THE BILLIONAIRE'S CONTRACT WIFE

Chapter 2 : Ang Bagong Tahanan

Amara's POV

Hindi ko akalaing ganoon kabilis magbabago ang buhay ko.

Kahapon, isa lamang akong ordinaryong babae na desperadong naghahanap ng trabaho.

Ngayon, may hawak akong kontratang nagsasabing magiging asawa ako ng isang bilyonaryo sa loob ng limang buwan.

At ang mas nakakaloka?

Kailangan ko nang tumira sa bahay niya.

“Sigurado ka bang gusto mong gawin ito?”

Iyon ang unang tanong ni Mama nang sabihin ko sa kaniya ang nangyari.

Nasa maliit kaming kusina nang gabing iyon. Tahimik siyang nakikinig habang inilalatag ko sa harap niya ang kontrata.

“Hindi ko alam, Ma.”

“Kung ayaw mo, huwag mong gawin.”

Napayuko ako.

“Pero kailangan natin ng pera.”

“Anak…”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Sigurado ka bang wala kang ibang pinagdadaanan dahil lang sa kasunduang iyan?”

Umiling ako.

“May malinaw na kontrata. Limang buwan lang. Pagkatapos, tapos na.”

Hindi ko sinabi sa kaniya na kahit ako mismo ay hindi sigurado kung kakayanin kong makasama araw-araw ang isang lalaking halos hindi ko kilala.

Pero kailangan kong subukan.

“Magiging maayos ako, Ma.”

Pinilit kong ngumiti.

“Trabaho lang ito.”

Hindi siya kumbinsido.

Pero wala na rin siyang sinabi.

Kinabukasan, isang itim na sasakyan ang sumundo sa akin.

Habang nasa biyahe, paulit-ulit kong tinitingnan ang maliit na bag na dala ko.

Ilang damit lamang ang laman nito.

Hindi ko inakalang sa isang araw, aalis ako sa bahay namin para tumira sa mansion ng isang bilyonaryo.

Nang makarating kami sa Villareal mansion, hindi ko napigilang mapabuka ang bibig ko.

Napakalaki ng bahay.

May malawak na hardin, isang malaking swimming pool, at napakaraming bintanang halos kumikislap sa ilalim ng sikat ng araw.

Hindi ko alam kung saan ako unang titingin.

“Welcome, ma'am.”

Isang kasambahay ang sumalubong sa akin.

“Ma'am?”

Napatingin ako sa kaniya.

“Hindi po ako sanay na tinatawag na ma'am.”

Ngumiti siya.

“Masasanay din po kayo.”

Masasanay?

Sana.

Pumasok ako sa bahay habang tahimik na sinusundan ng mga mata ko ang bawat sulok.

Malinis ang sahig, elegante ang mga kasangkapan, at napakalawak ng sala.

Pakiramdam ko ay nasa isang hotel ako.

“Nasaan po si Adrian?”

“Si Sir Adrian po ay nasa study.”

Bago pa ako makapagsalita, may batang mabilis na tumakbo pababa ng hagdan.

“Amara!”

Napalingon ako.

“Lucas!”

Agad siyang lumapit at hinawakan ang kamay ko.

“Dito ka na talaga?”

Tumango ako.

“Siguro.”

“Yehey!”

Napangiti ako.

“Bakit masaya ka?”

“Dahil may makakausap na ako.”

Napakurap ako.

“Wala ka bang kaibigan dito?”

Umiling siya.

“Si Tito Adrian lang.”

Napatingin ako sa paligid.

“Nasaan siya?”

“Sa study.”

Hinila niya ang kamay ko.

“Halika.”

“Sandali, Lucas—”

Huli na.

Hinila na niya ako papunta sa isang malaking silid.

Pagbukas ng p***o, nakita ko si Adrian na nakaupo sa likod ng mesa habang may binabasang dokumento.

Napatingin siya sa amin.

“Lucas.”

“Opo?”

“Bakit nandito kayo?”

“Dinala ko si Amara.”

Tumingin siya sa akin.

“Hindi mo kailangang sundin ang lahat ng gusto niya.”

“Okay lang,” sagot ko.

Tumayo siya.

At muli akong natigilan nang makita siyang papalapit sa amin.

Hindi ko maintindihan kung bakit bawat kilos niya ay parang may sariling bigat.

“May sasabihin ako sa iyo.”

“Ano iyon?”

“May dinner tayo sa Biyernes.”

“Family dinner?”

Tumango siya.

“Kailangan mong makilala ang pamilya ko.”

Biglang nawala ang ngiti ko.

“Biyernes? Dalawang araw na lang.”

“Yes.”

“Hindi ba puwedeng sa susunod na linggo?”

“Hindi.”

Diretso niyang sagot.

“Bakit?”

“Dahil gusto ng lola ko na makita ang magiging asawa ko.”

Napalunok ako.

“Pero hindi pa naman tayo kasal.”

“Sa kanila, malapit na.”

Napabuntong-hininga ako.

“Okay.”

Tumango siya.

“Good.”

Magsasalita pa sana ako nang biglang magsalita si Lucas.

“Amara, nakita mo na ba ang kuwarto mo?”

“Hindi pa.”

“Halika!”

Muli niya akong hinila.

Napatingin ako kay Adrian.

“May ginagawa pa ako,” sabi niya.

Tumango ako at sumunod kay Lucas.

Pagdating namin sa ikalawang palapag, binuksan niya ang isang p***o.

Nanlaki ang mga mata ko.

Napakalaki ng kuwarto.

May malaking kama, sariling banyo, walk-in closet at malawak na bintana na tanaw ang hardin.

“Sa akin talaga ito?”

Tumango si Lucas.

“Kay Tito Adrian ang kabilang kuwarto.”

Napalingon ako.

“Magkatabi?”

“Malapit lang.”

Napabuntong-hininga ako.

Limang buwan.

Kaya ko ito.

Siguro.

Pumasok ako sa kuwarto at inilapag ang maliit kong bag sa ibabaw ng kama.

Saglit akong napatingin sa paligid.

Kahit gaano kaganda ang kuwarto, hindi ko maiwasang ma-miss agad ang bahay namin.

Ang maliit naming sala.

Ang lumang mesa sa kusina.

At ang boses ni Mama na laging nagpapaalala sa akin na kumain ako.

Napaupo ako sa gilid ng kama.

“Limang buwan lang,” bulong ko sa sarili.

Pagkatapos noon, makakauwi rin ako.

Pero bakit parang may pakiramdam akong hindi magiging ganoon kasimple ang lahat?

Kinagabihan, matapos kong ayusin ang ilang gamit ko, bumaba ako para uminom ng tubig.

Tahimik ang buong bahay.

Akala ko tulog na ang lahat.

Pero may nakita akong ilaw mula sa sala.

Si Adrian.

Nakatayo siya malapit sa bintana habang may hawak na baso ng tubig.

Nang mapansin niya ako, tumingin siya.

“Hindi ka pa natutulog?”

“Hindi pa.”

“May kailangan ka?”

“Tubig lang.”

Tumango siya.

Pupunta na sana ako sa kusina nang magsalita siya.

“Amara.”

Huminto ako.

“Hmm?”

“Kung may kailangan ka habang nandito ka, sabihin mo sa akin.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Okay.”

“Hindi mo kailangang mahiya.”

“Hindi ako nahihiya.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Good.”

Tahimik kaming nagkatitigan.

At sa unang pagkakataon, hindi ko nakita ang malamig na bilyonaryong nakilala ko sa opisina.

Isang lalaking mukhang pagod.

Isang lalaking may pasan na responsibilidad na hindi ko pa alam.

“Adrian?”

“Hm?”

“Bakit parang hindi ka masaya sa lahat ng ito?”

Sandali siyang natahimik.

“Hindi lahat ng bagay na mayroon ako ay pinili ko.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Kasama ba roon ang kasal natin?”

Tumingin siya sa akin.

“Sa una.”

Parang may kung anong dumaan sa dibdib ko.

“Sa una?”

Hindi na siya sumagot.

Biglang may narinig kaming yabag mula sa hagdan.

“Amara!”

Si Lucas.

Tumakbo siya pababa ng hagdan na hawak ang maliit niyang unan.

“Hindi ako makatulog.”

Agad siyang lumapit sa akin.

“Pwede ba akong matulog sa kuwarto mo?”

Napatingin ako kay Adrian.

Akala ko tatanggi siya.

Pero tahimik lamang siyang tumingin sa amin.

“Go.”

Napangiti si Lucas.

“Salamat, Tito!”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Halika na!”

“Sandali lang.”

Tumawa ako nang mahina habang hinahatak niya ako pataas.

Bago ako tuluyang makalayo, napalingon ako kay Adrian.

Nakatayo pa rin siya sa sala.

“Good night, Adrian.”

“Good night, Amara.”

Hindi ko alam kung bakit sa simpleng pagbati niyang iyon, biglang naging kakaiba ang pakiramdam ko.

Habang papunta ako sa kuwarto kasama si Lucas, hindi ko maiwasang isipin ang sinabi niya.

Sa una.

Ibig sabihin ba noon, may nagbago na?

O bahagi lang iyon ng papel na kailangan niyang gampanan?

Hindi ko alam.

Pero sa gabing iyon, habang natutulog si Lucas sa tabi ko, isang bagay ang malinaw sa isip ko.

Hindi magiging madali ang limang buwan.

Dahil kahit ilang beses kong paalalahanan ang sarili kong kontrata lamang ang lahat ng ito, may isang bagay na unti-unti kong nararamdaman.

At iyon ang bagay na pinakakinatatakutan ko.

Baka unti-unti akong masanay sa presensya ni Adrian Villareal.