Chapter 2

“Nalasing po kayo at ayaw mo akong paalisin, kaya hindi po ako nakauwi. Ngayong umaga mo lang po ako pinaaalis.”

Habang nakaupo sa malaking couch, naalala ni Adler ang paliwanag ni Sanya.

Marahas na na hinilamos ni Adler ang palad sa kanyang mukha. Ilang beses na niyang sinubukang alalahanin ang nangyari kagabi, ngunit ayaw makipagtulungan ng isip niya.

Talaga bang ginawa nila iyon ni Sanya?

Gayunpaman, hindi nag-demand ng kahit ano si Sanya sa kanya. Hindi rin naman siya sigurado… Sino ba talaga ang babaeng kasama niya noong gabing iyon?

Si Sanya? O iyong misteryosong babaeng na huli niyang naalaala?

Hindi niya talaga matandaan!

Samantala, pinatatag naman ni Sanya ang puso nang makaalis sa kwartong ‘yon ng hotel. Bakit naman siya hihingi ng kahit ano sa lalaking hindi man lang matandaan ang ginawa nito?

Nag-aalangan si Sanya na pumasok sa opisina. Hindi pa siya handang harapin muli si Adler. Hindi niya kailanman inakala na hahantong sila sa puntong iyon.

Lasing si Adler, oo, pero sigurado siya na dapat ay nakontrol pa rin nito ang sarili.

Madalas na niya itong nakikitang umiinom habang nag-e-entertain ng mga kasosyo sa negosyo mula sa ibang bansa, at wala pang nangyaring gano’n noon.

Lihim bang kumukuha ng bayarang babae ang boss niya? At dahil pinalayas niya ang babae nito, sa kanya nito binuhos ang pagnanasa nito?

Muling nabuhay ang galit at lungkot sa kalooban niya, ngunit mabilis niya rin iyong inalis.

‘Kalimutan mo na, Sanya! Kailangan ko nang mag-focus sa trabaho ngayon. Huwag mong hayaang madaig ka ng emosyon. Hindi pwedeng masira ang career mo!’

Iyon ang sinabi niya sa sarili, kahit hindi siya sigurado kung makakakilos siya nang normal sa harap ng lalaking nagdulot ng sakit sa kanya. Pero kahit na gano’n, kailangan niyang subukan.

Kasi ano pa bang pagpipilian ang mayroon siya? Kailangan niya ng pera para mabuhay!

Pinilit niyang isantabi ang kahihiyan at saka pumasok sa gusali ng opisina.

Nilibot ng kanyang mga mata ang lobby na walang katao-tao. Iisa na lang ang security guard na naka-duty; kahit ang receptionist ay hindi pa rin dumarating.

Sinadya kasi niyang dumating nang maaga para hindi makasalubong si Adler, kahit alam niyang magkikita rin sila kalaunan.

Pagdating sa kanyang desk, agad siyang naging abala, sinusubukang bawasan ang paninikip ng kanyang dibdib. Nakatulong ang trabaho niya para ma-distract ang isip niya sandali.

Nagsisimula pa lamang kumalma ng isip ni Sanya nang bumukas ang pinto ng elevator.

Mula doon, lumabas si Adler na may ma-awtoridad na tindig, makapangyarihan, at may natatanging charisma. Para bang walang nangyari kagabi.

Ang matangkad nitong piguro ay naglakad na puno ng kumpiyansa, suot ang isang mamahaling black suit na mas lalong nagpatipuno sa katawan nito. Ang mga itim na mga mata nito ay puno ng lamig at intensidad, na saglit na sumulyap sa mamahaling relo sa pulso nito.

Muling kumabog ang dibdib ni Sanya. Nanginig ang kanyang mga mata, hindi alam kung saan titingin.

Pigil ang kanyang paghinga habang papalapit ito. Para bang pinipiga ang puso niya. Sinubukan niyang ituwid ang kanyang ekspresyon.

"Good morning, Sir," bati niya at bahagyang yumuko sa lalaki.

Sinulyapan naman siya ni Adler. Kumunot ang noo nito saglit. Ni hindi ito sumagot at nilampasan lamang ang mesa niya, saka pumasok na sa opisina nito.

“Good morning din, Sanya,” masiglang bati sa kanya ni Charles habang hinahabol ang boss.

Nang mawala na sina Adler at Charles sa paningin niya, bumalik si Sanya sa kanyang upuan. Sa wakas, nakahinga na ulit siya nang maluwag.

Tinapik niya ang dibdib niya. Mabilis pa rin ang tibok ng puso niya.

Makita lang niya ang likod ni Adler ay parang aatakihin na siya sa puso!

‘Hindi pwede ‘to! Mag-focus ka sa trabaho, Sanya!’

Sinubukan niyang pakalmahin ang sarili. Pagkatapos ay bumalik siya sa kanyang mga task.

Sa kasamaang palad, kailangan niyang puntahan ang boss niya para magpa-approve ng report.

Pabalik-balik siya sa hallway na konektado sa opisina ng CEO, sinusubukang pakalmahin ang kanyang magulong isip. Kahit ang pagbabasa lang ng pangalan ni Adler sa file ay nagpapabigat na ng paghinga niya.

Gusto niyang matawa sa sarili. Bakit ba hirap na hirap siyang umakto nang normal? Ni hindi naman siya gusto ng boss niya!

Nang maisip iyon, pinilit niya ang mga paa na humakbang papunta sa opisina ng lalaki.

Pagdating niya sa pinto, nag-alangan ulit siya.

Sumilip muna siya sa maliit na siwang. Nasa loob si Charles, idini-discuss ang schedule ni Adler para sa araw na ‘yon.

“Ibibigay ko na lang itong file mamaya. Mukhang busy pa sila.”

Tumalikod siya para bumalik sa kanyang pwesto. Pero ilang hakbang pa lang ang nagagawa niya, napahinto na siya.

“Hindi. Mahalaga ang report ito. Kailangan itong pirmahan ni Sir ngayon din. Be professional, Sanya!”

Huminga siya nang malalim. Bumalik siya sa harap ng opisina nito at itinaas niya ang kamay para kumatok. Pero natigilan siya nang marinig niya ang pagtataas ng boses ng mga lalaki sa loob, na para bang nagtatalo ang mga ito.

“Ako ang mapapagilan kung patuloy mong tatanggihan ang invitation ni Don Augustine! Half-hour lang naman ang lunch, Sir!”

Napangiwi si Adler sa inis. “Sinabi ko na sa ‘yo. Ayaw kong makipagkita kay Lolo. He always forces me to get married whenever we meet.”

“Edi magpakasal ka na, Sir! Ano ba ang mahirap doon? Pumili ka na lang ng babaeng magugustuhan mo. Sino ba ang maglalakas-loob na tanggihan ka?”

“And you think marriage is easy? Pagkatapos ng kasal, kailangan kong mag-alaga ng asawa, at paano pa kung magkaanak kami? Just the thought of having a wife and babies around me gives me a headache already. Masyadong malaking abala!”

Napahigpit ang hawak ni Sanya sa mga file. Sa hindi malamang dahilan, nanikip ang dibdib niya matapos marinig ang mga sinabi ni Adler.

Bakit ba siya naiinis? Kung magpakasal man ang lalaki o hindi, wala na dapat siyang pakialam doon.

Sa wakas ay kumatok na siya sa pinto at pumasok sa loob. Agad na natahimik sina Adler at Charles.

“Sir, ito po ang project budget report kahapon. I’ve checked everything,” aniya habang nakayuko ang ulo.

Binuklat ni Adler ang mga dokumentong iniabot ni Sanya sa kanya. Bahagyang kumunot ang kanyang noo nang mapansin ang mga gusot na dulo ng mga papel.

Bahagya siyang tumawa at pinagpag ang mga papel na hawak niya. “Basura ba ang inabot mo sa akin?”

“S-sorry po, Sir! Ip-print ko na lang po ulit.”

Mabilis na kinuha ni Sanya ang mga file at nagmamadaling lumabas ng opisine.

Ilang sandali pa ay bumalik siya doon. Wala na si Charles, siya lamang ang naroon kasama si Adler. Dumoble tuloy ang pagkabalisa niya.

“H-Here po, Sir,” mahina niyang sabi, nanginginig ang mga kamay nang iabot ang bagong report.

Sinimulan ni Adler na suriin ang report na ginawa niya. Ilang minuto ang lumipas, tahimik ang opisina at ang tanging naririnig lang ay ang tunog ng wall clock. Mas mabagal ang galaw nito kaysa sa tibok ng kanyang puso.

‘Bakit ang tagal niya i-check?’

“Mauuna na po ako kung—”

“Inutusan ba kitang maghintay?” malamig na putol ni Adler.

Umiling si Sanya at muling tumingin sa sahig. Sumasakit na angmga binti niya dahil sa matagal na pagtayo doon, pero dahil sa kaba ay nakalimutan niyang may upuan nga pala sa malapit sa harapan ng desk ni Adler.

Nablangko na ang kanyang isipan.

Nabalot siya ng ginhawa nang pumasok muli si Charles sa opisina. Hindi niya namalayang napabuntonghininga na siya nang malakas.

Saglit na nag-angat ng tingin sa kanya si Adler, bago nito pirmahan ang mga papeles at ibinalik sa kanya.

Sandali niyang nakasalubong ang matalim nitong tingin bago siya naglakad papuntang pinto.

“S-Salamat po, Sir. If you’ll excuse me…”

Yumuko ulit si Sanya, saka tumalikod at hindi na tiningnan pa ang mga mata ng kanyang boss.

Nanatili namang tahimik si Adler, hindi mabasa ang kanyang ekspresyon nang tuluyan nang makalabas si Sanya.

“Sir?” putol ni Charles sa iniisip niya. “What about lunch? Tinawagan po ako ulit ni Don Augustine.”

“I want to ask you something,” kuryosong sabi ni Adler, hindi pinansin ang naunang tanong ng personal assistant niya.

"Ano po iyon, Sir?"

Tinapik ni Adler ang mesa gamit ang mga daliri at malalim na nag-isip.

“Explain to me why Sanya was at the bar last night.”