Kabanata 4

“So this is your important appointment huh.” Malamig at kalmado nyang imik habang pinapaikot ang laman ng kanyang baso

Sasagot na sana ako nang biglang may sumigaw sa likod ko

“Fweeeeeeet” sipol nang regular costumer ko

“Ano Tisay, titingin kanalang ba? Salinan mo ako ng alak!” utos nya

Nag mamadali akong tumalikod kay Logan, Bahala na! Magpapaliwanag nalang ako bukas

“Ito na sir” sabay salin ko sa baso nya ng mamahaling alak

Tiningnan nya lang ako sa legs,

Tssss. manyak talaga.

Kung hindi ka lang anak ni Gov dinukot ko na mata mo

Nakangiti ako habang nag iisip ng masama sa hangal na’to

Pero bigla nyang hinigit ang braso ko para mapaupo ako sa kanya

“Kailan kaba papayag na i-motel kita?” bulong nya sa tainga ko

Sa pandidiri ko naitulak ko sya at natapon sa kanya ang alak.

“shit! Ang arte mo naman pera nanga lumalapi-“ Hindi na nya naituloy ang sasabihin nya tumingin sya sa likod ko at takot na takot na tumakbo

Paglingon ko si Logan

Halos mag liyab na sa galit..

Hinawakan nya ang kamay ko papalabas ng Bar

“S-sandali lang Logan!” Hinila ko ang kamay ko para mapatigil kami

“Ano? Sasama ka sa gagong yon?” galit nyang usal

“ano bang pakialam mo? Nagtatrabaho ako!” Pasigaw kong sagot sa kanya at hindi iniinda ang tingin ng mga dumadaang tao

Umigting ang panga ni Logan habang nakatitig sa akin.

“Pakialam ko? Hindi ka ganito, violette!” madiin niyang saad. “What happened to you? ” dugtong pa nya

Napatawa ako nang mapait at napailing. Nakakatawa lang dahil wala siyang ideya kung bakit ako nawala. Sa lahat ng taong pwede kong sisihin, siya dapat ang huli, pero hindi ko mapigilang magalit.

“At ngayon mo lang naisip itanong?” usisa ko habang nakapamewang at diretsong nakatingin sa kanya.

Kumunot ang noo niya. “What does that mean?”

“Exactly what I said.” Napakrus ako ng mga braso sa dibdib at bahagyang napataas ang boses ko. “Six years, Logan. Hindi mo ba naisip na baka may dahilan kung bakit ako nagkaganito?”

Hindi siya agad sumagot. Nakatingin lang siya sa akin, para bang sinusubukan niyang basahin ang bawat emosyon na pilit kong itinatago.

“Then tell me,” mababa niyang sabi. “Tell me now.”

Napakagat ako sa loob ng pisngi ko

Kung ganon lang sana kadali

Kung may choice lang ako noon

Kung hindi lang may mga bagay na mas mahalaga kaysa sa nararamdaman ko para sa kanya.

Isang hakbang ang ginawa niya palapit. Hindi naman kalayuan, pero sapat na para bumilis ang tibok ng puso ko.

“Look at me, Violette,” utos niya sa mahinahon pero matigas na tono.

Napilitan akong iangat ang tingin ko. Pagkakita ko sa mga mata niya, parang bumalik lahat ng pilit kong nilalabanan sa nakalipas na! anim na taon.

“I’m not ready” saad ko habang nakatingin parin sakanuya

“Hindi ako nag mamadali” marahan nyang sagot, lahat ng galit nya kanina ay napalitan ng mahinahon at kalmadong boses

Nanatili kaming tahimik habang patuloy ang dampi nang malamig na hangin sa aming balat.

Pareho kaming pagod. Pareho kaming maraming tanong sa isa’t-isa.

“Hindi mo kailangang sabihin lahat ngayong gabi,” dagdag pa nya.

Hindi ko alam kung paano kami nakarating dito sa kwarto ng Motel pero ang alam ko lang, Bawat dampi ng labi nya sa balat ko ay parang kuryenteng dumadaloy sa buo kong katawan.

Huminga siya nang malalim sa may leeg ko habang mahigpit ang hawak niya sa baywang ko, hindi bumibitaw.

"You're still mine," bulong niya habang nakatutok ang tingin sa akin.

Hinalikan nya ako nang madiin, gumaganti ako sa bawat galaw niya. Ramdam ko ang tensyon sa bawat paghigpit ng yakap niya, hanggang sa wala nang space sa pagitan namin.

Hinawakan niya ang pisngi ko, hinaplos nang marahan bago niya itinuon ang mukha niya sa balikat ko, ramdam ang init ng paghinga niya.

"Don't you dare leave again," madiin niyang sabi sa

Dahan-dahan niyang hinaplos ang buhok ko habang nagdidikit ang mga noo namin, pareho kaming naghahabol ng hininga sa dilim.

Hindi siya humihiwalay, parang sinusuri ang bawat reaksyon ko para siguraduhing hindi ako mawawala.

Nang ilapat niya muli ang labi niya sa balikat ko, binitawan ko na ang lahat ng pagpipigil.

"I missed you, Violette," bulong niya, at sa pagkakataong ito, hindi na ako lumaban.

--------

“shit!!!” sigaw ko nang magising ako

“Late na’ko sa tutor session ko!” dali dali kong pinulot ang mga damit kong nagkalay sa sahig

Mamukatmukat na nagising si Logan dahil sa pagka aligaga ko

"Relax," kalmado niyang sabi.

Napatingin ako sa kanya na para bang nawalan na siya ng bait.

"Hindi ako magre-relax. May tutor session ako mamayang 10:00 am." Bahagyang kumunot ang noo niya.

"You're still tutoring?" Hindi ko na siya sinagot. Wala akong oras para makipagpaliwanagan sa kanya, agad kong kinuha ang bag ko at naglakad palabas ng kwarto.

Pagdating sa labas ng motel, mas lalo akong nainis nang makitang nagsisimula nang bumuhos ang ulan. Mabilis akong tumawid sa gilid ng kalsada habang sinusubukang maghanap ng masasakyan.

Ilang minuto akong nakatayo ron pero wala ni isang tricycle o taxi ang dumadaan.

Napabuntong-hininga ako at mahigpit na niyakap ang bag ko.

Sakto namang may humintong itim na sasakyan sa harap ko.

Dahan-dahang bumaba ang bintana at bumungad ang pamilyar na mukha ni Logan.

"Get in." Utos nyaw

Napasimangot ako."May masasakyan ako." Sagot ko

Umangat ang isang kilay niya. "Talaga?"

Napatingin ako sa halos bakanteng kalsada bago ulit tumingin sa kanya.

Nakakainis man aminin, tama siya.

Makalipas ang ilang minuto, tahimik kaming nasa loob ng sasakyan habang patuloy ang malakas na ulan sa labas. Nakatingin lang ako sa bintana at pilit na binabalewala ang presensya niya.

Pero parang malas talaga ang araw ko.

Biglang umilaw ang dashboard at kasunod no'n ay ang paghinto ng sasakyan sa gitna ng daan.

Kumunot ang noo ni Logan habang muling sinusubukang paandarin ang makina.

Ilang beses niyang ginawa ‘yon pero walang nangyari.

Unti-unti akong napapikit. "Sabihin mo ngang biro lang 'to."

Napailing siya at ibinagsak ang ulo sa headrest.

"The car's dead." With matching face palm pa, kung hindi sya umepal edi sana wala ako sa sitwasyon na to ngayon.