LOGINBumalik ako sa kwarto at naghanap ng charger para sa phone ko. Kailangan kong mabuksan iyon. Matagal-tagal ko na rin itong hindi nagagamit dahil sinabi ni Sam na walang signal dito sa isla kaya hinayaan ko na lang itong mamatay sa drawer. Ngayon, pakiramdam ko iyon na lang ang tanging koneksyon ko sa realidad binuksan ko ang unang drawer mga damit lang. Pangalawa mga lumang papel at resibo. Pangatlo wala. Napahinga ako nang malalim para pigilan ang frustration na unti-unting umaakyat sa dibdib ko. Hindi puwedeng wala. Hindi pwedeng wala akong paraan para makontak ang kaphit sino. Lumuhod ako sa sahig at sinilip pati ilalim ng kama. May isang maliit na kahon doon na hindi ko pa napapansin dati. Hinila ko iyon palabas at agad binuksan. Mga lumang gamit. Flashlight. Extra batteries. At isang charger. Halos mapasigaw ako sa sobrang saya na nararamdaman ko ngayon. Kahit hindi ko pa alam kung compatible, pero wala akong pakialam. Isinaksak ko agad sa saksakan at kinabit sa phone k
Pilit akong kumalma at mag akto ng normal sa harap niya.Tumikhim ako. “ Saan ka ba galing? Bakit ang aga mo umalis?” tanong ko sa kanya.Pumasok siya ng tuluyan sa kwarto ko kaya kinabahan ako, baka makita niya ang tinatago kong phone dito.“ Sa kabilang isla.” sagot niya.Nagtataka akong tumingin sa kanya. “ Kabilang isla?” tanong ko“ Yes. May islang kalapit ng isla, pumunta ako at nanghuli ng isda don baka kasi mas marami don.” sabi niya.“ Bakit kailangan mong maaga umalis?” tanong ko pa. Tiningnan niya ako. “ Para pag-gising mo may maihahanda na ako agad.” sagot niya at ngumiti ng bahagya sa akin.Ngumiti ako sa kanya kung hindi lang talaga ako nagdududa sa kanya ngayon baka isipin ko pang gusto niyang makipag balikan sa akin.“Bababa na ako.” paalam niya.Paglabas niya tsaka lang ako nakahinga nga maluwag. His presence is suffocating me.Dali-dali kong dinala sa may banyo ng kwarto ko ang phone ko para doon nalang ipagpatuloy ang pagc-charge may isang saksakan naman doon.“ Ma
Bumalik ako sa kwarto at naghanap ng charger para sa phone ko. Kailangan kong mabuksan iyon. Matagal-tagal ko na rin itong hindi nagagamit dahil sinabi ni Sam na walang signal dito sa isla kaya hinayaan ko na lang itong mamatay sa drawer. Ngayon, pakiramdam ko iyon na lang ang tanging koneksyon ko sa realidad binuksan ko ang unang drawer mga damit lang. Pangalawa mga lumang papel at resibo. Pangatlo wala. Napahinga ako nang malalim para pigilan ang frustration na unti-unting umaakyat sa dibdib ko. Hindi puwedeng wala. Hindi pwedeng wala akong paraan para makontak ang kaphit sino. Lumuhod ako sa sahig at sinilip pati ilalim ng kama. May isang maliit na kahon doon na hindi ko pa napapansin dati. Hinila ko iyon palabas at agad binuksan. Mga lumang gamit. Flashlight. Extra batteries. At isang charger. Halos mapasigaw ako sa sobrang saya na nararamdaman ko ngayon. Kahit hindi ko pa alam kung compatible, pero wala akong pakialam. Isinaksak ko agad sa saksakan at kinabit sa phone k
Bumalik ako sa kwarto at naghanap ng charger para sa phone ko. Kailangan kong mabuksan iyon. Matagal-tagal ko na rin itong hindi nagagamit dahil sinabi ni Sam na walang signal dito sa isla kaya hinayaan ko na lang itong mamatay sa drawer.Ngayon, pakiramdam ko iyon na lang ang tanging koneksyon ko sa realidad binuksan ko ang unang drawer mga damit lang. Pangalawa mga lumang papel at resibo. Pangatlo wala.Napahinga ako nang malalim para pigilan ang frustration na unti-unting umaakyat sa dibdib ko.Hindi puwedeng wala.Hindi pwedeng wala akong paraan para makontak ang kahit sino.Lumuhod ako sa sahig at sinilip pati ilalim ng kama. May isang maliit na kahon doon na hindi ko pa napapansin dati. Hinila ko iyon palabas at agad binuksan.Mga lumang gamit. Flashlight. Extra batteries.At isang charger.Halos mapasigaw ako sa sobrang saya na nararamdaman ko ngayon. Kahit hindi ko pa alam kung compatible, pero wala akong pakialam. Isinaksak ko agad sa saksakan at kinabit sa phone ko salamat
Pilit akong kumalma at mag akto ng normal sa harap niya. Tumikhim ako. “ Saan ka ba galing? Bakit ang aga mo umalis?” tanong ko sa kanya. Pumasok siya ng tuluyan sa kwarto ko kaya kinabahan ako, baka makita niya ang tinatago kong phone dito. “ Sa kabilang isla.” sagot niya. Nagtataka akong tumingin sa kanya. “ Kabilang isla?” tanong ko “ Yes. May islang kalapit ng isla, pumunta ako at nanghuli ng isda don baka kasi mas marami don.” sabi niya. “ Bakit kailangan mong maaga umalis?” tanong ko pa. Tiningnan niya ako. “ Para pag-gising mo may maihahanda na ako agad.” sagot niya at ngumiti ng bahagya sa akin. Ngumiti ako sa kanya kung hindi lang talaga ako nagdududa sa kanya ngayon baka isipin ko pang gusto niyang makipag balikan sa akin. “Bababa na ako.” paalam niya. Paglabas niya tsaka lang ako nakahinga nga maluwag. His presence is suffocating me. Dali-dali kong dinala sa may banyo ng kwarto ko ang phone ko para doon nalang ipagpatuloy ang pagc-charge may isang saksakan naman
Bumalik ako sa kwarto at naghanap ng charger para sa phone ko. Kailangan kong mabuksan iyon. Matagal-tagal ko na rin itong hindi nagagamit dahil sinabi ni Sam na walang signal dito sa isla kaya hinayaan ko na lang itong mamatay sa drawer. Ngayon, pakiramdam ko iyon na lang ang tanging koneksyon ko sa realidad binuksan ko ang unang drawer mga damit lang. Pangalawa mga lumang papel at resibo. Pangatlo wala. Napahinga ako nang malalim para pigilan ang frustration na unti-unting umaakyat sa dibdib ko. Hindi puwedeng wala. Hindi pwedeng wala akong paraan para makontak ang kahit sino. Lumuhod ako sa sahig at sinilip pati ilalim ng kama. May isang maliit na kahon doon na hindi ko pa napapansin dati. Hinila ko iyon palabas at agad binuksan. Mga lumang gamit. Flashlight. Extra batteries. At isang charger. Halos mapasigaw ako sa sobrang saya na nararamdaman ko ngayon. Kahit hindi ko pa alam kung compatible, pero wala akong pakialam. Isinaksak ko agad sa saksakan at kinabit sa phone ko
Days pass so fast like it just slips through my fingers. I didn't even notice that all of my days have always been so repetitive, early mornings, coffee that I could barely taste, hectic schedule of meetings, lots of emails, feels like forever. Ethan has been so quietly busy these days, that we
Ethan didn't left me after we finished eating, kung wala lang sanang tumawag sa kanya hindi siya aalis. Nauna akong natapos kumain sa kanya, kaya nung natapos ako nagsimula ulit na akong tapusin yung mga naiwan kong kailangan pang tapusin. Si Ethan naman hinayaan kong magligpit ng kinainan namin,
Nagising ako ng wala na si Ethan sa tabi ko, bumangon ako para hanapin siya pero wala na siya dito sa unit ko. May naramdaman akong bigat sa puso ko na wala na siya dito, hindi niya man lang ako hinintay na magising. I saw a breakfast on the counter table, lumapit ako doon at nakita ko ang isang
Nagising lang ako nang maramdaman kong bahagyang umuga ang balikat ko. “Ave,” mahinang tawag ni Ethan. “Nandito na tayo.” Dumilat ako, medyo lutang pa ang isip. Nakaparada na ang sasakyan sa parking ng tower ng condo, tahimik ang paligid, parang kami lang ang tao sa buong lugar. Umupo ako nan







