Chapter 3 : A Name in the Silence

Chapter 3 : A Name in the Silence

May kung anong mabigat sa kanyang ulo.

Parang may malakas na puwersang patuloy na tumitibok sa kanyang sentido. Ang bawat paghinga ay may kasamang kirot na dumadaloy mula sa kanyang ulo pababa sa kanyang katawan.

Unti-unting gumalaw ang kanyang mga daliri.

Mabagal.

Mahina.

Parang matagal na hindi nagamit. Naririnig niya ang kung anong tunog sa paligid.

Mahinang ihip ng hangin.

Kaluskos ng mga dahon.

At ang malayong tunog ng mga alon. Dahan-dahang gumalaw ang kanyang mga talukap ng mata.

Mabigat ang pakiramdam ng kanyang mga mata habang pilit niyang binubuksan ang mga ito.

Unti-unting luminaw ang kanyang paningin.

Ang unang bagay na nakita niya ay ang kisame ng isang maliit na kubo na gawa sa kahoy at kawayan.

Bahagyang kumunot ang kanyang noo.

‘Nasaan ako?’

Sinubukan niyang gumalaw, ngunit agad siyang napangiwi sa sakit.

“Ah…”

Mahina ang lumabas na tunog mula sa kanyang labi. Kasabay niyon ay ang biglang pagbukas ng isang pinto.

May pumasok sa loob ng kubo.

Isang babae.

Huminto ito nang makita niyang gising na ang lalaki.

“Ah… you’re awake.”

Malambot ang kanyang boses.

Bahagyang ibinaling ng lalaki ang kanyang tingin sa direksyon ng boses. At doon niya nakita ang babae.

Sandali siyang napahinto. Para bang nakalimutan niyang huminga.

Ang babae ay nakasuot ng isang mahabang saya na may floral design. Ang tela nito ay marahang sumasabay sa ihip ng hangin mula sa bukas na bintana.

Ang kanyang balikat ay bahagyang nakalitaw dahil sa off-shoulder na disenyo ng damit.

Ang kanyang buhok ay mahaba at kulot na malayang bumabagsak sa kanyang likod at balikat.

Ang liwanag ng araw na pumapasok sa kubo ay tumatama sa kanyang buhok, na tila nagbibigay dito ng malambot na kinang.

Sa sandaling iyon, para siyang isang nilalang na hindi kabilang sa mundong ito.

Isang dyosa ng kalikasan. Tahimik na nakatingin sa kanya.

Lumapit ang babae habang may hawak na isang maliit na mangkok.

“You shouldn’t move too much,” sabi niya habang inilalapag ang mangkok sa maliit na mesa sa tabi ng kama.

“Your head injury is still serious.”

Bahagyang kumunot ang noo ng lalaki.

‘Head injury?’

Sinubukan niyang alalahanin kung ano ang nangyari. Ngunit wala siyang maalala. Walang kahit isang malinaw na alaala. Tanging kadiliman lamang ang sumasagot sa kanyang isip.

“Saan… ako?” mahina niyang tanong.

Saglit siyang tinitigan ng babae.

“Nasa isla ka namin,” sagot niya. “You were washed ashore yesterday.”

Bahagyang naguluhan ang lalaki.

‘Island?’

‘Washed ashore?’

Sinubukan niyang umupo. Ngunit agad siyang napangiwi sa sakit.

“Hey—” mabilis na lumapit ang babae upang suportahan siya.

“Slow down.”

Maingat niyang hinawakan ang kanyang balikat at dahan-dahan siyang tinulungan na umupo.

Nagtagpo ang kanilang mga mata sa malapitan. Sandaling natahimik ang paligid.

Parang may kung anong kakaibang pakiramdam na dumaan sa kanilang dalawa.

Ngunit mabilis ding inalis ng babae ang kanyang kamay.

“You need to drink this,” sabi niya habang inaabot ang mangkok.

Tinanggap iyon ng lalaki. May mainit na likido sa loob.

“Herbal medicine,” paliwanag ng babae. “It will help with the pain.”

Sandali siyang nag-alinlangan, ngunit pagkatapos ay dahan-dahan niyang ininom ang laman nito.

Mapait.

Ngunit kakaibang nakakapagpagaan ng pakiramdam. Pagkatapos niyang maubos iyon, muli siyang tumingin sa babae.

“Who are you?” tanong niya.

Ngumiti ito nang bahagya.

“My name is Aelira.”

Saglit siyang tumigil.

“And you?”

Nanahimik ang lalaki. Sinubukan niyang alalahanin. Ang kanyang pangalan. Ang kanyang pagkatao. Kung sino siya. Ngunit wala.

Wala siyang maalala.

Unti-unting kumunot ang kanyang noo.

“I… don’t know.”

Bahagyang nanlaki ang mata ni Aelira.

“You don’t remember?”

Umiling siya.

“Nothing.”

Napahawak siya sa kanyang ulo habang pilit na hinahalungkat ang kanyang alaala. Ngunit tanging sakit lamang ang kanyang naramdaman.

Biglang may isang salita na pumasok sa kanyang isip.

Isang pangalan.

Mahina siyang nagsalita.

“…Kael.”

Napatingin si Aelira sa kanya.

“Kael?”

Tumango siya nang bahagya.

“I think… that’s my name.”

Hindi niya alam kung bakit iyon lamang ang kanyang naalala. Ngunit iyon lamang ang natitirang piraso ng kanyang pagkatao.

“Kael…” ulit ni Aelira.

Pagkatapos ay bahagyang ngumiti.

“Okay then.”

“Kael it is.”

Unti-unting bumaba ang tingin ni Kael sa paligid. Ngayon lamang niya napansin ang lugar kung nasaan siya.

Ang loob ng kubo ay simple lamang. May kahoy na mesa. Isang maliit na kama.

At mga istante na puno ng mga halaman.

Maraming halaman.

May mga nakasabit sa kisame.May mga nakapatong sa mesa. May mga nakatanim sa maliliit na paso sa tabi ng bintana.

Iba’t ibang uri ng dahon at bulaklak ang naroon. Ang buong lugar ay amoy lupa at sariwang halaman.

Bahagyang kumunot ang noo ni Kael.

“All these plants…”

Napangiti si Aelira.

“They’re mine.”

Lumapit siya sa isang maliit na paso at marahang hinaplos ang dahon nito.

“I grow them.”

“Most of them are herbs.”

Napatingin si Kael sa kanya.

“You live here… alone?”

Tumango siya.

“Yes.”

Pagkatapos ay tumingin siya sa kanya nang maigi.

“You were badly injured when I found you.”

“I couldn’t just leave you there.”

Saglit na natahimik si Kael.

Hindi niya alam kung bakit, ngunit may kung anong kakaibang pakiramdam sa kanyang dibdib.

Isang pakiramdam ng pasasalamat.

“Thank you,” mahina niyang sabi.

Bahagyang nagulat si Aelira. Ngunit pagkatapos ay ngumiti siya.

“You should rest,” sabi niya. “You’re still weak.”

Tumayo siya at naglakad papunta sa pinto. Bago siya tuluyang lumabas, muli siyang lumingon kay Kael.

“Don’t worry,” sabi niya. “You’re safe here.”

At pagkatapos ay lumabas siya ng kubo. Naiwan si Kael na mag-isa. Tahimik ang paligid.

Muli niyang tiningnan ang mga halamang nakapaligid sa kanya.

Ang liwanag ng araw ay pumapasok sa bintana at tumatama sa mga dahon ng mga ito.

Parang buhay na buhay ang mga ito. Dahan-dahan siyang humiga muli sa kama. Ang kanyang isip ay puno ng mga tanong.

Sino siya?

Bakit siya nasa isla?

Ano ang nangyari sa kanyang nakaraan?

Ngunit sa ngayon isa lamang ang alam niya. Ang kanyang pangalan ay Kael. At ang babaeng nagligtas sa kanya… ay ang misteryosong babae ng isla. Dahil marunong itong mag-english kahit na nasa isla lang naman ito nakatira.

“Aelira.”