Kabanata 3

Para akong statue sa harap nya, hindin ko pa napag handaan ang araw na'to never ko nga naimagine,

“I-I I found someone else” napatingin ako sa sahig dahil sa pag sisinungaling ko, sa lahat ng tao sya lang nakakakilala sa akin. Alam nya pag nag sisinungaling ako

Katahimikan-

Wala akong marinig mula kay Logan.

Nang lakasan ko ang loob kong tumingin, nakita ko siyang nakatitig lang sa akin.

Hindi sya galit, blangko lang ang ekspresyon nya

Para bang hinihintay niya lang akong umamin.

“Really?” Mababa ang boses niya.

Tumango ako kahit nanginginig na ang mga kamay ko.

Bahagya siyang ngumiti at ipinasok ang mga kamay sa bulsa ng slacks niya.

“You still do that.” Dugtong pa nya

Kumunot ang noo ko,.“D-do what?” pag aalinlangan king sagot

“You look down when you lie.” Seryoso nyang imik habang nakatingin parin

Nanlamig ang buo kong katawan.

Isang hakbang ang ginawa niya palapit.

“Try again, Violette.” Imik nya ulit habang nakapako ang mata sa akin

Napapikit ako

Hindi ko na kaya

Unang araw ko pa lang at pakiramdam ko ilang taon nang pagod ang puso ko.

“I think this was a mistake,” mahina kong sabi habang pinipilit ngumiti. “Pasensya na po, Sir. Mukhang hindi para sa akin ang trabahong ito.”

“I quit.” Buong desisyon kong sambit sa kanya

Mabilis akong tumalikof pero bigla syang nagsalita.

“Your salary is triple the amount stated in your contract.” Napahinto ako

Dahan-dahan akong lumingon

Nakapasok na ang mga kamay niya sa bulsa ng slacks niya habang kalmado akong tinitingnan.

“A-ano?” naniningkit kong tanong

“Triple,” ulit niya. “Housing allowance included. Medical benefits included. Flexible schedule.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Para sa isang single mom, parang nanalo ako sa lotto sa offer na’yon.

Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya nang makita ang reaksyon ko.

“So,” aniya, “are you still quitting, Ms. Gutierrez?”

Napakuyom ako ng kamao.

At doon ko napagtanto ang nakakainis na katotohanan.

Alam na alam ni Logan kung paano ako pigilan.

Heto ako ngayon at tatlong araw nang nagpupunas ng kung anu-ano sa penthouse ni Logan.

“Mabilis talaga magpabago ang pera” pagkausap ko sa basahan

Sa loob ng tatlong araw, wala akong ginawa kundi sundin ang bawat utos niya. Naglaba, nag-ayos ng office, naglinis ng kusina, at halos kabisado ko na ang bawat sulok ng penthouse.

Bawat utos niya, sinusunod ko nang walang reklamo.

Para akong Robot, waalang emosyon.

“Coffee.” Hindi man lang siya lumingon mula sa laptop nang magsalita.

“Coming, Sir,” mabilis kong sagot habang inilalapag ang tasa sa tabi niya.

Ilang segundo pa niyang tinitigan bago muling nagsalita.

“Too much sugar.” Aniya habang nilalapag ang coffee, halos di nya nga natikman eh!

Kumunot ang noo ko. “Dalawang sachet lang ang nilagay ko, gaya ng sabi mo.”

Umangat ang tingin niya sa akin at malamig akong pinagmasdan.

“Make it three.” Utos nya

Dali dali kong kinuha ang kape “Noted po.”

Kinuyom ko ang kamao ko sa likod ng likuran ko.

Kunware kong hinalo halo ang kape diko na dinag dagan ng asukal at binigay ko ulit sa kaya

Nakatingin lang ako habang iniinom nya ang kape

“Better” halos dumugo ang dila ko sa pag kagat ko dahil pinipigilan ko ang inis ko sa kanya.

Diyos ko, napakaarte. Bulaan naman, edi nahuli kita pinapahirapan mo lang talaga ako!.

Kinabukasan, habang inaayos ko ang schedule niya, muli na naman siyang nagsalita.

“Violette.” Napatigil ako at agad na tumingin sa kanya.

“Yes, Sir?” agad kong sagot

Sumandal siya sa upuan at pinagkrus ang mga braso sa dibdib.

“Three days.” Bahagya akong kumunot ang noo.

“Po?” sagot ko sa kanya

Napailing siya habang nakatingin sa akin.

“Three days ka nang nandito.” Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.

“At sa loob ng tatlong araw, parang mas madalas pa kitang nakakausap noon kaysa ngayon.”

Isinara nya ang laptop nya

Hindi maganda ang ngiti nya, parang hindi maganda to ah… kadalasan, may binabalak si Logan kapag ganon siya ngumiti.

"Get dressed." Napakurap lang ako sa utos nya

"Bakit?" Sinasabinko nanga ba eh may pinaplano to

Tumayo siya at kinuha ang coat niya.

"May pupuntahan tayo." Casual nyang sagot habang sinusuot ang coat

"Hindi pwede." Pag mamatigas ko, ngayon lang yata ako tumanggi sa utos niya.

Umangat agad ang isang kilay niya. "Excuse me?"

Napalunok ako.

"May lakad ako mamaya." Naisip ko ang mga tip ng mga costumer ko sa bar

"Cancel it." Ma autoridad nyang utos

"Hindi pwede." Nagmamatigas ko pang sagot

Tumaas lalo ang isang kilay niya.

"And why not?" Tanong nya habang naka cross arms

Napakagat ako ng labi, hindi ko pwedeng sabihing may sideline akong waitress sa gabi bka tanggalin niya pa ako.

"Important lang." Pag sisinungaling ko

Tahimik siyang nakatingin sa akin.

Yung tipong alam mong nagsisinungaling ka pero wala siyang ebidensya.

"Fine." Pag suko nya

Napabuntong-hininga ako.

------

Pagsapit ng 8:00 pm, abala ako sa pagdadala ng mga order sa iba’t ibang mesa. Halos hindi ko na maramdaman ang pagod dahil sa dami ng customer ngayong gabi.

Pagkatapos ng trabaho sa penthouse, diretso agad ako rito sa bar. Bukas naman, kailangan ko pang magtutor

Minsan naiisip ko kung tao pa ba ako o isa nang robot.

Bitbit ko ang isang tray ng mga inumin nang mapadako ang tingin ko sa VIP section.

Agad akong napatigil.

Imposible.

Mabilis akong kumurap, umaasang mali lang ang nakita ko.

Pero nang tumingin ulit ako, naroon pa rin siya.

Nakaupo si Logan sa pinakadulong bahagi ng VIP area. Nakaangat nang bahagya ang manggas ng itim niyang polo habang hawak ang isang baso ng whiskey.

Diretso ang tingin sa akin.

Para bang matagal na niya akong pinagmamasdan.

Para bang hinihintay ang mismong sandali na mapansin ko siya.

Bakit siya nandito

Dahan-dahan niyang inilapag ang baso sa mesa at sumandal sa sofa na parang pag aari ang buong bar.

Pagkatapos ay bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.

Hindi yon ang normal nyang ngiti.

Kilala ko ang ngiting iyon.

At kadalasan, may kasunod na problema kapag gan’on siya ngumiti.

Hindi niya inalis ang tingin sa akin nang magsalita.

“So this is your important appointment huh.”