Chapter 3

“Hindi ba sinabi sa inyo ni Sanya? May importante kasi akong gagawin kagabi, kaya siya ang pinapunta ko para pumalit sa akin.”

“Is that all?” Nagtaas ng kilay si Adler, pinag-aaralang mabuti ang mukha ni Charles. Wala siyang makitang kakaiba sa ekspresyon nito.

“Ano pa ba, sir?" Napakamot si Charles sa batok, hindi maintindihan kung saan patungo ang usapan nila.

"Kalimutan mo na..." Sandali na tumigil si Adler. “Find some CCTV footage from last night. Mula sa bar, sa hotel… everything.”

"Para saan, sir?"

Matalim na tiningnan ni Adler si Charles.

Alam ni Charles na ayaw ng kanyang boss na maraming tanong, lalo na ang kinokontra. Dahil ayaw mapagalitan, mabilis siyang nagpaalam para sundin na lamang ang utos nito.

Wala pang isang oras, bumalik si Charles dala ang lahat ng CCTV footage. Pagkatapos siyang paalisin, sinimulan ni Adler na i-check isa-isa ang mga recording.

Ini-screenshot niya ang misteryosong babaeng naghatid sa kanya mula sa bar papunta sa hotel. Ipinadala niya ito kay Charles, at inutusan ito na alamin ang pagkakakilanlan nito.

Nakunan din ng surveillance camera ang babae na may ibinubuhos na kung ano sa inumin niya nang sandaling umiwas siya ng tingin.

Galit na napamura si Adler. At talagang may nangahas na tarantaduhin siya?

Pinanood niya ulit ang video mula sa harap ng kwarto ng hotel matapos medyo humupa ang galit niya. Lumitaw doon si Sanya, itinaboy ang babae habang sinusubukan nitong buhatin siya papasok sa kwarto.

Nakita niya rin kung paano niya hinila si Sanya sa loob ng kwarto matapos umalis ng babae.

Hanggang sa sumapit ang umaga at sila na lang dalawa ang naroon sa kwarto.

***

Isang buwan na ang lumipas, at sa wakas ay natanggap na ni Sanya ang sitwasyon, o sa halip, pinilit na lang ang sarili na tanggapin na hindi na talaga siya birhen.

Hindi na masyadong nag-usap pa sina Sanya at Adler. Mas gusto lamang ni Sanya na i-remind ang lalaki sa mga importanteng meeting nito at mga iba pang bagay through text o kaya phone call. Karamihan din sa mga report niya ay ipinapadala niya sa email nito.

Hindi rin kinuwestiyon o pinagsabihan ni Adler si Sanya sa tila pagbabago niya. Mula pa kasi simula, hindi naman siya kinakausap nito malaman na lang kung may kinalaman sa trabaho.

“Sanya, nandito na ba si Sir Adler? Kailangan ko kasing mag-submit ng End-of-Month report. Pwede mo ba itong ibigay sa kanya?" tanong ni Mia na kararating lang.

“Busy ako. Dumiretso ka na lang sa opisina niya. Malapit na ring umalis si Sir.”

Paulit-ulit na bumulong si Mia at naglakad palayo. Ilang linggo na rin iniiwasan ni Sanya ang anumang trabaho na hindi na dapat niya ginagawa. Para na rin maiwasan niya ang makita ang lalaki.

Isa pa, mas naging busy siya nitong mga nakaraang araw. Madalas na siyang makaramdam ng pagkahilo dahil doon.

Tulad na lang ngayon. Dalawang oras pa lamang siya nagtatrabaho, nakaramdam na agad siya ng pagod, pati na rin matinding pananakit ng kanyang balakang. Gusto na lamang niyang maiyak dahil parang hindi komportable ang katawan niya.

Hanggang sa bumulusok na lang bigla ang kirot sa kanyang tiyan. Nagmadali siyang pumunta sa banyo at isinuka ang lahat ng nakain.

Hinaplos ni Sanya ang kanyang noo para tingnan kung mainit ba siya.

“Wala naman akong lagnat.Umuwi na kaya ako?” Agad siyang napailing. “Hindi... Kung uuwi ako agad, kailangan kong pumunta kay Sir Adler para humingi ng permiso.”

Kinabukasan, napilitan si Sanya na mag-leave dahil hindi bumuti ang timpla ng katawan niya. Nagpadala na lang siya ng text message sa kanyang boss dahil ayaw niyang marinig ang boses nito sa phone.

Nag-reply naman si Adler sa text niya, pero bago pa niya ito mabasa, tumakbo na naman siya sa banyo at sumuka ulit. Nang umagang iyon, dalawang beses na siyang sumuka hanggang sa puro tubig na lang ang natira.

“Ikaw bata ka, para kang buntis ah,” puna ni Elvira, ina ni Sanya, na nasa kwarto ng mga oras na ‘yon. Sinundan niya ang kanyang anak sa banyo at marahang minasahe ang likod ng leeg nito.

Sandaling natigilan si Sanya sa sinabi ng ina. Biglang nanginig ang katawan niya. Sa pagkakaalala niya, hindi gumamit ng proteksyon si Adler nang gabing iyon!

Sa isip niya, kinalkula na niya kung kailan natapos ang huling regla niya. Naninikip ang kanyang dibdib nang mapagtanto niyang anim na linggo na ang lumipas mula noon!

Dali-dali niyang kinuha ang kanyang jacket at wallet, pagkatapos ay tumungo sa pharmacy na hindi kalayuan sa kanilang bahay.

“Please… sana hindi… sana hindi ako buntis. Please, Lord…”

Ngunit para bang pinagtaksilan siya ng tadhana at ninakawan ng pag-asa.

Ang limang magkakaibang brand na pregnancy test na nasa kamay niya ay mayroong dalawang pulang linya, patunay na buntis na nga siya.

Napahagulgol at sigaw siya, ang kamay ay tumatakip sa kanyang bibig para hindi siya marinig ng ina.

May mali sa sitwasyon…

Para bang muling bumukas ang sugat na pilit niyang tinakpan.

Mas masakit pa ito kaysa dati.

Hindi pa rin siya lubusang makapaniwala.

Hindi siya nakuntento’t nagtungo sa ospital. Kinakain na ng pag-aalala ang kanyang dibdib. Ni hindi niya namalayan na huminto na ang taxi sa harap ng ospital.

Nanghihina si Sanya na naglakad patungo sa obstetrics and gynecology clinic. Tumingin siya sa kaliwa't kanan bago pumasok sa examination room, sinisigurong walang nakakakilala sa kanya roon.

Malakas ang kabog ng puso niya nang maglagay ang OBGYNE ng gel sa kanyang tiyan at sinimulang gamitin ang transducer. Ilang sandali pa, isang imahe ang lumabas sa monitor.

“Can you see this small area?” Itinuro ng doktor ang screen. “Iyan ang gestational sac mo, Ma’am. Kung pagbabasehan ang laki nito, apat na linggo ka nang buntis.”

Nangilid ang luha ni Sanya habang nakikinig sa paliwanag ng doktor. Sa pag-aakalang naiiyak na siya sa tuwa, tinulungan siyang makaupo ng doktor matapos punasan ang natitirang gel mula sa kanyang tiyan.

“I’ll prescribe you some prenatal vitamins…”

Nagpatuloy ang doktor sa mahabang pagpapaliwanag tungkol sa unang trimester ng pagbubuntis. Pero para bang walang naririnig si Sanya.

Ano na ang gagawin niya? Paano na ito? Dapat ba siyang…

Napalunok siya nang malalim. Ilang sandali lang ang nakalipas, naisip niya na i-abort ang baby na kasing laki lang ng mani. Pero mabilis din niyang inalis sa isip ang masamang plano na ‘yon.

‘Hindi… inosente ang baby na ito. May karapatan siyang mabuhay sa mundong ito. Dapat ko bang sabihin ‘to kay Sir Adler?’

Pagkatapos makuha ang reseta, umupo si Sanya sa isang bangko sa harap ng clinic. Nanghihina ang kanyang mga binti, halos hindi niya kayang maglakad.

Tila ba gumuho ang mundo niya nang maalala niya ang mga sinabi ni Adler isang buwan na ang nakalipas. Ayaw nito mag-asawa, lalo na ang magkaanak. Higit pa sigurong ayaw nito sa isang babae na hindi naman nito gusto.

Kung maglalakas-loob siyang sabihin sa lalaki ang tungkol sa pagbubuntis niya, natatakot siya na baka ipilit ni Adler na ipalaglag ang baby. Kahit naman hindi niya matanggap ang baby, hindi niya kayang isipin na papatay siya ng bagong buhay sa loob niya.

Hindi lang iyon ang ikinababahala niya. Paano niya ito ipapaliwanag sa Mama niya? Ano na lang ang magiging reaksyon nito kapag malaman na nabuntis siya nang hindi pa nakakasal?

Ayaw niyang saktan ang mama niya, o kahit na ipahiya ito. Pero hindi rin naman niya maitatago ang pagbubuntis niya nang matagal.

Lingid sa kaalaman ni Sanya, may mga matang nagmamasid na sa kanya.

“Bakit galing si Sanya sa OBGYNE clinic?”