CHAPTER 1

Nagising ako mula sa pagkakaidlip dahil sa ingay ng mga kasama ko sa bahay. Dito ako nakaidlip sa duyan na nasa balcony dahil sariwa ang hangin ngunit gano'n na lang ang irita ko nang biglang dumating sina mama na nagsisisigaw at umiiyak.

"Amara! Amara!"

"Where's Amara!?"

Natanaw ko rin ang madaming tao sa labas ng gate ng bahay namin.

Hindi ko na tuloy alam kung anong mas nakakarindi: ang walang tigil na pag-iyak ni Mama o ang paulit-ulit na pag-ring ng doorbell sa labas.

I checked my watch. It's already 2:00PM. Piste. Alam na alam talaga ng mga taong 'to kung kailan mambubulabog eh 'no. Saktong oras ng pahinga ko. Tumayo ako at inayos ang damit ko na nagusot dahil sa pagkakahiga sa duyan.

Pagkalabas na pagkalabas ko. Sinalubong agad ako ni mama ng mas malakas na hagulgol.

What the fuck is happening?

"A-Amara, anong gagawin natin?"

Humahagulgol na tanong ni Mama habang palapit sa akin sabay hawak sa kamay ko.

"Kukunin nila ang bahay. Baka isama pa ang ibang mahahalagang gamit. Ang—ang papa mo... baka makulong din dahil sa siya ang pumirma sa mga papeles na 'yon. Amara, wala siyang alam na scam 'yon!"

"Ano ba ang sinasabi niyo, Ma? Hindi ko kayo maintindihan, kumalma kayo. Wala naman mareresolba ng iyak mo eh," naiiritang sagot ko.

Hindi siya sumagot agad. Instead, she handed me the white folder she has been holding.

"Tingnan mo 'to."

Napataas ang kilay ko pero 'di na nagsalita. Imbes na sabayan ang pagwawala niya, kinuha ko ang folder na inaabot niya. Binuklat ko ito at mabilis na pinasadahan ng tingin ang mga dokumento na narito. My father was a good man, but indeed... a terrible businessman. Masyadong mabilis magtiwala. Hindi na ako magugulat kung ma-scam man siya isang araw.

"Worth 50 million??? What the fucking hell!?"

Hindi ko mapigilan mapasigaw dahil tangina ang laki ng nawalang pera. Paano babayaran ni papa 'to?

"Ma, bakit hindi mo naman kinausap muna si papa tungkol dito?"

"Hindi ko alam ang transaction na 'yan," sagot sa akin ni mama. Umiiyak parin.

"Nasaan si Papa?"

"Sa Uncle Edward mo muna sumama," tipid na sagot ni mama habang umiiyak parin.

"Tss. Naturingan businessman pero hindi inuugali mag background check sa mga gagawing partner." I plainly said.

Mas lalong umiyak si mama.

"Ma, tama na nga kaiiyak mo. Wala naman maayos iyan eh. Tahan na." mahinahon kong sambit kahit na alam kong nahihimigan ang inis.

Yes, for a situation like this, I should be panickng like her because it's my father but I can't. Nasanay na ako sa ganitong scenarios dahil sa uri ng trabaho ko kaya parang nasanay na rin akong hindi mag-panic.

"Tahan na. Ayusin mo ang itsura mo. Kalat na mascara mo oh. Mukha kang losyang na panda.

Inilabas ko ang cellphone ko tsaka nag-type ng message sa isang tao.

"Lalabas lang ako, ayusin mo ang itsura mo. I'll try to find ways to handle this and maybe... I’ll handle those dogs at the gate too."

Hindi na ako naghintay ng sagot.

Lumabas na ako ng bahay. Tatlong lalaking naka-suit ang naghihintay sa tapat ng gate namin. May mga ilang reporters din na nasa kalsada at tuloy tuloy ang pagkuha ng litrato na animo'y isang sikat na celebrity ang nasa harap nila.

Pinasadahan ko ng tingin ang mga lalaking nakasuit. They looked professional, but I could smell the corporate greed from a mile away.

"Are you Mr. Bustamante's daughter?" tanong ng nasa gitna. "We are here for your father's stupidity. He bagged up our money and we won't leave unless—"

"Unless we pay you," putol ko sa kanya habang nakapamulsa. Tuluyan akong lumabas ng gate at lumapit sa kanila. I didn't look like a girl whose her father's world was ending. I looked like I was about to buy their lives. Yes, I need to be like this because most of the time, women won't be respected if they show softness.

"Correction! My father did not bagged up your fuckin' money. Na-scam siya and it's under investigation. Now, kung ipipilit niyong makakuha ng kabayaran. Uunahan ko na kayo. Wala kaming milyones na pera ngayon," seryosong sagot ko.

"We don't care if you have or don't have millions. It's your problem to solve. Kapag hindi kayo nagbayad within 24 hrs, sisiguraduhin namin na makakarating ito sa korte. Under investigation my foot. Walang maibigay na ebidensya ang papa mo kaya tinakasan kami. Kapag hindi kayo nagbayad, ipakukulong talaga namin ang mga magulang mo, sabay kukunin naming pambayad ang walang kwentang kompanya niyo," malamig na sagot pabalik ng nasa kanan.

For a moment, I was intimidated. Nakakatakot ang aura niya. But I didn't let it show.

"Don't worry. I'll pay you before your fuckin' 24 hrs deadline. Kung hindi ba naman kayo abala eh 'di sana on the way na ako sa meeting namin ni Mr. Aleksandr."

Nagkatinginan ang tatlo. Halos matawa sila.

"Mr. Aleksandr? Cadmus? The CEO of C.A Conglomerates? Miss, huwag kang magpatawa. Hindi tumatanggap ng charity case si Sir Aleksandr."

I smirked, leaning against the gate.

"I am dead serious and oh, I am not a charity case. He needs me and I'm his only solution—in short, mas kailangan niya ako."

Ngayon, kung gusto niyo pang makuha ang perang sinasabi niyong itinakas ng papa ko, umalis na kayo bago ko sabihin kay Mr. Aleksandr na kayo ang dahilan kung bakit sampung minuto na akong late," sambit ko ng may diin ang bawat salita.

Hindi ko alam kung bakit sila napaatras. Maybe it was the way I said his name—na parang hindi ako takot sa taong kinatatakutan ng buong bansa. O baka dahil sa lamig ng tingin ko. Whatever it was, I am just so thankful that they left.

"WALANG PALABAS DITO, GO! LEAVE US ALONE FUCKS!" Sigaw ko sa mga reporters na nanonood sa amin simula kanina pa.

I looked at myself and realized that I have to change my clothes.

Pumasok ako sa loob at mabilis na nagpalit. I chose a sharp, tailored black blazer and slacks. I didn't want to look easy... because I am not.

Mukhang wala akong choice kun'di hingiin ang tulong ng taong 'yon. Tangina! Bakit naman kasi naging alipin ng pera ang papa ko eh. Ako ngayon ang nammroblema.

"Mama, alis na ako. Tawagan niyo si Papa, kumustahin niyo at sabihing umuwi na rito. Wala akong tiwala sa Edward na 'yon!" Sigaw ko habang papalabas ng bahay.

Ilang minuto lang ng drive ay nakarating na ako rito. Pinagtitinginan ako ng mga tao sa loob marahil nabalitaan nila ang nangyari, pero hindi ako nag-abala pang tumingin sa kanila. Kung hindi nila kayang sabihin sa harap ko ang problema nila, sarilinin na lang nila. Piste, hindi ko na problema 'yan.

Saulo ko na ang pasikot-sikot ng kompanyang ito dahil dito ako nagtatrabaho pero isang lugar lang ang hindi ko pa kailanman napasukan. Ang mismong opisina ng aming CEO—Si Mr. Aleksandr. Pili lang ang hinahayaan niyang makapasok sa opisina niya and luckily, I am not one of them.

Pagkarating ko sa unang pintuan ng opisina niya ay naabutan kong nandoon ang secretary niya.

"I have an appointment. Amara Nyxara Bustamante," sabi ko sa secretary.

"This way, Ma'am. Kanina pa kayo hinihintay ni Sir Aleksandr."

Pagpasok ko office niya ay sinalubong ako ng amoy ng mamahaling kape at leather. Sa harap ng malawak na glass window, nakatayo ang isang lalaki. He was tall, with shoulders that looked like they could carry the weight of the economy—and probably did. His presence feels dark, cold, and imposing. Tamang-tama nga ang description ng karamihan sa kanya.

"You're late by almost 30 minutes," malamig na sambit ng lalaking nakatayo sa harap ng bintana. Boses pa lang niya, parang yelo na tumutusok sa balat. Humarap siya sa akin. His eyes were gray, sharp, and completely devoid of warmth.

"Pinagbigyan na kita after you rejected my offer. Is this how you work? Unprofessional." Malamig na dugtong niya.