Chapter 2 : The Girl of the Island

Chapter 2 : The Girl of the Island

Maagang sumilip ang araw sa isla.

Unti-unting tinabunan ng ginintuang liwanag ang makakapal na dahon ng mga puno habang marahang gumagalaw ang hangin sa pagitan ng kagubatan. Ang malamig na simoy ng umaga ay may dalang halimuyak ng lupa at sariwang halaman.

Sa gitna ng isang malawak na taniman, may isang babaeng tahimik na nakaluhod sa lupa.

Si Aelira Bloom.

Ang kanyang mahaba at kulot na buhok ay bahagyang nakatali sa likod upang hindi makasagabal habang siya ay nagtatrabaho. Suot niya ang isang simpleng puting damit na bahagyang tinatamaan ng liwanag ng araw.

Sa kanyang harapan ay mga hanay ng mga halamang maingat niyang itinanim.

Mint.

Lavender.

Chamomile.

At iba pang halamang ginagamit niya para sa mga herbal medicine.

Marahan niyang hinaplos ang lupa bago niya itinanim ang isa pang maliit na halaman.

“Grow well,” mahina niyang bulong. Kahit na sa isla siya naninirahan ay marami siyang alam sa mga bagay na tungkol sa teknolohiya.

Pagkatapos ay binuhusan niya ito ng tubig mula sa maliit na kahoy na timba na hawak niya.

Sa ilalim ng kanyang mga kamay, tila mas mabilis tumutubo ang mga halaman.

Ang mga dahon ay bahagyang gumagalaw sa hangin na para bang tumutugon sa kanyang presensya.

Sa maliit na isla na iyon, kilala si Aelira.

Hindi dahil siya ay mayaman.

Hindi dahil siya ay makapangyarihan.

Kundi dahil siya ay… kakaiba.

Maraming nagsasabi na ang mga halaman ay tila sumusunod sa kanya. Na kapag siya ang nag-aalaga sa mga ito, mas mabilis silang lumalago. Na ang kanyang taniman ay parang isang maliit na paraiso sa gitna ng isla.

At ngayon, habang nakatayo siya sa gitna ng kanyang malawak na hardin, tila isa siyang dyosa ng kalikasan.

Ang sinag ng araw ay tumatama sa kanyang balat habang ang mga dahon ng halaman ay marahang sumasayaw sa paligid niya.

Tahimik.

Payapa.

Simple.

Ito ang buhay na nakasanayan niya.

Matapos niyang diligan ang huling halaman, tumayo siya at pinagpag ang lupa sa kanyang mga kamay.

Tiningnan niya ang buong taniman.

Malawak ito—halos kalahati ng clearing sa gitna ng kagubatan.

May mga kahoy na bakod na pumapalibot dito, at sa gilid ay may maliit na kubo na gawa sa kahoy at kawayan.

Doon siya nakatira.

Kasama ng kanyang mga halaman.

At ng katahimikan ng isla.

Kinuha niya ang kanyang maliit na basket.

Oras na para pumunta sa dalampasigan.

Araw-araw ay ginagawa niya iyon—isang simpleng routine na matagal na niyang kinasanayan.

Minsan ay kumukuha siya ng mga damong dagat.

Minsan naman ay naglalakad lamang upang maramdaman ang hangin at marinig ang alon.

Dahan-dahan siyang naglakad palabas ng kanyang hardin.

Ang mga sinag ng araw ay dumadaan sa pagitan ng mga sanga ng puno habang naglalakad siya sa maliit na landas papunta sa dagat.

Naririnig na niya ang tunog ng alon.

Malapit na siya.

Ilang sandali pa ay lumabas siya mula sa kagubatan.

At bumungad sa kanya ang malawak na karagatan.

Ang tubig ay kumikislap sa ilalim ng araw habang ang mga alon ay marahang humahampas sa puting buhangin.

Huminto siya sandali.

Huminga ng malalim.

Ang simoy ng dagat ay pamilyar at nakakapagpagaan ng pakiramdam.

Ito ang lugar kung saan siya madalas mag-isip.

Kung saan siya nakakaramdam ng kapayapaan.

Naglakad siya sa dalampasigan, ang kanyang mga paa ay bahagyang lumulubog sa malambot na buhangin.

Tahimik ang paligid.

Walang ibang tao.

Hanggang sa may napansin siya sa di kalayuan.

Huminto siya.

May isang bagay na nakahandusay sa buhangin. Bahagyang kumunot ang kanyang noo. Isang malaking piraso ng kahoy?

O baka naman isang patay na hayop na inanod ng dagat?Dahan-dahan siyang lumapit.

Habang papalapit siya, mas nagiging malinaw ang kanyang nakikita.

Hindi ito kahoy.

Hindi rin ito hayop.

Ito ay—isang tao.

Nanlaki ang kanyang mga mata. Mas binilisan niya ang kanyang paglalakad. Nang tuluyan siyang makarating sa tabi nito, napaluhod siya sa buhangin.

Isang lalaki ang nakahandusay sa dalampasigan. Basang-basa ang kanyang damit.

Ang kanyang buhok ay nakadikit sa kanyang noo, at may dugo na dumadaloy mula sa gilid ng kanyang ulo. Bahagyang kumabog ang puso ni Aelira.

Hindi pa siya nakakakita ng ganito sa isla.

Maingat niyang hinawakan ang balikat ng lalaki.

“Hello…?”

Walang sagot.

Marahan niyang ibinaliktad ang katawan nito upang makita ang mukha. Isang gwapong lalaki ang bumungad sa kanya.

Ngunit ang kanyang balat ay maputla, at ang kanyang paghinga ay mabagal.

Tiningnan ni Aelira ang sugat sa kanyang ulo.

Malalim.

Mapanganib.

Kung hindi ito maagapan, maaaring mamatay ang lalaki.

Sandali siyang napatingin sa malawak na dagat.

Maraming tanong ang tumakbo sa kanyang isip. Saan galing ang lalaking ito? Bakit siya nasa gitna ng dagat? At bakit siya nasugatan ng ganito?

Ngunit wala siyang oras para magtanong.

Kung hindi siya kikilos ngayon, maaaring huli na ang lahat. Muling tumingin si Aelira sa lalaki. Mahina pa ang kanyang paghinga.

Pero buhay siya.

At sapat na iyon.

“Okay…” bulong niya sa sarili.

“Don’t worry.”

Marahan niyang hinawakan ang braso ng lalaki. Medyo mabigat ito, ngunit pilit niya itong hinila pataas sa buhangin upang hindi na abutin ng alon. Huminga siya nang malalim. Pagkatapos ay muli siyang lumuhod sa tabi nito.

Maingat niyang inilagay ang kanyang kamay sa noo ng lalaki upang suriin ang kanyang temperatura.

Mainit.

Maaaring may lagnat.

“Hang on,” mahina niyang sabi.

Kinuha niya ang isang maliit na piraso ng tela mula sa kanyang basket.

Marahan niyang pinunasan ang dugo sa gilid ng ulo nito. Kahit walang malay ang lalaki, napansin niya kung gaano ito katahimik.

Kung gaano ito kabigat sa kanyang mga kamay. Hindi niya alam kung sino ito.

Hindi niya alam kung anong buhay ang pinanggalingan nito. Ngunit ngayon, ang buhay nito ay nasa kanyang mga kamay.

Unti-unting kumabog nang mas mabilis ang puso ni Aelira. Hindi siya maaaring mag-aksaya ng oras. Kailangan niyang dalhin ito sa kanyang kubo.

Dahan-dahan siyang tumayo.

Pagkatapos ay pilit niyang itinayo ang kalahating walang malay na katawan ng lalaki. Medyo nahirapan siya, ngunit hindi siya sumuko.

Hakbang.

Isa pa.

Isa pa.

Unti-unti niyang hinihila ang lalaki palayo sa dalampasigan. Papunta sa maliit na landas patungo sa kanyang tahanan.

Habang ginagawa niya iyon, bahagyang gumalaw ang mga daliri ng lalaki.

Napahinto si Aelira. Tumingin siya sa mukha nito. May kaunting galaw sa kanyang mga mata.

Parang nagigising. Unti-unting gumalaw ang mga talukap ng mata nito.

Mahina.

Mabagal.

At pagkatapos dahan-dahang nagmulat ng mata ang lalaki. Nagtama ang kanilang mga tingin. Sa unang pagkakataon.

Ang kanyang mga mata ay tila nalilito. Mahina ang kanyang paghinga.

At bago pa man siya makapagsalita mulí itong pumikit. Ngunit sapat na iyon para mapatunayan ni Aelira ang isang bagay. Ito ang lalaking nagligtas sa kanya noon.