The Billionaire's Forgotten Wife

KABANATA 3:

​Hindi pa rin rumi-rehistro sa isip ko ang biglaang pag-akyat ng ligaw ni Vince. Mas lalong hindi ko inaasahan ang mainit na suporta nina Tiya Bebe at Tiyo Ben. Kasalukuyan kaming apat na nasa sala, pormal na kaharap ang binata na tila ba isang seryosong paglilitis ang nagaganap.

​"Vince, seryoso ka ba rito sa pamangkin naming si Suzette?" tanong ni Tiyo Ben, binabasag ang nakabibinging katahimikan.

​"Opo. Ilang linggo ko na rin ho itong balak. Ang kaso, sa tuwing uutusan ako ni Tita Magda na bumili sa inyo, kayo ho ang nagbabantay ng bakery o kaya naman ay ang anak ninyong si Betty," magalang na sagot ni Vince, diretso ang tingin sa mga mata ni Tiyo Ben.

​"Nag-aaral kasi itong si Suzette kaya Sabado at Linggo lang siya madalas sa bakery," paliwanag ni Tiya Bebe. "Pero sabi mo’y ilang linggo mo na siyang gustong ligawan? Akala ko ba’y kanina lang kayo unang nagkita?"

​Maging ako ay napatingin kay Vince. Nagtataka rin ako dahil wala akong matandaang pagkakataon na nag-krus ang landas namin bago ang araw na ito.

​"Nakakasalubong ko ho siya minsan kapag galing siyang eskwela," nahihiyang pag-amin ni Vince. "Hindi niya lang ho siguro ako napapansin dahil laging nakasubsob ang mukha niya sa binabasang libro habang naglalakad."

​Tumango-tango ang mga matatanda, tila nakumbinsi sa katapatan ng binata. Nag-usap pa sila ng ilang minuto tungkol sa mga simpleng bagay hanggang sa pumatak ang alas-nuwebe ng gabi. Nagpaalam na sina Tiyo Ben dahil kailangan pa nilang gumising nang madaling-araw para sa panaderya.

​Naiwan kaming dalawa ni Vince sa sala. Nanatili akong tahimik, bahagyang nakayuko sa harap niya.

​"Suzette..." tawag niya sa akin. Agad akong nag-angat ng tingin. "Alam kong masyadong mabilis, pero kung sakaling sasagutin mo ako... gusto kong pakasalan kita sa lalong madaling panahon."

​"Ha?" Iyon lang ang tanging lumabas sa bibig ko. Ni hindi pa nga nagsisimula ang panliligaw, kasal na agad ang nasa isip niya?

​"Ang sabi ko, kapag naging tayo, gusto kong magpakasal na tayo agad," pag-uulit niya, tila binibigyang-diin ang bawat salita.

​"O-Okay... sige," hindi ko alam kung bakit iyon ang lumabas sa labi ko. Wala akong maramdamang takot o pagsisisi. Sa halip, may kakaibang gaan sa loob ko tuwing nakatingin siya sa akin—isang kapanatagan na hindi ko maipaliwanag.

​"Ibig bang sabihin nito, payag ka nang maging tayo?"

​"V-Vince, hindi ba masyadong matulin?" bawi ko agad nang mahimasmasan. "Hindi mo pa ako lubos na kilala at ganoon din ako sa’yo. Bigyan mo muna ako ng panahong mag-isip, maaari ba?"

​"Bibigyan kita ng dalawang linggo," tugon niya habang tumatayo. "Kilalanin natin ang isa’t isa. At kung pagkatapos ng dalawang linggo ay hindi ka pa rin payag sa gusto ko... ako na ang kusa at huling lalayo sa’yo, Suzette."

​Hinatid ko siya hanggang sa pintuan. Bago siya tuluyang lumabas, lumingon siya sa akin at ngumiti—isang ngiting tila nanunuot sa aking kaluluwa.

​"You'll get to know me starting tomorrow, Suzette. Good night."

​Pagkasara ko ng pinto, tila nawalan ng buto ang aking mga tuhod. Napasandal ako sa kahoy na pintuan habang hawak ang dibdib. Ang puso ko ay tila nakikipagkarera sa sobrang bilis ng tibok.

​Sinubukan kong gawin ang aking assignment pag-akyat sa kwarto, pero hindi ako makapag-concentrate. Ang boses ni Vince ay tila sirang plakang paulit-ulit na tumutugtog sa utak ko.

​Alas-dos na ng madaling-araw nang matapos ko ang isang gawain na kaya ko namang tapusin ng isang oras lang sana. Dahil sa gulo ng isip ko, ang bawat pangungusap na sinusulat ko ay tila walang kahulugan.

​"Ngayon ka pa lang matutulog?" paos na tanong ni Betty nang maramdaman ang paglubog ng kama sa pagtabi ko.

​"Oo, kakatapos ko lang ng activity sa school," bulong ko. Naramdaman ko ang pagyakap niya sa akin bago siya muling humilik nang mahina.

​Sa kabila ng pagod, inabot pa ako ng isa pang oras bago tuluyang nilamon ng antok, iniisip kung anong klaseng pagbabago ang naghihintay sa akin simula bukas.