CHAPTER 3

Hindi pa man sumisikat ang araw ay niyuyugyog na ako ng magaling kong ina.

"Amara, wake up! wake up! Someone's is waiting for you outside." Pangungulit ni mama.

Akala ko ay matagal pa ang dating ng sundo ko. Hindi ko in-expect na ngayon na pala. Gustuhin ko man magkaroon ng matagal na tulog. Wala akong choice. Nakakahiya naman sa naghihintay daw sa labas. I didn't do much. Normal routine lang ang ginawa ko ng pag-aayos and then nagpaalam na ako sa kanila.

Dala ko na rin ang mga gamit na inayos ko pagkagaling ko sa opisina ng lalaking 'yon.

My mom didn't say anything. She just tap my back and watched me go.

Pagkalabas ko sa pintuan ng bahay namin ay natanaw ko ang isang itim na Rolls-Royce na sinasabi nilang naghihintay sa akin sa labas ng bahay. It looked like a hearse for my old life.

"Tss. Ang daming arte," bulong ko sa sarili ko.

Bago ako tuluyang makaalis ng bahay. Tinawag ako ng papa ko.

"Amara! Wait."

Tumigil ako sa paglalakad at hinarap siya.

"Amara, sigurado ka ba talaga rito? Bakit kailangan mo makipagkasundo sa lalaking 'yon?" tanong ni Papa habang nakatingin sa maletang dala ko. Bakas sa mukha niya ang pagdadalawang isip at ang hiya.

As he should. Kunwari hindi alam bakit ko ginawa 'to.

Sinusundo ako ngayon dahil siguro napagdesisyunan ng lalaking 'yon na sa kanila na ako mag-stay dahil yung kontrata raw ay effective immediately.

"I'm sorry, Amara. Kinailangan mong gawin 'to dahil sa kamalian ko." sambit ni papa sa mahahang boses.

"Nahihiya ako sa'yo at hindi ko rin maiwasan ma-guilty. I felt like I sold you to save myself."

Hindi ko maiwasan matawa ng mapakla sa isip ko.

"No worries, pa, I know for a fact that I need to do this. Beside, it's just a contract, not a death sentence," sagot ko habang sinusuot ang aking aviator shades.

Nilapitan ko siya at hinawakan sa balikat.

"I'll survive this. Ayusin niyo na lang ang kumpanya at alagaan si mama habang wala ako rito. Mag-consult din kayo sa iba kapag gagawa ng desisyon. Ang dali niyo pa naman mauto. Don't let my sacrifice be for nothing. Isipin niyo na lang, nag-abroad ako para sa trabaho... para sa inyo."

Iyon lang ang sinabi ko tsaka nagpatuloy sa paglalakad. Nang malapit na ako sa sasakyan ay nakita kong binuksan ng driver ang pintuan kung saan ako uupo. Pumasok ako sa sasakyan nang hindi lumilingon. I didn’t want them to see the small crack in my mask.

Pagdating sa mansyon ng mga Aleksandr, ramdam ko agad ang panlalamig. Walang sumalubong sa akin kahit anino ng multo. Pagkapasok ko ay hindi rin ako sinalubong ng mainit na kape. Inaasahan ko na ito, at wala naman akong pakialam.

Sa halip, tatlong babae na may pare-pareho ng uniporme ang natanaw kong naghihintay malapit sa isang mahabang hagdan na tingin ko'y paakyat sa pangalawang palapag ng mansyon. Ilang sandali pa ay nakita kong bumaba ro'n si Victorina Aleksandr, Cadmus' mother, a woman whose face was pulled so tight by botox. Yung tingin niya parang iniinsulto boung pagkatao mo damay pati mga ninuno mo.

"So...you're the girl," bungad niya, tinitigan ako mula ulo hanggang paa.

"Hmm... I expected someone more… elegant—more lady looking. You look like you’re ready for a brawl, not a marriage."

I smiled. A kind of smile that didn't reach my eyes.

"II can be both, Madam. Yet, I wasn't asked by your son to look more feminine in your face. My bad."

Ani akala mo magpapatalo ako? Tss.

She shrugged.

"Arrogant. Noisy," pasaring niya.

"Beside..." panimula ko sa sasabihin ko.

Pinasadahan ko rin siya ng tingin.

"Utility is what your son needs right now. And yes, I am always ready for a brawl. It's a survival trait."

Isang matatalim tingin at hindi makapaniwalang singhap ang natanggap ko mula sa mga babaeng nanonood sa amin.

"Ay kabago-bago pa lang. Ang kapal na ng mukha," dinig kong reklamo ng isa sa kanila.

"Tama ka, binayaran lang naman kaya nandito 'yan," segunda ng isa pa.

Hahakbang na sana ako para patulan sila nang marinig ko ang mabibigat na yabag sa hagdan.

Sabay-sabay kaming napatingin doon.

Cadmus appeared, wearing a charcoal grey suit that screamed authority. The atmosphere went cold instantly.

"That's enough," malamig niyang sambit.

Tumingin siya sa akin, then to his mother.

"Amara is my wife by law and the future mother of my heir. Any insult thrown at her is an insult to my judgment. Do I make myself clear?"

Napatahimik sila, pero ang mga tingin nila ay nanlilisik habang hindi nakatingin si Cadmus.

Ipinagsawalang bahala ko na lang.

Yes, kahit contractual lamang ito, we're still married by law, registered ang kasal namin dahil baka raw magka-issue kung sasabihin asawa ako pero unregistered.

Nakatungo silang lahat, samantalang ako nakatingin lang ng deretso kay Cadmus.

He gestured for me to follow him and I did. Sumunod rin ang kanyang ina.

Pumasok kami sa isang malawak na dining hall. The breakfast spread was fit for royalty, but the atmosphere was suffocating. Habang kumakain, patuloy ang pasaring ni Victoria.

"Since you will be carrying Cadmus' child, you are expected to drop those petty work of yours. You need to focus on your health and etiquette." Victoria said, sipping her tea.

I put down my fork and leaned back.

"I'm afraid that wasn't in the contract, Mrs. Aleksandr. Your son agreed that I will continue my work. Beside, ayaw ko naman tumulad sa iba d'yan na walang ibang ginawa kun'di maglustay ng perang hindi naman niya pinaghihirapan."

"You—!" Namula sa galit si Victoria.

"Mom, stop it." Cadmus' voice was a low growl.

"You too, Miss Bustamante." He didn't look up from his tablet, but his presence was a wall between me and his mother's venom.

Pagkatapos ng tensyonadong almusal, dinala parin ako ni Cadmus sa magiging kwarto ko...Or namin? I am not sure. It was huge, modern, but as cold as his soul.

"You don't have to fight every battle they start," sambit niya pagkasara ng pinto. Nilongat niya ang kanyang necktie.

"I know, nasa mood ako maging patola ngayon."

"Petty."

"I'll say whatever I want. With or without your presence. If I don't fight, they'll think I'm easy, and that I can be bullied. At alam nating dalawa na hindi mo ako binayaran para maging sunud-sunuran o maging basahan ng pamilya mo," sagot ko, hinarap siya nang walang takot.

Tinitigan niya ako nang matagal. There was a flicker of something in his grey eyes. I am not sure if it is respect? Or amusement?

"My mother is relentless when triggered. She will find your weakness, Miss Bustamante and she'll use it against you. Everyone has one."

"My weakness is my family, and they are already safe because of you. It's on the contract, don't forget that. So technically, I've nothing to fear now, " I countered with a smirk.

Akmang lalagpasan ko siya para buksan ang maletang dala ko nang bigla niyang abutin ang braso ko. His touch was firm, yet surprisingly not painful. Parang may kuryenteng gumapang sa balat ko, dahilan para mapatigil ako at mapatitig sa kanya.

"Your family is safe from the debt, yes," bulong niya, unti-unting lumalapit. "But the legal cases against your father and their safety from harm… they are still on my desk. One wrong move from you, and I can take it all back. So, that you and your precious family will have a sweet reunion in jail or in morgue."

I felt the air leave my lungs for a second. This was a reminder he wants me to understand. He maybe letting me act like this, I maybe be tough but we still in contract. He wasn't my knight; he was the ruthless monster I made a deal with.

"Now, you're threatening me?" hamon ko, kahit ramdam ko ang bilis ng tibok ng puso ko dahil sa lapit niya.

"I am reminding you of the stakes," sagot niya.

"Hindi kita pinili para sa kontratang ito para mag-reyna-reynahan ka. Habang nandito ka sa teritoryo ko, you are under my power. So, when I say, retreat from making a fight, retreat." Walang emosyon siyang nakatingin sa akin.