang kinuha ang clipboard at tumakbo, pero biglang hinawakan ni Lindon ang kamay niya.

“Dito!” sigaw nito.

Hindi na siya nag-isip. Sabay silang tumakbo palabas ng area. Mabilis ang tibok ng puso niya, hindi niya alam kung dahil sa takot o sa biglaang paghawak ni Lindon.

Pagdating nila sa labas, doon niya nakita sina Luca at Antonio na kararating lang din. Agad nagtagpo ang mga mata ni Andrea kay Luca. Nanlamig ang batok niya. Parang humigpit ang dibdib nang makita niya ang pagtingin ni Luca sa magkahawak nilang kamay.

Agad niyang binitawan si Lindon, halos napaatras pa.

“Are you okay?” tanong ni Antonio habang papalapit.

“Okay lang po,” sagot ni Andrea, kahit hindi naman talaga.

Si Luca ay hindi nagsalita agad. Tiningnan niya si Andrea mula ulo hanggang paa, parang sinusuri kung may sugat. Kita sa mga mata niya ang pag-aalala, kahit hindi niya sabihin.

“May masakit ba?” tanong niya sa huli, mababa ang boses.

Umiling si Andrea. “Wala.”

Pero bigla niyang naramdaman ang pagkahilo.

“Sir Luca,” mahina niyang sabi. “Nahihilo ako.”

Hindi na nag-atubili si Luca. Inakbayan niya si Andrea, saka biglang binuhat. Napasinghap siya sa gulat.

“Sir!” bulong niya. “Kaya ko—”

“Save your strength,” sagot niya agad. “I’ve got you.”

Nararamdaman ni Andrea ang tibok ng puso ni Luca habang binubuhat siya papunta sa kotse. Pamilyar ang amoy niya. Nakakakaba. Nakakalito.

Inilagay siya ni Luca sa passenger seat at agad isinara ang pinto bago umikot papunta sa driver’s side. Habang nakasandal siya sa upuan, pinikit niya ang mga mata.