THE BILLIONAIRE'S CONTRACT WIFE

Chapter 3 : Ang Pamilyang Hindi Ko Inasahan

Amara's POV

Nagising ako sa boses ni Lucas.

“Amara! Gising na!”

Napadilat ako at ilang segundo akong nakatitig sa kisame bago ko naalala kung nasaan ako.

Villareal mansion.

Kontrata.

Limang buwan.

At si Adrian Villareal—ang lalaking pinakasalan ko sa papel kahit halos hindi ko pa siya kilala.

Napabuntong-hininga ako at napatingin sa orasan.

Maaga pa.

“Sandali lang, Lucas,” sagot ko habang bumabangon.

Pagbukas ko ng p***o, agad kong nakita ang maliit na batang nakangiti sa harapan ko.

“Good morning!”

“Good morning din.” Napangiti ako. “Bakit ang aga mo?”

“May breakfast na. Sabi ni Uncle Adrian, kailangan daw nating maghanda.”

Napakunot ang noo ko.

“Para saan?”

“Para sa dinner natin mamaya.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Dinner?”

Tumango siya nang mabilis.

“Darating ang buong pamilya ni Uncle Adrian.”

Napahawak ako sa dibdib ko.

Ayan na.

Ang unang pagsubok.

Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang pamilya ng isang bilyonaryong bigla kong pinakasalan dahil sa kontrata.

“Lucas, kilala ba nila ako?”

“Oo.”

“Paano?”

“Sinabi ni Uncle Adrian sa kanila na may asawa na siya.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Ganun na lang?”

Tumawa siya.

“Hindi ko alam.”

Napailing ako.

“Halika na. Mag-almusal muna tayo.”

Pagdating namin sa dining area, nandoon na si Adrian.

Nakaayos na siya sa isang simpleng puting polo at itim na pantalon.

Tahimik siyang kumakain habang may hawak na tablet.

Nang makita niya kami, ibinaba niya iyon.

“Good morning.”

“Good morning,” sagot ko.

Umupo ako sa kabilang bahagi ng mesa.

Si Lucas naman ay agad na umupo sa tabi ko.

“May sasabihin ka ba tungkol sa dinner?” tanong ko.

“Marami.”

Diretso ang tingin niya sa akin.

“Darating ang mga magulang ko, ang lola ko, at ilang kamag-anak.”

Napatingin ako kay Lucas.

“Lahat?”

“Lahat.”

Napahawak ako sa noo ko.

“Hindi ba puwedeng kaunti lang?”

Bahagyang umangat ang isang sulok ng labi niya.

“Takot ka?”

“Hindi.”

“Sigurado?”

“Oo.”

“Maganda.”

“Bakit?”

“Dahil ayokong makita nilang kinakabahan ka.”

Natahimik ako.

Ang seryoso ng tono niya.

“Bakit?”

“Dahil asawa kita.”

Parang biglang uminit ang mukha ko.

Asawa.

Papel lang naman.

Pero bakit iba ang dating kapag siya ang nagsasabi?

“Amara.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Hmm?”

“Sa harap nila, huwag mong isipin ang kontrata.”

“Eh ano ang iisipin ko?”

Lumapit siya nang kaunti at mahinang nagsalita.

“Isipin mong ikaw talaga ang asawa ko.”

Napasinghap ako.

Hindi ko alam kung bakit, pero biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Pero hindi naman talaga—”

“Alam ko.”

Pinutol niya ako.

“Pero kailangan nating maging kapani-paniwala.”

Tumango ako.

“Okay.”

Biglang nagsalita si Lucas.

“Pwede ba kayong mag-holding hands?”

Napatingin kaming pareho sa kaniya.

“Lucas!”

Tumawa siya.

“Para mukha kayong tunay na mag-asawa.”

Napailing ako.

“Napakatalino mo talaga.”

“Mana kay Uncle Adrian.”

Napatingin ako kay Adrian.

“Hindi ko alam kung compliment iyon.”

“Hindi rin ako sigurado,” malamig niyang sagot.

Napatawa ako.

Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita kong bahagyang lumambot ang mukha niya habang tinitingnan si Lucas.

May ibang Adrian kapag kasama ang bata.

Hindi siya iyong malamig at seryosong negosyante.

Mas tahimik siya.

Mas maalaga.

At hindi ko maiwasang isipin kung bakit kailangan niyang maging responsable sa isang batang tulad ni Lucas.

Pagkatapos ng almusal, bumalik ako sa kuwarto para maghanda.

Binuksan ko ang closet.

Napakaraming damit ang naroon.

Hindi ko alam kung alin ang dapat kong isuot.

Hindi naman ako sanay sa mga mamahaling damit.

Kumuha ako ng isang simpleng dress, pero bago ko pa maisuot iyon, kumatok ang isang kasambahay.

“Ma'am, may pinadala po si Sir Adrian.”

May dala siyang ilang kahon.

“Para sa akin?”

“Opo.”

Isa-isa niyang inilapag ang mga iyon sa kama.

Binuksan ko ang unang kahon.

Isang eleganteng damit.

Sa pangalawa, may sapatos.

Sa pangatlo, isang maliit na kahon ng alahas.

“Hindi ko puwedeng isuot ito.”

“Bakit po?”

“Mahal siguro ito.”

“Sinabi po ni Sir na kailangan ninyo raw pong isuot.”

Napabuntong-hininga ako.

Nang umalis ang kasambahay, napatingin ako sa mga gamit.

Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa o ma-intimidate.

Ilang oras ang lumipas.

Unti-unting dumilim ang langit.

Nang matapos akong mag-ayos, tumingin ako sa salamin.

Simple lamang ang makeup ko.

Ang suot kong damit ay elegante ngunit hindi sobra.

Hindi ko gustong magmukhang ibang tao.

Gusto ko pa ring maging ako.

Bumaba ako sa sala.

Nandoon si Adrian.

Nang makita niya ako, ilang segundo siyang hindi nagsalita.

Napatingin ako sa sarili ko.

“May mali ba?”

Umiling siya.

“Wala.”

“Kung ganoon, bakit ka nakatingin?”

Bahagya siyang ngumiti.

“Bagay sa iyo.”

Napahinto ako.

“Salamat.”

“Handa ka na?”

“Oo.”

Tumango siya.

Makalipas ang ilang minuto, sunod-sunod na ang mga sasakyang huminto sa labas.

Naramdaman kong nanlamig ang mga kamay ko.

“Amara.”

Boses ni Adrian.

Nakatayo siya sa tabi ko.

“Relax.”

“Hindi ako kinakabahan.”

Tiningnan niya ang kamay ko.

“Kung ganoon, bakit nanginginig?”

Napatingin ako sa sarili kong kamay.

Totoo.

Nanginginig ako.

Hindi niya ako tinukso.

Sa halip, iniabot niya ang kamay niya.

“Pwede mo akong hawakan.”

Tumingin ako sa kaniya.

“Sigurado ka?”

“Oo.”

Dahan-dahan kong hinawakan ang kamay niya.

Mainit.

Matatag.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, biglang nabawasan ang kaba ko.

Binuksan ng kasambahay ang malaking p***o.

Pumasok ang unang babae—isang eleganteng matandang babae na agad tumingin sa amin.

Kasunod nito ang isang lalaki at babae na mukhang mga magulang ni Adrian.

At bago pa ako makapagsalita, ngumiti ang matandang babae.

“Sa wakas.”

Tumingin siya sa magkahawak naming kamay.

“Makikilala na rin namin ang babaeng nagpatibok sa puso ng apo ko.”

Nanlaki ang mata ko.

Napatingin ako kay Adrian.

At sa unang pagkakataon, siya naman ang mukhang hindi nakahanda sa sinabi ng lola niya.

“Lola,” mahinang sabi niya.

Tumawa ang matanda.

“Ano? Totoo naman.”

Lumapit siya sa akin at marahang hinawakan ang kamay ko.

“Ikaw si Amara?”

“Opo.”

“Ang ganda mo.”

“Salamat po.”

“Wala kang dapat ikatakot. Hindi ako nangangagat.”

Napangiti ako nang bahagya.

“Hindi naman po ako natatakot.”

Tumingin siya kay Adrian.

“Pero ang apo ko, mukhang kinakabahan.”

“Hindi ako kinakabahan, Lola.”

Tumawa siya.

“Talaga? Kung ganoon, bakit hindi mo pa rin binibitawan ang kamay ng asawa mo?”

Biglang napatingin kami sa aming magkahawak na kamay.

Mabilis akong napabitaw.

Napangiti ang lola niya.

“Interesting.”

“Lola…”

“Okay, okay. Huwag kang mainis.”

Umupo silang lahat.

Habang nag-uusap ang pamilya niya, tahimik akong nakikinig.

Hanggang sa isang babae ang lumapit sa akin.

“Amara, anak, kumusta naman ang pamumuhay mo rito?”

“Okay naman po.”

“Hindi ka ba nahihirapan?”

“Medyo po.”

“Normal lang iyon. Malaking pagbabago talaga ang mapunta sa ganitong pamilya.”

Ngumiti ako.

“Opo.”

Pero hindi ko masabi sa kanila ang tunay na dahilan.

Hindi ko masabi na ang kasal namin ay nagsimula sa isang kontrata.

Hindi ko masabi na limang buwan lamang ang itinakdang panahon.

At higit sa lahat, hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayang itago ang katotohanan.

Habang nakatingin ako sa pamilya ni Adrian, biglang humigpit ang hawak niya sa kamay ko sa ilalim ng mesa.

Napatingin ako sa kaniya.

Hindi siya nagsalita.

Pero parang sinasabi ng mga mata niya—

Huwag kang matakot. Nandito ako.

At sa unang pagkakataon, nakaramdam ako ng kakaibang seguridad sa tabi niya.

Hindi ko alam kung bakit.

Hindi ko alam kung kailan.

Pero habang lumilipas ang gabi, unti-unti kong napagtanto na ang pinakamahirap pala sa pagiging asawa ni Adrian ay hindi ang pagpapanggap sa harap ng pamilya niya.

Kundi ang posibilidad na balang araw…

baka hindi na pagpapanggap ang lahat ng ito.