Chapter 4 : A Place Like Paradise

Chapter 4 : A Place Like Paradise

Tahimik ang umaga sa isla.

Ang hangin ay marahang gumagalaw sa pagitan ng mga puno habang ang sinag ng araw ay dumadaan sa mga dahon ng kagubatan. Sa labas ng maliit na kubo ni Aelira, maririnig ang mahinang huni ng mga ibon at ang malayong tunog ng alon na humahampas sa dalampasigan.

Sa loob ng kubo, dahan-dahang nagising si Kael.

Sandali siyang nanatiling nakahiga habang nakatingin sa kisame na gawa sa kahoy. May kakaibang pakiramdam sa kanyang dibdib—isang uri ng bigat na hindi niya maipaliwanag.

Pakiramdam niya ay maraming bagay na nawawala.

Maraming bahagi ng kanyang sarili na hindi niya mahanap.

Sino ba talaga siya?

Saan siya nanggaling?

May pamilya ba siya?

May naghahanap ba sa kanya?

Sinubukan niyang alalahanin.

Ngunit tulad ng dati, tanging sakit sa ulo lamang ang kanyang naramdaman.

Napabuntong-hininga siya.

“I guess… I really don’t remember anything,” mahina niyang bulong sa sarili.

Dahan-dahan siyang bumangon mula sa kama.

Mas magaan na ang pakiramdam ng kanyang katawan kumpara kahapon, kahit may kaunting kirot pa rin sa kanyang ulo.

Napatingin siya sa paligid ng kubo. Naroon pa rin ang maraming halaman na nakita niya kahapon.

Iba’t ibang uri ng dahon at bulaklak ang nakalagay sa mga paso at istante. May ilan pang nakasabit malapit sa bintana kung saan tumatama ang liwanag ng araw.

Ang buong lugar ay parang isang maliit na hardin sa loob ng bahay.

Napangiti siya nang bahagya. Habang dinadama ang malamig at sariwang simoy ng hangin, na dumadampi sa kanyang balat.

“Looks like this place really belongs to her,” bulong niya.

Habang nakatingin siya sa mga halaman, napansin niyang bukas ang pinto ng kubo. Mula doon ay pumapasok ang sariwang hangin ng umaga.

Curious siyang lumapit.

Paglabas niya ng kubo, agad siyang napahinto. Sa harap niya ay ang malawak na taniman ni Aelira.

Halos mapuno ng iba’t ibang halaman ang buong clearing sa gitna ng kagubatan.

May mga hanay ng herbs na maayos ang pagkakatubo.

May mga bulaklak na iba’t ibang kulay.

May mga baging na gumagapang sa kahoy na bakod.

Sa gitna ng lahat ng iyon, may isang babae na abala sa pagdidilig ng mga halaman.

Si Aelira.

Nakasuot siya ng mahabang floral dress na off-shoulder, katulad kahapon. Ang tela nito ay bahagyang gumagalaw sa bawat ihip ng hangin.

Ang kanyang bahagyang kulot na buhok ay nakalaylay sa kanyang likod habang siya ay nakayuko sa pagdidilig ng mga halaman.

Sa ilalim ng liwanag ng araw, para siyang isang bahagi ng kalikasan mismo. Parang ang buong hardin ay nabubuhay dahil sa kanya.

Tahimik siyang pinanood ni Kael.

May kakaibang pakiramdam na dumaan sa kanya. Hindi niya alam kung bakit. Marahil dahil sa katahimikan ng lugar. O marahil dahil sa babae sa harap niya.

Biglang napansin ni Aelira na may nakatingin sa kanya.Lumingon siya. At doon niya nakita si Kael na nakatayo sa labas ng kubo.

“Ah, you’re awake.” Agad siyang lumapit. “How are you feeling?”

“Better,” sagot ni Kael habang bahagyang ngumiti. “Still hurts a little… but I think I’m okay.”

Tumango si Aelira. “That’s good.”

Sandali siyang tumigil at pinagmasdan siya.

“Did you remember anything?”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Kael.

Unti-unti siyang umiling. “No.”

“Nothing.” Dagdag pa niya. Napatingin siya sa lupa.

“I feel like… there are so many things I should know. About myself. About my life. But it’s all empty.” Mahina ang kanyang boses.

Parang may halong pagkabigo.

Tahimik na nakinig si Aelira. Pagkatapos ay marahan siyang ngumiti.

“It’s okay.”

Napatingin si Kael sa kanya.

“You don’t have to force yourself to remember,” sabi niya.

“Sometimes memories come back slowly.” Saglit siyang nag-alinlangan bago muling nagsalita. “You can stay here… until your memories return.”

Bahagyang nanlaki ang mata ni Kael. “Stay?”

Tumango si Aelira. “Yes. Your body is still recovering and the island is far from the mainland. Besides…” dagdag niya habang bahagyang ngumiti, “you don’t really have anywhere to go yet.”

Napakamot si Kael sa likod ng kanyang ulo. “Well… you’re not wrong.”

Napatingin siya sa paligid. Sa mga halaman. Sa kagubatan. At sa malawak na asul na langit na makikita sa pagitan ng mga puno.

Sa unang pagkakataon mula nang magising siya, naramdaman niya ang isang bagay na hindi niya inaasahan.

Kapayapaan.

“Honestly…” sabi niya habang nakangiti nang bahagya. “This place is amazing.”

Bahagyang napakunot ang noo ni Aelira.

“Amazing?”

Tumango si Kael. “Yeah. It feels like… paradise.” Tumingin siya sa malawak na taniman. “The air is clean. It’s quiet and everything looks so alive.”

Bahagyang napangiti si Aelira.

Marahil dahil matagal na niyang naririnig ang mga ganoong salita mula sa mga iilang taong dumaraan sa isla.

Ngunit iba ang pakiramdam ngayon.

“Then I’m glad you like it,” sabi niya.

Lumapit siya sa isang maliit na halaman at marahang hinaplos ang mga dahon nito.

“This island has always been my home.”

Napatingin si Kael sa kanya.

“You’ve lived here your whole life?”

Tumango siya.

“Yes.”

Saglit na natahimik si Kael. Maliban kasi na nasa isla lang ang babae sa buhay nito ay di maikakaila na magaling ito sa lahat ng bagay. Pakiramdam niya ay may tinatago ito. Pero wala siya sa posisyon para itanong 'yun dahil nararamdaman naman niya na mabait ang babae.

Hindi niya alam kung bakit, ngunit habang nakatingin siya sa isla may kakaibang pakiramdam na dumaan sa kanya.

Parang ito ang lugar na kailangan niya ngayon. Isang lugar kung saan maaari siyang magsimulang muli.

Kung saan maaari niyang hanapin ang mga nawawalang piraso ng kanyang pagkatao.

Muli siyang tumingin kay Aelira.

“Thank you,” sabi niya. “Not just for saving me. But for letting me stay.”

Bahagyang nagulat si Aelira sa kanyang sinabi. Ngunit pagkatapos ay ngumiti siya.

“You’re welcome, Kael.”

At sa tahimik na isla na iyon sa gitna ng mga halaman, kagubatan, at dagat nagsimula ang isang bagong kabanata sa buhay ng lalaking walang alaala.

Isang buhay na hindi niya inaasahan pero sa tingin niya ay unti-unti niyang nagugustohan.

“Isipin mong ito na ang pangalawa mong tirahan.”