The Billionaire's Forgotten Wife

KABANATA 4:

​Tanghali na ako nagising kinabukasan. Hindi na ako ginising ni Betty dahil alam niyang inabot na ako ng madaling araw bago nakatulog. Pagkatapos maghilamos at mag-ayos ng sarili, bumaba agad ako sa kusina para kumain.

​"Gising ka na pala, Suzette. Kumain ka na muna rito. Pinapasunod ka na ni Betty sa bakery pagkatapos," wika ni Tiya Bebe habang abala sa pagluluto ng yema na ipinapalaman ni Tiyo Ben sa mga tinapay.

​"Opo, Tiya. Salamat ho," sagot ko at mabilis na tinapos ang aking pagkain.

​Bahagyang maulap ang langit kaya hindi na ako nag-atubiling kumuha ng payong. Maikli lang naman ang lakad patungong bakery. Habang binabaybay ang pamilyar na daan, napansin ko ang isang aninong sumasabay sa akin. Paglingon ko, laking gulat ko nang makita si Vince sa tabi ko. Sinasadyang humaharang ang matikas niyang katawan sa sikat ng araw upang hindi ako direktang tamaan nito.

​"Mataas na ang sikat ng araw, ah. Ngayon ka lang ba nagising?" tanong niya na may halong biro.

​"Tinapos ko pa kasi ang mga school activities ko pag-uwi mo kagabi," pagdadahilan ko. Tumango siya bilang pag-unawa. Ayaw ko namang aminin na siya ang tunay na dahilan kung bakit hindi agad ako dinalaw ng antok.

​"Ilang taon ka na ba, Vince?" puno ng kuryosidad na tanong ko. Kailangan ko na siyang simulang kilalanin kung balak ko mang sagutin ang alok niya.

​"I’m twenty-seven. Ikaw?"

​"Twenty-four," nakangiting tugon ko.

​"And what course are you taking?"

​"BSBA Major in Marketing Management," kaswal kong sagot. Ngunit bago pa ako makapagpatuloy, bigla siyang napahinto at napahawak sa kanyang sentido. Bakas ang sakit sa kanyang mukha.

​"Vince? Okay ka lang ba?" nag-aalala kong tanong.

​"O-Oo... sumakit lang bigla ang ulo ko," anas niya, bahagyang nakapikit.

​Pagdating sa tapat ng bakery, pinaupo ko muna siya sa bakanteng silya sa labas. Mabilis akong pumasok para kumuha ng isang basong tubig. Nang medyo humupa ang iniinda niya, nagpaalam na siya para magpahinga at uminom ng gamot sa kanilang bahay.

​"Pasensya ka na, Suzette. Babawi ako sa'yo mamayang gabi," wika niya bago tuluyang naglakad palayo.

​"Anong nangyari sa kanya, bespren?" usisa ni Betty na tila kabute na biglang lumitaw sa likuran ko.

​"Nag-uusap lang kami nang biglang sumakit ang ulo niya," paliwanag ko habang hinihila siya papasok sa loob. Gaya ng inaasahan, hindi niya pinalampas ang pagkakataon.

​"Balita ko, may umakyat daw ng ligaw sa'yo kagabi?" taas-kilay niyang tanong. Alam kong walang sikretong tumatagal sa kaibigan ko kaya inamin ko na ang lahat.

​"Waaaaah! Bespren! Magpapakasal ka na ba?!" tili niya na halos yumanig sa kusina.

​"Tumahimik ka nga, Betty!" saway ko sabay takip sa bibig niya. "Natatakot ako. Baka hindi ako makapagtapos kapag nagpakasal na ako kay Vince."

​"Malay mo naman suportahan ka niya," hirit niya. "Sabi ni Mama, kung saan ka masaya, doon kami. At saka, si Vince Sullivan na 'yan, oh! Maraming babae ang nangangarap sa kanya rito sa probinsya!"

​Hindi na ako sumagot at itinuon na lang ang atensyon sa listahan ng mga sangkap. Pero sa totoo lang, kahit anong iwas ko, ang isip ko ay nasa gabi na agad na darating.

​Dumating ang gabi at kumatok si Tiya Bebe sa aming silid. Tulog na si Betty noon, pagod mula sa maghapong pagbabantay sa bakery. Inaasahan ko na ang pagdating ni Vince dahil iyon ang huling sinabi niya kanina.

​Nang makababa ako sa sala, nagpaalam na rin si Tiya Bebe para magpahinga. Naiwan kaming dalawa ni Vince sa gitna ng katahimikan ng gabi.

​"Hi," tipid na bati ko. Ngumiti siya at may inabot na maliit na red velvet box.

​"Ano 'to?"

​"Buksan mo."

​Pagbukas ko, tumambad sa akin ang isang napakagandang princess cut diamond ring. Kumikinang ito sa ilalim ng bumbilya ng sala.

​"Ang ganda... pero hindi pa tapos ang dalawang linggo, 'di ba?" mahina kong tanong.

​"Hindi ko na kayang maghintay ng dalawang linggo, Suzette," mabilis niyang sagot. Hinawakan niya ang aking kamay, ang kanyang mga mata ay punong-puno ng kasiguraduhan. "I'll ask you now. Will you be my girlfriend... and my wife?"

​Tila huminto ang ikot ng mundo ko. Pumasok sa isip ko ang pag-aaral ko, ang pangarap ko, ang pamilya ko. Pero kasabay nito ang takot na baka mawala siya—na baka sa ibang babae niya ialok ang singsing na ito.

​"Huwag kang mag-alala sa pamilya nina Betty," pagpapatuloy niya, tila nababasa ang alinlangan ko. "Humingi na ako ng basbas sa kanila at suportado nila tayo."

​"Makakapag-aral pa rin ba ako kahit ikasal na tayo?"

​"Oo naman. Walang magbabago. Maliban na lang sa katotohanang araw-araw kitang liligawan kahit asawa na kita," giit niya na may malawak na ngiti. "Bigyan mo ako ng pagkakataon, Suzette. Ipakikita ko sa'yo na hinding-hindi mo pagsisihan ang pagpili sa akin."

​Huminga ako nang malalim. Sa gitna ng kaba, isang desisyon ang namuo sa puso ko.

​"O-Oo... Sige, Vince. Tinatanggap kita."

​Halo-halong emosyon ang lumitaw sa dibdib ko—saya, kaba, at pag-asa. Alam kong sa sandaling iyon, ang buhay ko ay tuluyan nang nagbago. Naniniwala ako na ito ang tamang desisyon.

​Sana nga.