The Billionaire's Forgotten Wife

KABANATA 2:

​Bandang hapon na nang payagan kaming umuwi ni Tiyo Ben. Dahil hindi na gaanong kadagsa ang mga customer sa bakery, napagpasyahan naming mag-bespren na lisanin na ang pwesto para makapagpahinga.

​"Feeling ko, bespren, gusto ka ni Vince," panimula ni Betty habang binabaybay namin ang daan pauwi. Hindi naman kalayuan ang bahay nina Betty kaya’t sanay na kaming maglakad habang nagkukuwentuhan.

​"Naku, Betty, malabo pa sa sabaw ng pusit na magkagusto ang gwapong lalaking ’yun sa akin," tugon ko sabay irap.

​"Hoy, Suzette Lopez! Paanong malabo, eh kitang-kita ko ang pagkindat niya sa’yo kanina?" nakapamewang na wika nito, tila hindi kumbinsido sa mga sinabi ko.

​"Baka naman may napuwing lang o sadyang ganoon lang siya sa lahat."

​"Eh, ’di sana kumindat din siya sa akin kahapon noong ako ang nagbantay?" salubong ang kilay na katuwiran nito.

​"Ewan ko sa’yo, bespren. Kahit ano pang sabihin mo, pag-aaral lang muna ang priority ko." Hindi ko na hinintay ang isasagot niya at mabilis akong pumasok sa loob ng bakuran.

​"Tiya Bebe, nandito na po kami!" bati ko nang makapasok sa bahay. Si Tiya Bebe ang ina ni Betty—isang babaeng punong-puno ng pagmamahal na itinuring na akong parang tunay na anak mula nang maulila ako.

​"Kamusta ang araw niyo?" nakangiting bati niya mula sa kusina.

​"Ma, tanungin mo si Suzette kung gaano 'ka-bright' ang araw niya," nanunuksong hirit ni Betty. Alam ko na ang kasunod nito—hindi titigil si Tiya Bebe hangga’t hindi nailalabas ni Betty ang lahat ng tsismis.

​"Bakit, may lalaki ka na naman bang ipinakilala rito kay Suzette, Bettina?" taas-kilay na tanong ni Tiya.

​"Yung pamangkin nila Aling Magda at Mang Lito, Ma!" nakangising saad ni Betty.

​"Ay! May itsura nga ang batang iyon," pagsang-ayon ni Tiya Bebe. "Hindi naman malulugi ang lalaking ’yon kay Suzette. Maganda na, matalino, flawless, at sexy pa. Saan pa siya?"

​Minsan talaga, parang nilalako na ako ng dalawang ito, pero alam kong mula ito sa pagmamahal. "Naku, Tiya Bebe, mukhang mayaman po ang isang 'yun. Hindi kami bagay, simpleng estudyante lang ako at probinsyana."

​"Hindi naman nasusukat sa yaman ang pagmamahal, anak," seryosong saad ni Tiya Bebe habang nakatingin sa akin. "Malay mo, siya na pala ang nakatadhana para sa iyo."

​"Makapagtapos muna ang goal ko, Tiya. Gusto ko pong makatulong sa inyo at mabigyan ng mas malaking pwesto ng bakery si Tiyo Ben," madamdamin kong saad.

​"Hindi mo kami obligasyon, anak. Pero salamat dahil kasama kami sa mga pangarap mo," naluluhang sagot ni Tiya Bebe. Agad ko silang niyakap ni Betty. Nawala man ang mga magulang ko, sa pamilya nila, kailanman ay hindi ko naramdaman na ako'y nag-iisa.

​"Oh siya, tama na ang drama. Maligo na kayo at magpahinga. Tatawagin ko na lang kayo para sa hapunan," wika ni Tiya sabay punas ng luha at balik sa pagluluto.

​Kinagabihan, habang payapa kaming nakahiga ni Betty, isang malakas na katok sa pinto ang bumasag sa katahimikan.

​"Suzette, may bisita ka," tawag ni Tiya Bebe mula sa labas. Napaunot ang noo ko. Sino naman ang bibisita sa akin ng ganitong oras? Alas-otso na ng gabi.

​"Lalabas na ho, Tiya," sagot ko habang inaayos ang buhok bago lumabas ng silid.

​Pagbaba ko sa sala, tila tumigil ang pagdaloy ng dugo sa mga ugat ko. Nanigas ako sa kinatatayuan nang makita ang lalaking prenteng nakaupo sa aming sofa.

​"V-Vince?"

​Lumingon siya sa akin at ginawaran ako ng isang matamis na ngiti—ang uri ng ngiti na nagpapakita ng kanyang mapuputi at pantay na ngipin.

​"Hi, Suzette," bati niya. Nanatili akong nakatayo sa huling baitang ng hagdan, parang nawalan ng lakas ang aking mga binti para humakbang papalapit.

​"Suzette, ano pang ginagawa mo riyan?" tanong ni Tiyo Ben na kalalabas lang ng kusina. Dahan-dahan akong lumapit sa pwesto ni Vince, ang puso ko’y tila tambol sa lakas ng tibok.

​"A-Anong ginagawa mo rito?" nauutal kong tanong.

​"Umaakyat ng ligaw," kaswal niyang wika habang bahagyang kinakamot ang batok, bakas ang kaunting hiya sa kanyang mga mata.

​"S-Sorry... ano ’yun?" tanong ko ulit, umaasang mali lang ang narinig ko.

​"Gusto kitang ligawan, Suzette," pag-uulit niya, mas malinaw at mas panatag sa pagkakataong ito.

​"ANO?!" Halos mapatalon ako sa gulat. Sa bilis ng pangyayari, parang hindi agad naproseso ng utak ko ang binitawan niyang mga salita.