LOGIN"May kasama ako, friend.” Iyon agad ang bungad ni Sierra nang mapakbuksan ito ng pinto ni Maxine. Bahagyang napakunot ang noo niya nang mapabaling ang tingin sa matangkad na babaeng nasa likod ng kaibigan—nakasuot ito ng oversized hoodie, cap, at shades. “Uh…sino ‘yan?” tanong niya agad, halatang nagtataka. “Bago mong friend?” Ayaw niya sanang papasukin ito dahil hindi naman niya kilala, pero ayaw niyang maging bastos kay Sierra. Malapad na ngumiti si Sierra sa kanya, pero halata sa kilos nito na may something. “Ah…long story,” mabilis nitong sagot. “Pasok muna kami?” Itinaas nito ang dalang paper bags na halatang pagkain ang laman dahil naaamoy niya doon ang mabangong aroma. Nag-alinlangan saglit si Maxine, bago tumabi para makadaan ang dalawa. "Okay…” Pumasok na sila. Ilang sandaling tahimik ang paligid. Ramdam ni Maxine ang biglang pagbabago ng atmospera. Napatingin siya muli sa babaeng kasama ng kaibigan, habang nagsasara ito ng pinto. May kakaiba rito, iyon agad
Nanatiling tahimik ang buong condo matapos ang sinabi ni Maxine. Ramdam pa rin ang bigat ng hangin—parang kahit ang paghinga ay mahirap. Sierra slowly pulled away from her, still holding her shoulders, studying her face. “Maxine…” maingat niyang tawag. “May hindi ka pa sinasabi sa’kin, no?” Napapikit si Maxine. Tama ito, marami pa siyang itinatago sa kaibigan. Parang doon pa lang, bumibigat na lalo ang dibdib niya. “I told you…” nanginginig niyang sabi. “This is a confession…” “Then sabihin mo lahat,” mariing sagot ni Sierra. “No holding back.” Then came silence. Minutes of silence. Hanggang sa… “I planned everything, Sierra.” Parang tumigil bigla ang mundo sa kanila. “Ano?” halos pabulong na tanong ni Sierra, pero ramdam ang gulat na rumeshistro sa mukha ng kaibigan. Dahan-dahang tumingala si Maxine—punong-puno ng guilt ang mga mata. “From the very beginning…” dugtong niya. "Walang accidental sa pagkikita namin ni Kael. It was my plan all along.” Nanigas si Sierra. H
Matapos maibaba ang tawag, tila naman biglang bumigat ang buong paligid niya.Saka lang niya naisip na mag-isa siya. She had no one on her side. Just her and herself alone. Inilibot niya ang paningin sa buong condo. Silence. Sobrang tahimik—pero sa loob ng isip niya, parang may nagwawala. Her heart's beating faster.Sunod-sunod na pumasok ang mga eksena sa utak niya.Ang mukha ng mommy niya.Ang paraan ng pagtingin nito kay Kael—malambing, puno ng pagmamahal…isang uri ng pagmamahal na matagal na niyang hinahanap pero hindi niya naranasan sa nakalipas na mga taon.Napapikit siya nang mariin, napahawak sa dibdib niya.“Bakit…?” bulong niya sa sarili. “Bakit sa kanya…kaya niyang ibigay ang lahat?”May kirot na sumiksik sa puso niya.Hindi niya napigilang makadama ng inggit.Hindi niya matanggap na mahal nito si Kael… ang pagmamahal na sana'y dapat sa kanya ibigay ng ina.Mapait siyang natawa, nakaramdam ng habag sa sarili.“You are so unfair…” mahina niyang sabi, habang nanginginig a
Walang nagawa si Maxine kundi ang sumang-ayon sa kagustuhan ng nobyo. Siguro nga panahon na para magtagpo ang landas nila ng taong kinamumuhian niya. Ang taong ilang taon na niyang pilit iniiwasan, ang dahilan kung bakit siya napadpad sa Pilipinas. Noong una hindi siya naging handa sa pagtatagpo nilang muli ni Sofia, but this time, dahil na rin sa pangungumbisi ni Kael sa kanya. Ang pagiging mapilit nito ay nag-udyok sa kanyang sumang-ayon dito. Naubusan na rin siya ng mga rason para hindi ito mapagbigyan. Bahala na. “Are you sure?” tanong ni Kael habang nasa loob sila ng kotse, papunta na sila sa bahay ng mga magulang nito. Tahimik lang si Maxine, habang nakatingin sa labas ng bintana. Malakas ang kabog ng kanyang dibdib dahil sa hindi alam kung ano ang naghihintay sa kanyang pagdating sa mansion ng mga Montenegro. Kahit ina-assure siya ng kasintahan, hindi pa rin niya maiwasang kabahan. Lumunok muna siya bago nagsalita. “Yes…” mahinang sagot niya, kahit kabaligtaran ang
The elevator ride to her condo had been a silent, simmering thing. Kael stood beside her, his tailored suit a dark silhouette against the polished steel walls. Maxine kept her gaze forward, but every cell in her body was tuned to his presence, to the heat that radiated from him like a forge. Hindi na nito kailangang tumingin pa sa kanya dahil nararamdaman niya na iyon.That look, the one he used to look at her, was a physical weight on her skin even when his eyes were elsewhere. Parang hinuhubaran siya gamit lang ang presensya nito. At parang nakapako na siya sa ilalim nito kahit wala pa itong ginagawa, isang pakiramdam na itinatago niya sa nobyo.Ngayon, sa tahimik na santuwaryo ng kanyang condo, iba ang katahimikan. It was thick and expectant. Nag-click ang pinto sa likod nila, parang tuluyang isinara ang mundo habang nababalot sila ng malambot na ilaw mula sa ambient lighting ng kanyang kwarto.“Thank you for dating me, baby,” sabi ni Kael, mababa ang boses, parang gumuguhit ang tu
Sa mga sumunod na araw, halos hindi na sila mapaghihiwalay ni Kael. Mas naging maalaga rin ito—hindi lang sa salita, kundi sa bawat kilos na ipinapakita nito sa kanya. Ang bawat galaw nito ay may kasamang pag-iingat, parang natatakot itong masaktan siya o mawala siya sa paningin nito. He became possessive of her. “Good morning, baby. I love you…” Iyon agad ang bungad sa kanya ni Kael—sa text, sa tawag, o minsan… sa mismong labi nito kapag magkasama sila. Hindi pa siya nakakabangon, pero naroroon na si Kael sa condo niya—maaga kasi itong dumadating at pinaghahanda siya lagi ng almusal. Hindi ito nagsasawang pagsilbihan siya sa abot ng makakaya nito. “Hindi ka ba napapagod sa ginagawa mo?” tanong niya minsan, pilit tinatakpan ang kilig. Ngunit ngumiti lang ito, saka marahang hahaplos sa buhok niya. “I like taking care of you, baby,” sagot nito. “You’re mine, after all.” Napapailing siya, pero hindi niya maitatanggi— may kung anong bumabalot sa dibdib niya sa bawat sali
“Good morning, baby…” Mahinang napasinghap si Maxine nang maramdaman ang sunod-sunod na halik ni Kael sa labi niya. Hindi pa siya tuluyang gising, pero ramdam na ramdam niya ang lambing nito—mainit, mabagal, at mapang-angkin. “Kael…” mahina niyang tawag, napapikit ulit nang kilitiin siya ng stu
“I’ll pick you up later.” Marahang saad ng binata habang nakahinto ang sasakyan sa harap ng university gate kung saan kapwa sila nag-aaral. Ilang estudyante rin ang napapalingon sa kotse ng binata—at hindi na bago iyon kay Maxine, pero ngayon, parang mas ramdam niya ang mga tingin ng tao sa kanil
Katatapos lang nilang kumain ng breakfast, pero imbes na maghiwalay o maglinis ng mesa—ibang init ang biglang bumalot sa pagitan nila.Nakasandal pa si Maxine sa dining table habang inaayos ang mga plato nang maramdaman niya ang mabigat na presensya ni Kael sa likod niya.“Kael…” mahina niyang taw
Hindi alam ni Kael kung ilang minuto na siyang gising, basta ang alam niya—kanina pa siya nakatitig sa dalagang mahimbing na natutulog sa braso niya. Tahimik ang buong silid at ang tanging maririnig ay ang tunog ng aircon at ang mahina at pantay na paghinga ng dalaga, na parang musika sa gitna ng k







