Mag-log in“Ngayong gabi, ikaw ang prinsesa.”Kalmado ang boses ni Calix, ngunit may kakaibang katiyakan sa paraan ng pagkakasabi niya nito.Hindi pa man nakakahirit si Cassie ng panibagong tanong, agad na siyang pinakilos ni Calix. Kailangan nilang umalis nang maaga dahil pamilya sila ng host. Hindi magandang tingnan kung sila pa ang mahuhuli.Wala nang nagawa si Cassie kundi sumunod.Habang nasa sasakyan, hindi pa rin mawala sa isip niya ang sinabi ni Calix. Pakiramdam niya ay may malaking bagay na itinatago ang lahat sa kanya, at siya lang ang hindi nakakaalam.Nang makarating sila sa hotel, bahagyang napasinghap si Cassie.Isa itong marangyang hotel na tila ginawa para lamang sa mga taong nasa tuktok ng lipunan. Sa harap nito ay nakalatag ang mahabang pulang karpet, habang magkabilang gilid naman ay puno ng reporters at photographers. Sunod-sunod ang pagpitik ng mga camera, kasabay ng nakakasilaw na mga flash.Parang isang awards night o royal event.Hindi niya maiwasang magtaka.‘Anong klas
Pagkauwi ni Cassie, hindi na siya dumaan para hanapin si Calix. Dumiretso na siya sa bahay at naghanda ng hapunan para sa kanilang dalawa.Tahimik ang buong bahay habang abala siyang nagluluto. Paminsan-minsan ay sumusulyap siya sa kanyang cellphone, umaasang may matatanggap na mensahe mula kay Calix, ngunit nanatiling blangko ang screen.Habang tumatagal, lalo siyang nakukumbinsi na baka hindi na ito umuwi ngayong gabi.Nang tuluyan nang lumamig ang mga pagkaing inihanda niya, napabuntong-hininga na lamang siya. Kumuha siya ng isang mangkok ng kanin at tahimik na umupo sa dining table upang kumain.Ilang subo pa lamang ang nakakain niya nang makarinig siya ng ugong ng sasakyan mula sa labas ng bakuran.Kasunod nito ang liwanag ng headlights na tumagos sa malalawak na bintana ng sala at nagbigay ng panandaliang ningning sa madilim na bahay.Napahinto si Cassie.Agad niyang ibinaba ang kutsara at tinidor at naglakad papunta sa entrada.Kasabay ng pagbukas ng pinto ay ang pagpasok ni Ca
Pagdating nila sa ospital, agad nilang nadatnan si Melanie na nakahiga sa kama. Maputla ang kanyang mukha, nakapikit nang mahigpit ang mga mata, at halos wala nang kulay ang kanyang mga labi. Para siyang isang kandilang unti-unting nauubos ang apoy.Tahimik na nakaupo sa tabi niya si Ramil. Nang makita niya sina Cassie at Calix, agad siyang tumayo. Mabigat ang bakas ng pag-aalala sa kanyang mukha.“Nandito na kayo,” mahina niyang sabi. “Hindi maganda ang kalagayan niya. Let's talk outside.”Hindi maipaliwanag ni Cassie ang nararamdaman habang nakatingin kay Melanie. Ilang beses niya itong pinangarap na makilala bilang isang ina, ngunit ngayong nasa harapan niya ito sa ganoong kalagayan, hindi niya alam kung awa, lungkot, o sakit ang dapat niyang maramdaman.Wala siyang sinabi at tahimik na sumunod kay Ramil papunta sa opisina nito.Pagdating doon, pinaupo sila ni Ramil at pinaghain ng tsaa ng kanyang assistant. Sandaling nanahimik ang silid bago siya nagsalita.“Kagabi ko lang nalaman
“Wag… pakiusap, huwag!” Halos mawalan ng boses si Melanie habang desperadong kumakatok sa pinto. Nanginginig ang kanyang mga kamay at halos mabasag ang mga kamao niya sa kakapukpok.“Aaron, hindi ba sapat ang ginawa mo noon? Alam mong pinilit mo lang ako noon! Hindi mo ba naisip kung anong magiging kapalit ng ginawa mo?”Mula sa loob ng silid, malamig na tumawa si Aaron. “At ano naman ang nangyari?” walang pakialam niyang sagot. “Tumakas ka kasama ng first love mo? Kinamuhian mo ako habambuhay? Maraming tao ang galit sa akin. Hindi ko iyon ikinababahala.” Huminto siya sandali bago muling nagsalita. “Basta masaya ako, sapat na iyon.”Ang bawat salitang lumabas sa bibig niya ay parang kutsilyong paulit-ulit na tumataga sa puso ni Cassie.Sa sandaling iyon, tuluyan niyang naunawaan ang desperasyong naranasan ni Melanie noon.Ang lalaking ito ay isang tunay na halimaw.Wala itong pakialam sa reputasyon, moralidad, o damdamin ng ibang tao. Kapag may gusto siya, kukunin niya iyon kahit ano
Ang kayabangan at pagiging lantad ng pamilya Benetiz ay lampas sa inaasahan ni Cassie.Dinukot siya, pero dinala siya ni Aaron sa isang mamahaling hotel nang walang pagtatago. Para bang wala siyang pakialam kung may makakita.Hindi ba siya natatakot? pumasok sa isip ni Cassie.Sa dami ng mata at CCTV sa lugar, napakadaling patunayan ang ginawa nitong pagdukot. Ngunit tila wala itong iniintindi. Parang sanay na sa ganitong kapangyarihan, parang walang sinasanto.Kinuha na ng mga tauhan ni Aaron ang cellphone ni Cassie, kaya wala siyang paraan para humingi ng tulong kay Calix. Sa halip, pilit niyang kinalma ang sarili at nag-isip kung paano makakalusot. Umaasa siyang makakahingi siya ng tulong sa mga staff ng hotel kapag nakababa na siya ng sasakyan.Ngunit naging malinaw agad kung gaano siya ka-naïve.Mula nang ipasok siya sa lobby hanggang sa elevator, may mga staff na nakapansin, ngunit karamihan ay umiwas ng tingin. May ilan pang tumalikod na parang walang nakita.Parang lahat ay sa
Nagising si Cassie dahil sa gutom.Tahimik niyang iminulat ang mga mata at bumangon mula sa kama. Nang bumaba siya para maghanap ng makakain, sinalubong siya ng isang malawak ngunit napakatahimik na bahay. Sa halip na magbigay ng kapanatagan, lalo lamang siyang nakaramdam ng lungkot.Napakaraming nangyari nitong mga nakaraang araw. At sa sandaling iyon ng katahimikan, tila nagsabay-sabay ang lahat ng iniisip niya. Para bang pinipilipit ang puso niya sa dami ng emosyon na hindi niya mailabas.Wala sa sariling kumuha siya ng kaunting makakain, ngunit hindi rin niya nagawang ubusin iyon. Sa halip, dahan-dahan siyang umakyat sa ikalawang palapag at tinungo ang dating study ni Antonio.Matagal na silang nakalipat, ngunit ang silid na iyon ay nanatiling halos hindi nagagalaw, parang naiwan sa nakaraan. Parehong-pareho pa rin sa alaala niya.Umupo siya sa upuan, sumandal, at tumingin sa bintana.Sa harap niya, ang parehong tanawin na minsang pinagmamasdan ng lalaking tinuring niyang ama.No
“Mom, puwede ba maging mas kalmado at makatuwiran ka?” hindi na napigilang sabihin ni Celes habang nakatitig nang diretso sa kanyang ina. Halata sa kanyang mukha ang pagpipigil ng emosyon. “Si Cassie ay kapatid ko. Hindi ko puwedeng basta na lang putulin ang relasyon ko sa kanya. Ang sinasabi mong
Namumutla ang mga labi ni Melanie, halos kulay lila na sa sobrang tensyon. Bahagya pang nanginginig ang buo niyang katawan habang nakatitig sa papalayong likod ni Aaron. Hindi niya namalayang matagal na pala siyang nakatayo roon, parang isang estatwang hindi makaga
Bahagyang nanginginig ang katawan ni Cassie, ngunit pinilit niyang manatiling matatag. “Huwag kang mag-alala,” mahina ngunit matalim niyang sabi. “Sa buong buhay ko, lumaki akong walang ina. Kahit mamatay pa ako, hinding-hindi ko kakapalan ang mukha ko para tawagin kang nanay.”Pagkatapos niyang sa
“Mga kalahating oras pa bago ako makarating diyan. Kumain ka muna ng kahit ano para may laman ang tiyan mo, saka na ako magluluto pagdating ko,” mabilis na sabi ni Cassie sa telepono habang pinapabilis ang lakad palabas ng gate ng paaralan.Pagkababa niya ng tawag, tumayo siya sa gilid ng kalsada u







