Kabanata 2

Magahapon akong di mapakali sa sobrang excited, hindi sapat ang kinikita ko bilang waitress sa bar at tutor sa weekdays.. Ngayon magkakameron na ako ng official job

Kinabukasan, maaga akong sinundo ng isang black sedan.

“Wow!” Tanging nasabi ko nalamang nang makita ang isang napakalaking building, bigla akong sinampal ng kahirapan..

Hayy wake up Violetta! Hindi ito ang oras para humanga sa building.

“This way Ms. Gutierrez” ani ng isang staff na nag guide sa akin sa top floor

Penthouse!? Gaano ba kayaman ang may ari ng area na'yon? Nasambit ko nalang sa loob ng elevator

Habang papalapit ako sa pinakamataas na palapag, mas lalo akong kinakabahan.

Hindi ko alam kung bakit.

Parang may kung anong mabigat na pakiramdam sa dibdib ko.

Ding.

Bumukas ang elevator.

Agad akong sinalubong ng isang malawak at tahimik na hallway.

At dulo nito ay may iaang malaking p***o,

Tock Tock

Mahina at dahan dahan kong katok

“Come in” bigla akong natigilan sa pamilyar na boses na narining ko sa loob..

“I-imposible” Nanigas ang buong katawan ko.

Hindi ako agad nakagalaw. Parang biglang bumalik ang lahat ng pilit kong ibinaon sa nakaraan, ang ulan noong gabing umalis ako, ang mga pangakong hindi natupad, at ang lalaking iniwan ko para sa ikabubuti niya.

Pero mabilis akong nagising sa realidad.

Umiling-iling ako dahil napakaraming taong may kaparehong boses.

Dahan-dahan kong hinawakan ang doorknob at itinulak ang p***o.

At doon huminto ang mundo ko.

Sa likod ng malaking mesa, nakaupo ang lalaking anim na taon kong sinubukang kalimutan.

Si Logan Hauxley...

Mas matipuno

Mas seryoso

Mas intimidating

Nakatupi ang manggas ng puting polo niya habang abala sa pagbabasa ng ilang dokumento. Hindi man lang siya agad tumingin sa akin.

Parang wala siyang pakialam kung sino ang pumasok.

Parang wala akong kahalagahan.

"Have a seat." Mababa at malamig niyang utos habang nakatutok pa rin ang tingin sa hawak niyang papeles.

"Take a seat." Dugtong pa nya, cold parin ang tono nya habang nakapako pa rin ang tingin niya sa hawak na papeles.

Kumabog nang malakas ang dibdib ko, hindi niya pa ako nakikita.

O baka nakita na niya ang pangalan ko sa application at wala na talaga akong ibig sabihin sa kanya.

Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang umupo sa tapat niya.

Ilang segundo ang lumipas bago niya isinara ang folder na hawak niya.

Pag-angat ng tingin niya, agad nagtama ang mga mata namin.

At sa unang pagkakataon matapos ang anim na taon, nakita ko ang walang emosyon nyang mukha…

"Violette." hindi ko alam ang sasabihin ko sa kanya after all those years na naputol ang koneksyon namin sa isa’t isa

Nilunok ko lahat ng pride ko at napagdesisyunan ko na umaktong propesyunal

“Ahem!” pag wawarm up ko “Violette Gutierrez, p-po….sir” medyo mautal utal ko pang sabi

“What’s your game? Act like you don’t know me?” sagot nya habang naka cross arms at nakataas ang kilay with low tone boss na boss ang boses

Pinag papawisan na ako ng malamig, sana may sumapi sa aking ispiritu ng mga malalakas ang loob para malampasan ko ‘to

Ipinasandal niya ang baba sa magkapatong na mga kamao, na parang sinusuri ang bawat reaksyon ko. Isang ngiti ang gumuhit sa kanyang labi

“a-ah, ehhh…” Hindi ko talaga alam ang sasabihin.

“Fine, you can start now by washing mg laundry” utos nya bahang nakataas pareho ang kilay na parang sinusubukan ako..

Akala mo hindi ko kaya ha..

“Sige po sir” mabilis kong sagot at dali-daling lumabas

Nasapo ko nalang ang dibdib ko at inilabas lahatbng hangin na pinipigilan kong lumabas kanina habang kaharap si.. Logan

Itutuloy ko pa ba ‘to?

Hindi pa nga nagsisimula ang unang araw ko, gusto ko na agad mag-resign.

Pero naalala ko ang mga gastusin ni Lolly, renta sa bahay, at ang laman ng wallet ko.

Oo nga pala, wala akong karapatang mag-inarte.

“Laundry room… laundry room…” bulong ko habang paikot-ikot sa napakalaking penthouse.

Para akong nawawalang turista

Ilang p***o na ang nabuksan ko

Home theater

Mini gym

Library

Guest room

Diyos ko, mas malaki pa yata ang penthouse na ito kaysa sa buong barangay namin.

Nang makita ko rin sa wakas ang laundry room, halos mapaluha ako sa tuwa. “Salamat naman.”

Binuksan ko ang laundry basket at agad akong napapikit.

“Naku naman…” angal ko, puro damit panglalaki.

Mabilis kong iniiwas ang tingin habang isa-isang kinukuha ang mga ito.

Professional ka, Violette.

Trabaho lang… Trabaho lang talaga.

Pero bigla akong natigilan.

May nakita akong lumang varsity jacket sa ilalim ng basket.

Sobrang pamilyar, dahan-dahan ko iyong hinawakan.

Ito ang jacket na madalas isuot ni Logan noong college.

Napalunok ako, bakit nya pa ‘to sinusuot?

“Naghahanap ka ba ng kayamanan?” Biglang may nag salita sa likod ko at muntik na akong mapasigaw sa gulat.

Paglingon ko, nakasandal si Logan sa p***o, naka cross arms at may nakakalokong ngiti sa labi.

“O hobby mo lang talagang manghalungkat ng gamit ko?”Napatigil ako nang marinig ko ang boses niya mula sa likuran ko.

“You really thought you could disappear and I’d just move on?” Dahan-dahan akong lumingon.

Naklasandal si Logan sa p***o, nakatiklop ang mga braso habang diretso ang tingin sa akin.

“S-Sir…” Umangat ang isang kilay niya.

“Sir?” Bahagya siyang natawa. “After six years, ‘yan na lang ang itatawag mo sa akin?” Napalunok ako.

Lumapit siya ng ilang hakbang bago huminto sa harap ko

“Look at me, Violette.” Hindi ko alam kung bakit, pero agad akong napasunod.

“Good.” Tumango siya. “Now answer me.”Bumilis ang tibok ng puso ko.

“Why did you leave?” walang pag aatubili nyang tanong

“Logan…” tanging nasambit ko nalang

Pinutol niya ang sasabihin , “For six years, I respected your silence. I gave you time. But you’re standing in front of me now, so don’t give me excuses.”kalmado pero matigas ang boses.

Hindi ako makapagsalita.

Nanatili ang tingin niya sa akin bago siya bahagyang ngumiti.

“Tell me the truth, Violette.” Bumilis ang tibok ng puso ko nang marinig ang sumunod niyang salita

“Or do I need to find out myself why’d you leave me?”diretso nyang tanong sa’kin.