The Billionaire's Forgotten Wife

KABANATA 1:SUZETTE's POV "Suzette, tulinan mo riyan at maaga tayong pupunta ng bakery!" matinis na sigaw ni Betty ang matalik kong kaibigan. Siya ang naging kasama ko simula noong mamatay ang mga magulang ko noong bente anyos pa lamang ako. Nag-iisa lamang akong anak kaya't grabe ang hirap na pinagdaanan ko para mairaos ang aking pag-aaral at makatulong sa negosyo ng pamilya ng kaibigan ko na walang pag-aalinlangang kumupkop sa akin. "Heto na lalabas na ako!," sigaw ko pabalik sa kaibigan ko. Naging routine ko na ang tumulong sa bakery tuwing sabado at linggo kapag wala akong pasok sa eskwela. Bente-kwatro anyos na ako ngayon nasa third year college na rin sa kursong Business Administration. Isang taon na lamang at matatapos na ako sa pag-aaral. "Tapos mo na ba ang mga assignments mo, Suzette?" tanong ng kaibigan ko habang naglalakad kami papuntang bakery. "May isa pa akong tinatapos pero mamayang gabi ko na lang gagawin." nakangiting wika ko sa kanya. "Siguraduhin mo l

KABANATA 3:​Hindi pa rin rumi-rehistro sa isip ko ang biglaang pag-akyat ng ligaw ni Vince. Mas lalong hindi ko inaasahan ang mainit na suporta nina Tiya Bebe at Tiyo Ben. Kasalukuyan kaming apat na nasa sala, pormal na kaharap ang binata na tila ba isang seryosong paglilitis ang nagaganap.​"Vince, seryoso ka ba rito sa pamangkin naming si Suzette?" tanong ni Tiyo Ben, binabasag ang nakabibinging katahimikan.​"Opo. Ilang linggo ko na rin ho itong balak. Ang kaso, sa tuwing uutusan ako ni Tita Magda na bumili sa inyo, kayo ho ang nagbabantay ng bakery o kaya naman ay ang anak ninyong si Betty," magalang na sagot ni Vince, diretso ang tingin sa mga mata ni Tiyo Ben.​"Nag-aaral kasi itong si Suzette kaya Sabado at Linggo lang siya madalas sa bakery," paliwanag ni Tiya Bebe. "Pero sabi mo’y ilang linggo mo na siyang gustong ligawan? Akala ko ba’y kanina lang kayo unang nagkita?"​Maging ako ay napatingin kay Vince. Nagtataka rin ako dahil wala akong matandaang pagkakataon na nag-krus

KABANATA 5: Isang linggo. Iyon lang ang itinagal ng preparasyon, ngunit sa bawat sandaling lumilipas, tila habambuhay na ang hinintay ko para sa araw na ito. Simple lang ang aming kasal—walang marangyang dekorasyon, walang dambuhalang reception. Pero habang naglalakad ako sa gitna ng maliit na kapilya, sa pagitan nina Tiya Bebe at Tiyo Ben, ang tanging nakikita ko lang ay ang lalaking naghihintay sa akin sa dulo ng altar. Si Vince Sullivan. Siya ang pinakagwapong lalakeng nasisilayan ko, at sa loob ng ilang minuto, siya na ang magiging asawa ko. Matapos ang palitan namin ng "I do," dumating ang sandaling pinakahihintay ng lahat—ang aming wedding vows. Bahagyang humakbang si Vince papalapit sa akin. Hinawakan niya ang magkabila kong kamay, at doon ko naramdaman ang lamig at bahagyang panginginig nito. Kabado siya, pero ang kanyang mga mata ay punong-puno ng katapatan. "Suzette," panimula niya, ang boses niya ay gumaralgal nang bahagya. "Alam kong masyadong mabilis ang lahat. Hi

KABANATA 7: Unti-unti, naramdaman ko ang kanyang kamay na dumadausdos pababa, sa aking hita, sa aking pinakapribadong bahagi. Napasinghap ako nang maramdaman ang kanyang daliri na marahang pumapasok, binabasa, inihahanda ako para sa kanya. Ang sakit na dulot ng pagkaburao ay may halong sarap, isang sensasyong hindi ko maipaliwanag. "Masakit ba?" tanong niya, agad na huminto. "Sasabihin mo sa akin, ha? Hindi ako magpapatuloy kung masakit." Umiling ako. "Masakit... pero gusto kong maramdaman ang lahat, Vince. Ikaw ang gusto ko." Hinalikan niya ako nang marahan bago bumaba ang kanyang ulo. At doon, sa pagitan ng aking mga hita, dumampi ang kanyang labi. Napasinghap ako nang maramdaman ang kanyang dila—mainit, malambot, at napakagaling. Hinalikan niya ako doon na parang sinasamba, dinilaan, sinisipsip hanggang sa hindi ko na mapigilan ang pag-ungol. Ang sarap ay unti-unting pumupuno sa aking sistema, ang hiya ay napapalitan ng pagnanasang sumisigaw sa bawat hibla ng aking pagkatao. "

KABANATA 9:SUZETTE's POVAng unang gabi matapos ang pagkawala ni Vince ang pinakamahabang gabi sa buong buhay ko. Hindi ako natulog. Nakaupo lang ako sa gilid ng aming kama, yakap ang unan na ginamit niya kaninang umaga. Amoy na amoy ko pa ang bango ng sabon niya at ang natural na amoy ng balat niya. Paulit-ulit kong tinitignan ang pinto, umaasang anumang sandali ay bubukas iyon at papasok siya—pagod, sugatan marahil, pero buhay.​Pero hanggang sa sumikat ang araw, walang Vince na dumating.​Kinabukasan, kasama ko si Tiyo Ben at Efren na pumunta sa presinto. Nanginginig ang mga kamay ko habang kinakausap ang pulis. Ikinuwento ni Efren ang lahat—ang itim na SUV, ang mga lalaking nakaitim, ang marahas na pagkaladkad kay Vince. Pero ang sagot ng pulis ay tila isang malamig na tubig na ibinuhos sa akin.​"Misis, wala ho kaming record ng ganitong insidente sa lugar na iyon. At dahil wala kayong plaka ng sasakyan, mahihirapan kaming i-trace. Baka ho may kagalit ang asawa niyo?"​"Wala ho s