LOGINPilit akong kumalma at mag akto ng normal sa harap niya.Tumikhim ako. “ Saan ka ba galing? Bakit ang aga mo umalis?” tanong ko sa kanya.Pumasok siya ng tuluyan sa kwarto ko kaya kinabahan ako, baka makita niya ang tinatago kong phone dito.“ Sa kabilang isla.” sagot niya.Nagtataka akong tumingin sa kanya. “ Kabilang isla?” tanong ko“ Yes. May islang kalapit ng isla, pumunta ako at nanghuli ng isda don baka kasi mas marami don.” sabi niya.“ Bakit kailangan mong maaga umalis?” tanong ko pa. Tiningnan niya ako. “ Para pag-gising mo may maihahanda na ako agad.” sagot niya at ngumiti ng bahagya sa akin.Ngumiti ako sa kanya kung hindi lang talaga ako nagdududa sa kanya ngayon baka isipin ko pang gusto niyang makipag balikan sa akin.“Bababa na ako.” paalam niya.Paglabas niya tsaka lang ako nakahinga nga maluwag. His presence is suffocating me.Dali-dali kong dinala sa may banyo ng kwarto ko ang phone ko para doon nalang ipagpatuloy ang pagc-charge may isang saksakan naman doon.“ Ma
Bumalik ako sa kwarto at naghanap ng charger para sa phone ko. Kailangan kong mabuksan iyon. Matagal-tagal ko na rin itong hindi nagagamit dahil sinabi ni Sam na walang signal dito sa isla kaya hinayaan ko na lang itong mamatay sa drawer. Ngayon, pakiramdam ko iyon na lang ang tanging koneksyon ko sa realidad binuksan ko ang unang drawer mga damit lang. Pangalawa mga lumang papel at resibo. Pangatlo wala. Napahinga ako nang malalim para pigilan ang frustration na unti-unting umaakyat sa dibdib ko. Hindi puwedeng wala. Hindi pwedeng wala akong paraan para makontak ang kaphit sino. Lumuhod ako sa sahig at sinilip pati ilalim ng kama. May isang maliit na kahon doon na hindi ko pa napapansin dati. Hinila ko iyon palabas at agad binuksan. Mga lumang gamit. Flashlight. Extra batteries. At isang charger. Halos mapasigaw ako sa sobrang saya na nararamdaman ko ngayon. Kahit hindi ko pa alam kung compatible, pero wala akong pakialam. Isinaksak ko agad sa saksakan at kinabit sa phone k
Bumalik ako sa kwarto at naghanap ng charger para sa phone ko. Kailangan kong mabuksan iyon. Matagal-tagal ko na rin itong hindi nagagamit dahil sinabi ni Sam na walang signal dito sa isla kaya hinayaan ko na lang itong mamatay sa drawer.Ngayon, pakiramdam ko iyon na lang ang tanging koneksyon ko sa realidad binuksan ko ang unang drawer mga damit lang. Pangalawa mga lumang papel at resibo. Pangatlo wala.Napahinga ako nang malalim para pigilan ang frustration na unti-unting umaakyat sa dibdib ko.Hindi puwedeng wala.Hindi pwedeng wala akong paraan para makontak ang kahit sino.Lumuhod ako sa sahig at sinilip pati ilalim ng kama. May isang maliit na kahon doon na hindi ko pa napapansin dati. Hinila ko iyon palabas at agad binuksan.Mga lumang gamit. Flashlight. Extra batteries.At isang charger.Halos mapasigaw ako sa sobrang saya na nararamdaman ko ngayon. Kahit hindi ko pa alam kung compatible, pero wala akong pakialam. Isinaksak ko agad sa saksakan at kinabit sa phone ko salamat
Pilit akong kumalma at mag akto ng normal sa harap niya. Tumikhim ako. “ Saan ka ba galing? Bakit ang aga mo umalis?” tanong ko sa kanya. Pumasok siya ng tuluyan sa kwarto ko kaya kinabahan ako, baka makita niya ang tinatago kong phone dito. “ Sa kabilang isla.” sagot niya. Nagtataka akong tumingin sa kanya. “ Kabilang isla?” tanong ko “ Yes. May islang kalapit ng isla, pumunta ako at nanghuli ng isda don baka kasi mas marami don.” sabi niya. “ Bakit kailangan mong maaga umalis?” tanong ko pa. Tiningnan niya ako. “ Para pag-gising mo may maihahanda na ako agad.” sagot niya at ngumiti ng bahagya sa akin. Ngumiti ako sa kanya kung hindi lang talaga ako nagdududa sa kanya ngayon baka isipin ko pang gusto niyang makipag balikan sa akin. “Bababa na ako.” paalam niya. Paglabas niya tsaka lang ako nakahinga nga maluwag. His presence is suffocating me. Dali-dali kong dinala sa may banyo ng kwarto ko ang phone ko para doon nalang ipagpatuloy ang pagc-charge may isang saksakan naman
Bumalik ako sa kwarto at naghanap ng charger para sa phone ko. Kailangan kong mabuksan iyon. Matagal-tagal ko na rin itong hindi nagagamit dahil sinabi ni Sam na walang signal dito sa isla kaya hinayaan ko na lang itong mamatay sa drawer. Ngayon, pakiramdam ko iyon na lang ang tanging koneksyon ko sa realidad binuksan ko ang unang drawer mga damit lang. Pangalawa mga lumang papel at resibo. Pangatlo wala. Napahinga ako nang malalim para pigilan ang frustration na unti-unting umaakyat sa dibdib ko. Hindi puwedeng wala. Hindi pwedeng wala akong paraan para makontak ang kahit sino. Lumuhod ako sa sahig at sinilip pati ilalim ng kama. May isang maliit na kahon doon na hindi ko pa napapansin dati. Hinila ko iyon palabas at agad binuksan. Mga lumang gamit. Flashlight. Extra batteries. At isang charger. Halos mapasigaw ako sa sobrang saya na nararamdaman ko ngayon. Kahit hindi ko pa alam kung compatible, pero wala akong pakialam. Isinaksak ko agad sa saksakan at kinabit sa phone ko
“What are you doing?” tanong niya. Ngumiti ako sa kanya kahit nanginginig yung labi ko. “ Ah…I remember na brought a bracelet when we got here, hindi ko kasi mahanap sa kwarto ko…ka..kaya I tried looking here sa.. bag mo kasi ito lang naman yung dala natin.” palusot ko. I hope he will buy it. Nanginginig ako sa mga pinaggagawa ko pero kailangan kong panindigan ito para masagot ko ang mga katungan ko. Tahimik lang siyang nakatingin sa akin. Hindi siya agad nagsalita. At iyon ang mas nakakatakot. Parang sinusuri niya bawat galaw ko kung nagsisinungaling ba ako o hindi. Ramdam ko ang pawis sa palad ko habang hawak ko pa rin ang zipper ng bag niya, kalahating bukas. “Bracelet?” ulit niya, mabagal. Tumango ako agad. “Oo… yung silver. Naalala mo? Yung sinuot ko nung first day natin dito.” Pilít kong pinatatag ang boses ko kahit parang lalabas na ang puso ko sa kaba. Lumapit siya ng ilang hakbang. Awtomatiko akong tumayo, isinara ang bag at hinawakan iyon na parang talagang nagh
The moment the doors opened to the last floor, the cold air greeted me. Ethan’s floor was always quieter, cleaner, more polished than the rest. I walked to his office, ng makarating ako sa harap ng pintuan niya hindi ko alam kung kakatok ba ako o aalis nalang. Huminga ako ng malalim bago kumat
He walks towards me. “Anong ginagawa mo dito?” I asked him plainly “I’m so worried about you. Hindi mo sinasagot mga tawag ko kagabi, tinawagan ko sila Macey pero hindi nila alam kung saan ka. Pinuntahan kita sa condo mo pero walang sumasagot.” Dire-diretso niyang sambit habang papalapit parin
Nakarating ako sa opisina almost 10 am in the morning, nakita ko si Diane loob ng opisina ko naglalagay ng mga documents sa desk ko. “Morning Diane.” Bati ko sa kanya at ngumiti “Goodmorning ma’am, akala ko po wala ka po ngayon.” Sabi niya “Late lang, masama pakiramdam ko kagabi.” Pagsisinung
Kinabukasan nagising ako ng ako nalang mag-isa sa kama, suot suot ko yung long sleeves ni Ethan kagabi. Sobrang laki sa’kin, nahuhulog ito sa balikat ko, halos palda na yung haba.Kinusot kusot ko ang mata ko. Bakit wala siya rito?“Did that man left me here?” bulong ko sa sarili ko.Bumangon ako







