Chapter 5 : A Life He Never Knew

Chapter 5 : A Life He Never Knew

Lumipas ang ilang araw sa isla.

Unti-unting bumabalik ang lakas ni Kael. Hindi na gaanong masakit ang kanyang ulo, at mas nakakagalaw na siya nang maayos kumpara noong unang araw na nagising siya sa kubo ni Aelira.

Sa mga araw na iyon, nasanay na siya sa tahimik na routine ng isla. Ang paggising sa umaga dahil sa huni ng mga ibon. Ang malamig na simoy ng hangin mula sa dagat.

At ang tanawin ng malawak na taniman ng mga halaman sa harap ng kubo ni Aelira. Sa una, nahihiya siyang manatili lamang sa kubo habang si Aelira ang gumagawa ng lahat ng trabaho.

Kaya isang umaga, habang nagdidilig ng halaman si Aelira, lumapit siya rito.

“Let me help.”

Bahagyang napatingin si Aelira sa kanya.

“You’re still recovering,” sabi niya.

“I’m fine,” sagot ni Kael habang bahagyang ngumiti. “Besides… I can’t just sit around all day.”

Sandali siyang pinagmasdan ni Aelira. Pagkatapos ay inabot sa kanya ang isang maliit na pala.

“If you really want to help… you can start there.”

Itinuro niya ang isang bakanteng bahagi ng taniman. Doon nagsimula ang bagong routine ni Kael.

Sa una, nahirapan siya. Hindi siya sanay sa ganitong gawain. Ang paghuhukay ng lupa.bAng pagtatanim ng mga halaman.

Ang pagdidilig sa ilalim ng init ng araw. Ngunit habang lumilipas ang mga araw, unti-unti siyang natututo.

“Not too deep,” sabi ni Aelira habang pinapanood siya.

“Just enough for the roots.”

Tumango si Kael at sinubukan muli.

Pagkatapos ay inilagay niya ang maliit na halaman sa lupa at marahang tinabunan ito.

“Like this?”

Lumapit si Aelira at sinuri ang ginawa niya.

Pagkatapos ay ngumiti siya.

“Perfect.”

Hindi niya alam kung bakit, ngunit may kakaibang saya siyang naramdaman nang marinig iyon.

Sa mga sumunod na araw, hindi lamang si Aelira ang kanyang nakilala.

Nakilala rin niya ang ibang taga-isla.

May isang matandang lalaki na mangingisda na madalas dumaan sa taniman ni Aelira.

“Ah! Ikaw pala yung lalaking inanod ng dagat,” sabi nito habang nakangiti.

Tumango si Kael.

“Yes… I guess so.”

Tumawa ang matanda.

“Lucky you survived, boy.”

Mayroon ding isang babae na nagdadala ng sariwang prutas mula sa kabilang bahagi ng isla.

“Si Aelira talaga,” sabi nito habang inaabot ang basket ng mangga.

“Palaging may inililigtas.”

Napakamot si Kael sa ulo.

“Does she do this often?”

Tumawa ang babae.

“Not really. But she has a kind heart.”

Unti-unti niyang napansin ang isang bagay. Ang mga tao sa isla ay simple. Ngunit mababait. Hindi sila nagtatanong nang sobra tungkol sa kanyang nakaraan.

Hindi rin sila nag-aalala kung wala siyang maalala. Tinanggap lamang nila siya. Parang matagal na nila siyang kakilala.

Isang hapon, habang nakaupo siya sa isang malaking bato malapit sa taniman, pinagmasdan niya ang paligid.

Ang mga batang tumatakbo sa dalampasigan. Ang mga mangingisdang nagbabalik mula sa dagat. Ang hangin na marahang gumagalaw sa mga dahon ng puno. May kakaibang pakiramdam sa kanyang dibdib.

Isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag. Pakiramdam niya ay…ngayon lang niya naramdaman ang ganitong klase ng buhay.

Tahimik.

Simple.

Totoo.

Hindi niya alam kung ano ang buhay niya dati. Ngunit kung ikukumpara sa nararamdaman niya ngayon…parang mas gusto niya ang ganitong buhay.

Napangiti siya nang bahagya. “Thinking about something?”

Napalingon siya. Nakatayo si Aelira sa likod niya. Umupo ito sa tabi niya.

Kael shrugged lightly. “Just… looking around. It’s peaceful here.”

Tumango si Aelira. “Yes. It always has been.”

Saglit na natahimik ang dalawa. Pagkatapos ay muling nagsalita si Kael.

“You know… I feel like this is the first time I’ve ever lived like this.”

Napatingin si Aelira sa kanya.

“What do you mean?”

“I don’t know,” sagot niya habang tumitingin sa dagat.

“But it feels like… wherever I came from…” huminto siya at nag-isip “It probably wasn’t this peaceful.”

Tahimik na nakinig si Aelira.

At sa hindi malamang dahilan, may kaunting lungkot na dumaan sa kanyang dibdib.

Samantala sa isang lugar na malayo sa isla ibang kwento ang nangyayari.

Sa isang malaking conference room sa loob ng isang modernong gusali, nagtipon ang mga direktor ng Vireaux Global Holdings.

Ang kanilang mga mukha ay seryoso.

Sa gitna ng mesa ay may isang upuan na bakante. Ang upuan ni Kaelen Vireaux.

“Any updates?” tanong ng isa sa mga direktor.

Umiling ang isang lalaki. “The search team found nothing.”

Tahimik ang buong silid. Pagkatapos ay nagsalita ang isang babae. Nakasuot siya ng eleganteng itim na suit.

Ang kanyang buhok ay maayos na nakatali, at ang kanyang mga mata ay puno ng kumpiyansa.

Victoria Cruz.

“We all know what happened,” sabi niya habang nakatayo sa harap ng mesa.

“Kaelen had too much to drink that night. He lost his balance and fell from the yacht.” Bahagyang nagkatinginan ang ilang direktor.

“And the search and rescue?” tanong ng isa.

“Already done,” sagot ni Victoria.

“Unfortunately… they found nothing.”

Tahimik ang buong silid. Ang ibig sabihin nito ay malinaw. Kung nahulog si Kaelen sa gitna ng dagat malamang ay patay na siya.

Dahan-dahang nagsalita ang isa sa mga board members.

“Kaelen trusted you the most, Victoria.”

Tumango siya.

“Yes. That’s why… until further notice…” bahagyang ngumiti si Victoria, “I’ll be temporarily handling the company.”

Walang tumutol. Dahil alam nilang totoo iyon. Si Victoria ang pinakamalapit na partner ni Kaelen. At siya rin ang taong pinaka-pinagkakatiwalaan nito.

Ngunit habang nakatingin siya sa malaking bintana ng conference room may lihim na ngiti sa kanyang labi. Isang ngiting walang ibang nakakakita.

Sa kanyang isip, iisa lamang ang iniisip niya.

Finally,

Sa wakas…nasa kanya na ang lahat ng kapangyarihan na matagal na niyang gustong makuha.

At sa malayong isla—walang kamalay-malay si Kael sa lahat ng nangyayari. Habang patuloy siyang natutong mamuhay sa simpleng paraan ang mundong iniwan niya ay unti-unti nang nagbabago.

At ang babaeng nagtangkang pumatay sa kanya ay unti-unti nang inaangkin ang lahat ng kanyang pag-aari.

“Aelira, asawa mo ba ‘yan?” nanlaki ang mata ni Aelira sa tanong ni Mang Berting.

“Opo, pogi po ba?” sinakyan niya ang pagbibiro nito. Alam nama niya na lagi itong nagbibiro.

“Oo, jackpot ka iha,” binalingan nito ng tingin si Kael, "swerte mo iho. Alagaan mo ‘yan.”

“Si Manong Berting talaga, parang di mo alam ang totoo.”

“Baka lang naman kasi siya na itinadhana para sayo.”