The Billionaire And The Island Girl

Chapter 1 : Betrayal Beneath the Waves

Tahimik ang dagat sa gabing iyon.

Ang malalambot na alon ay marahang humahampas sa gilid ng isang marangyang yacht na nakahimpil sa gitna ng karagatan. Sa ilalim ng madilim na langit na puno ng bituin, tila payapa ang paligid.

Ngunit sa loob ng yacht na iyon, may nagaganap na isang pulong na hindi kailanman dapat mangyari.

Nakatayo sa dulo ng mesa si Kaelen Vireaux, ang kilalang billionaire CEO ng Vireaux Global Holdings. Suot niya ang isang eleganteng itim na suit, at ang kanyang malamig na mga mata ay nakatuon sa mga taong nakaupo sa harap niya.

Ang kanyang mga business partners. Mga taong matagal niyang pinagkatiwalaan.

“Explain this.”

Mabigat ang boses ni Kaelen habang ibinabagsak ang isang folder sa mesa. Nagkatinginan ang mga lalaki sa paligid. Halata ang tensyon sa kanilang mga mukha.

“Fifty million missing from the account,” dagdag niya. “And all the transactions lead back to this partnership.”

Tahimik ang lahat.

Ngunit ang katahimikan na iyon ay hindi dahil sa takot. Ito ay dahil sa paghihintay. Isang lalaki ang dahan-dahang tumayo mula sa kanyang upuan.

“Kaelen,” sabi nito habang bahagyang napangiti. “You really are as sharp as they say.”

Nagkunot ang noo ni Kaelen.

“What are you implying?”

Bago pa siya makagalaw, may biglang kumilos sa likuran niya. Isang matinding hampas ang tumama sa kanyang ulo.

CRACK!

Nanlabo ang kanyang paningin.

Napakapit siya sa gilid ng mesa habang umiikot ang kanyang mundo.

“What the—”

Isa pang hampas ang tumama sa kanya. Bumagsak siya sa sahig ng yacht.

Unti-unting nagdilim ang kanyang paningin, ngunit naririnig pa rin niya ang kanilang mga boses.

“Tsk,” sabi ng isa. “He’s tougher than I thought.”

May tunog ng yapak galing sa heels at papalapit.

Dahan-dahang tumingin si Kaelen pataas. At doon niya nakita ang isang babaeng matagal na niyang kilala.

Victoria Cruz.

Nakasuot ito ng eleganteng pulang damit na sumasabay sa ihip ng hangin sa deck. Ang kanyang mahabang buhok ay bahagyang hinahampas ng hangin habang nakatingin siya kay Kaelen.

Ngunit ang ngiti sa kanyang labi ay hindi pamilyar.

Ito ay malamig.

Mapanganib.

“So you finally figured it out,” sabi niya.

Piliting nagsalita si Kaelen kahit umiikot ang kanyang paningin.

“Victoria…”

Dahan-dahang lumuhod ang babae sa harap niya.

“You should’ve stayed out of it,” bulong niya. “Life would’ve been easier for both of us.”

“What… did you do…?” hirap na sabi ni Kaelen.

Tumawa si Victoria nang mahina.

“Your company,” sagot niya. “Your power. Your empire.” Bahagyang yumuko siya upang mas malapit sa kanya. “I wanted all of it.”

Nanigas ang katawan ni Kaelen.

“So you betrayed me.”

“Betrayed?” natawa siya. “Don’t be dramatic.”

Tumayo siya muli at tumingin sa mga lalaking nakapaligid sa kanila.

“We simply took an opportunity.”

Dahan-dahang tumayo ang isa sa mga lalaki at hinila si Kaelen pataas sa sahig.

Bahagyang umikot ang kanyang ulo habang pilit siyang pinatatayo. Ngunit wala na siyang lakas upang lumaban.

“Victoria…” bulong niya.

Saglit siyang tinitigan ng babae.

May kakaibang emosyon na dumaan sa kanyang mga mata—ngunit mabilis din itong nawala.

“You know,” sabi niya, “I actually liked you.”

Napakunot ang noo ni Kaelen.

“But you were always so cold,” dagdag niya. “So untouchable.”

Lumapit siya ng isang hakbang.

“I thought maybe… if you were gone…”

Huminto siya sandali.

“…everything would finally be mine.”

Tumango siya sa mga lalaki.

“Finish it.”

Agad na hinila ng dalawang lalaki si Kaelen papunta sa gilid ng yacht.

Malakas ang hangin sa gitna ng dagat.

At sa ibaba nila ay ang malalim at madilim na tubig ng karagatan.

Unti-unting bumigat ang pakiramdam ni Kaelen habang dumadaloy ang dugo mula sa kanyang ulo.

“Throw him.”

“Wait,” sabi ni Victoria.

Lumingon ang lahat sa kanya.

Dahan-dahan siyang lumapit kay Kaelen.

“Just in case you’re wondering,” sabi niya habang nakatitig sa kanyang mga mata, “no one will ever find you here.”

Lumapit siya nang kaunti pa.

“At kahit mabuhay ka man…”

Mahina siyang ngumiti.

“…you won’t survive the ocean.”

Pagkatapos ay tumalikod siya.

“Do it.”

At sa isang iglap itinulak siya. Bumagsak si Kaelen mula sa yatch. Ang malamig na tubig ng dagat ay biglang yumakap sa kanyang katawan.

SPLASH!

Nilamon siya ng karagatan.

Ang kanyang katawan ay mabilis na lumubog sa ilalim ng madilim na tubig. Nanlabo ang kanyang paningin.

Ang huling bagay na nakita niya ay ko

Malamig.

Madilim.

Tahimik.

Hanggang sa tuluyan siyang mawalan ng malay.

Hindi niya alam kung gaano katagal siyang inanod ng alon.

Oras ba?

Isang gabi?

O ilang araw?

Ang katawan niya ay tinatangay ng malalakas na alon ng dagat. Hanggang sa marahan itong itinulak ng tubig papunta sa isang dalampasigan.

Isang tahimik na isla.

Ang mga alon ay paulit-ulit na humahampas sa buhangin habang ang walang malay na katawan ni Kaelen ay nakahandusay sa pampang.

Basang-basa ang kanyang damit.

May dugo pa rin sa gilid ng kanyang ulo.

Tahimik ang buong isla.

Tanging ang tunog ng hangin at alon lamang ang maririnig.

Sa di kalayuan, may isang babaeng naglalakad sa dalampasigan.

May hawak siyang maliit na basket na puno ng mga halamang kagagaling lamang sa kagubatan.

Mahaba at may pagkakulot ang kanyang buhok na sumasayaw sa hangin. Simple lamang ang kanyang puting damit.

Si Aelira Bloom.

Huminto siya sa kanyang paglalakad. May napansin siya sa buhangin. Isang bagay na hindi dapat naroon.Dahan-dahan siyang lumapit.

At doon niya nakita—isang lalaking walang malay na nakahandusay sa dalampasigan.

Bahagyang nanlaki ang kanyang mga mata.Lumuhod siya sa tabi nito. Marahang hinawakan ang kanyang balikat.

“Hello…?” mahina niyang tawag.

Walang sagot. Tiningnan niya ang sugat sa ulo ng lalaki.

Malalim.

Mapanganib.

Unti-unting kumabog nang mabilis ang kanyang puso.

Hindi niya alam kung sino ito. Hindi niya alam kung saan ito nanggaling. Ngunit isang bagay ang sigurado. Ang lalaking ito ay halos mamatay na. Tumingala si Aelira sa malawak na karagatan. At pagkatapos ay muling tumingin sa lalaki. Isang desisyon ang ginawa niya. Kung pagsisihan man niya ito o hindi ay wala siyang pakialam. Ang mahalaga ay mailigtas niya ito.

“Don’t worry,” bulong niya. Nag-aalala niyang binalingan muli ng tingin ang binata.

“I’ll help you.”