Kabanata 1

Beep... beep... beep...

Dahan-dahang dumilat ang mga mata ni Emily Carter sa tunog ng tuloy-tuloy na beep. Tumingala siya sa payak at puting kisame. Nasa ospital siya.

Inilipat niya ang kanyang kamay sa kanyang tiyan. Ramdam niyang patag na ito—wala na ang umbok ng kanyang tiyan. Naalala niyang kakapanganak lamang niya. Bumilis ang tibok ng kanyang puso. Ngunit may ngiti sa kanyang mukha.

“Nasaan ang baby ko?” mahina niyang tanong.

“Mabuti at gising ka na,” matalim na sabi ng isang tinig. Bago pa siya makasagot, inihagis sa kanya ang isang tseke.

“Ngayon, kunin mo ito at huwag ka nang magpakita sa harapan ko kailanman,” dagdag ng tinig.

Napasinghap si Emily at nagulat na tumingala. Naroon, nakatayo sa tabi ng kanyang kama, si Charles Grey—ang kanyang kasintahan.

Ngunit ang Charles na nakita niya ay hindi ang lalaking kilala niya. Nag-aalab sa poot at pagkainis ang mga mata nito, na para bang may nagawa siyang bagay na hindi kailanman mapapatawad.

Hindi pa niya ito nakitang tumingin sa kanya nang ganito.

“Ano ang sinasabi mo, Charles?” tanong niya, nanginginig ang boses sa pagkalito habang sinusubukan niyang umupo, hindi pinapansin ang mapurol na sakit na dumaloy sa kanyang katawan.

“Kakakilala lang natin sa ating baby.” Muli niyang idiniin ang kamay sa kanyang tiyan, na ngayo'y hungkag at patag na. Ang sanggol na siyam na buong buwan niyang dinala sa kanyang sinapupunan. Ang sanggol na pinag-usapan nila sa mga gabing magkasama silang naghahapunan, na ang pangalan ay pinili nilang dalawa sa ilalim ng kalangitang puno ng mga bituin.

“Hindi ko pa nga nakikita ang baby ko,” sabi niya, nababasag ang boses habang unti-unting nadaraig ng matinding takot. “At ano ang ibig mong sabihin na hindi na ako dapat magpakita sa harapan mo?” Nagdikit ang kanyang mga kilay, desperadong hinahanap ng kanyang mga mata sa mukha nito ang kahit kaunting init ng damdamin.

“Kasintahan mo ako, Charles. Ikakasal tayo sa loob ng tatlong linggo.”

Napaungol ito nang may pangungutya. Isang mapait at walang-kagalakang tunog.

“Dati,” malamig nitong pagwawasto. “Ikakasal sana tayo.”

Kumurap si Emily, natigilan. Bahagyang umikot ang silid, hindi dahil sa gamot, kundi dahil sa pagkabigla. Hinila niya pataas ang kumot upang balutin ang sarili, na para bang mapoprotektahan siya nito mula sa mga salitang binitiwan ni Charles.

“Charles… pakiusap, ano ang nangyayari?” bulong niya.

Inihagis nito ang tseke sa kanyang kandungan. Napatingin siya rito.

Sampung libong dolyar.

Isang kasuklam-suklam na halagang inilagay sa pamamaalam sa kanya.

“Iyan ang bayad sa lahat ng pinagdaanan mo,” malamig nitong sabi. “Kunin mo. Maglaho ka. Tayo? Tapos na tayo. Dapat kang magpasalamat na nagiging ganito pa ako kabait sa iyo.”

Dahan-dahang bumaba si Emily mula sa kama, mahina at nanginginig ang kanyang mga binti. Masakit ang bawat bahagi ng kanyang katawan, ngunit pinilit niyang tumayo. Kailangan niyang malaman kung ano ang nangyayari. Humakbang siya palapit kay Charles at iniunat ang kanyang kamay.

“Charles… pakiusap,” bulong niya. “Hindi mo maaaring seryosohin ang sinabi mo. Kakapanganak lang natin sa ating baby.”

Ngunit bago pa siya makahakbang muli, isang matalim na tinig ang umalingawngaw sa silid.

“Huwag na huwag mong hahawakan ang lalaki ko.”

Natigilan si Emily. Lumingon siya at nakita si Julie Ross na nakatayo sa may pintuan, nakabihis na para bang pupunta ito sa isang party, nakahalukipkip ang mga braso at may mapanuyang ngiti sa mukha.

“Ang… lalaki mo?” tanong ni Emily, litong-lito. “Julie, ano ang sinasabi mo?”

May kumpiyansang pumasok si Julie, kumakalansing ang mga takong nito sa sahig.

“Oo, akin si Charles,” buong pagmamalaki nitong sabi. “Talaga bang inakala mong kayang agawin ng isang tulad mo ang lalaki ko?”

Bumilis ang tibok ng puso ni Emily.

“Pero… hindi ba magpinsan kayong dalawa? Sa panig ng nanay mo?”

Humagalpak ng tawa si Julie, saka lumapit kay Charles at marahang hinawakan ang mukha nito. Hindi lumayo si Charles. Sa halip, hinalikan niya ito.

Napatitig si Emily sa kanilang dalawa, naninikip ang kanyang dibdib.

“Hindi… hindi ito maaaring totoo…”

Muling humarap sa kanya si Julie.

“Ikaw lang ang naniwala sa kasinungalingang magpinsan kami. Alam ng lahat ng iba pa na matagal na kaming magkasama.”

Nanginig ang mga kamay ni Emily.

“Kaya… lahat ng ito ay kasinungalingan?”

Dahan-dahang tumango si Julie, ninanamnam ang bawat segundo ng pangyayari.

“Hindi ka kailanman minahal ni Charles. Lumapit lang siya sa iyo dahil sa mana ng nanay mo. At ngayong naibigay mo na iyon sa kanya, wala nang dahilan para magpatuloy siyang magkunwari.”

Tumingin si Emily kay Charles, umaasang makakakita ng palatandaang hindi totoo ang lahat ng ito. Ngunit malamig ang mukha nito.

“Hindi kailanman tungkol sa pag-ibig ang lahat ng ito,” tahimik nitong sabi. “Negosyo lang ito.”

Bumagsak si Emily sa kanyang mga tuhod, malayang umaagos ang mga luha mula sa kanyang mga mata. Pakiramdam niya ay nadurog ang kanyang puso sa maliliit na piraso.

Naupo siya sa malamig na sahig ng ospital, nanginginig. Naninikip ang kanyang dibdib at halos hindi siya makahinga. Umaagos ang mga luha sa kanyang mukha habang hinihila niya ang sarili niyang buhok. Sobra-sobra ang sakit sa kanyang puso. Pakiramdam niya ay bumaligtad ang buong mundo.

“Bakit, Charles?” humagulgol siya, nakatingala sa lalaki gamit ang kanyang mga matang puno ng dalamhati. “Bakit mo ito ginawa sa akin? Bakit mo ako binuntis kung hindi mo naman pala ako minahal?”

Nababasag ang kanyang boses sa tindi ng sakit.

“Ano ang mangyayari sa baby natin? Nasaan ang baby ko?”

Hindi niya matanggap ang katotohanan. Gusto niyang sabihin nito na isa lamang itong pagkakamali. Na hindi ito totoo. Na magiging maayos din ang lahat.

Ngunit bago pa makapagsalita si Charles, humakbang si Julie palapit sa kanya at tumawa nang malupit.

“Seryoso ka bang iniisip na hahawakan ka ni Charles?” sabi nito habang umiikot ang mga mata sa pagkainis. “Hinding-hindi siya makikipagtalik sa isang maruming babae na tulad mo.”

Nabuka ang bibig ni Emily. Nanginig ang kanyang mga kamay habang mahigpit na nakahawak sa kanyang dibdib.

“Kung ganoon… paano ako nabuntis?” tanong niya sa basag na tinig.

Ngumiti si Julie na parang ahas.

“Lahat ito ay planado, mahal ko.”

Kumurap si Emily, litong-lito. Nagpatuloy si Julie sa pagsasalita, malamig ang tono at punong-puno ng galit.

“Ayokong magkaanak dahil magbabago ang katawan ko. Kaya kailangan namin ng ibang babae. Ikaw ang perpektong puntirya—tanga, madaling magtiwala, at madaling kontrolin.”

Lumapit pa ito, mababa at matalim ang boses.

“Nilagyan ka namin ng droga, Emily. Pagkatapos, ipinasok nila sa sinapupunan mo ang itlog ko at ang semilya ni Charles. Isa ka lang sinapupunang ginamit para dalhin ang anak ko.”

Nanigas ang buong katawan ni Emily.

“Hindi…” bulong niya habang umiiling.

“Hindi, hindi iyan totoo. Nagsisinungaling ka…”

Mapanuyang ngumisi si Julie.

“Ipinanganak mo ang anak ko. Hindi mo anak ang sanggol na iyon, Emily. At ngayong tapos na ang trabaho mo, babawiin ko na ang anak ko.”

May kung anong naputol sa loob ni Emily. Sumigaw siya sa tindi ng galit at sakit at bigla siyang sumugod kay Julie. Iniunat niya ang kanyang mga kamay, handang pagpira-pirasuhin ito.

Ngunit bago pa niya ito mahawakan, humarang si Charles at malakas siyang itinulak.

Tumilapon si Emily paatras, bumagsak sa sahig, at nagdilim ang lahat.

Ang huling narinig niya bago tuluyang mawalan ng malay ay ang halakhak ni Julie na umaalingawngaw sa buong silid.