LOGINBumalik ako sa kwarto at naghanap ng charger para sa phone ko. Kailangan kong mabuksan iyon. Matagal-tagal ko na rin itong hindi nagagamit dahil sinabi ni Sam na walang signal dito sa isla kaya hinayaan ko na lang itong mamatay sa drawer. Ngayon, pakiramdam ko iyon na lang ang tanging koneksyon ko sa realidad binuksan ko ang unang drawer mga damit lang. Pangalawa mga lumang papel at resibo. Pangatlo wala. Napahinga ako nang malalim para pigilan ang frustration na unti-unting umaakyat sa dibdib ko. Hindi puwedeng wala. Hindi pwedeng wala akong paraan para makontak ang kaphit sino. Lumuhod ako sa sahig at sinilip pati ilalim ng kama. May isang maliit na kahon doon na hindi ko pa napapansin dati. Hinila ko iyon palabas at agad binuksan. Mga lumang gamit. Flashlight. Extra batteries. At isang charger. Halos mapasigaw ako sa sobrang saya na nararamdaman ko ngayon. Kahit hindi ko pa alam kung compatible, pero wala akong pakialam. Isinaksak ko agad sa saksakan at kinabit sa phone k
Bumalik ako sa kwarto at naghanap ng charger para sa phone ko. Kailangan kong mabuksan iyon. Matagal-tagal ko na rin itong hindi nagagamit dahil sinabi ni Sam na walang signal dito sa isla kaya hinayaan ko na lang itong mamatay sa drawer.Ngayon, pakiramdam ko iyon na lang ang tanging koneksyon ko sa realidad binuksan ko ang unang drawer mga damit lang. Pangalawa mga lumang papel at resibo. Pangatlo wala.Napahinga ako nang malalim para pigilan ang frustration na unti-unting umaakyat sa dibdib ko.Hindi puwedeng wala.Hindi pwedeng wala akong paraan para makontak ang kahit sino.Lumuhod ako sa sahig at sinilip pati ilalim ng kama. May isang maliit na kahon doon na hindi ko pa napapansin dati. Hinila ko iyon palabas at agad binuksan.Mga lumang gamit. Flashlight. Extra batteries.At isang charger.Halos mapasigaw ako sa sobrang saya na nararamdaman ko ngayon. Kahit hindi ko pa alam kung compatible, pero wala akong pakialam. Isinaksak ko agad sa saksakan at kinabit sa phone ko salamat
“What are you doing?” tanong niya.Ngumiti ako sa kanya kahit nanginginig yung labi ko.“ Ah…I remember na brought a bracelet when we got here, hindi ko kasi mahanap sa kwarto ko…ka..kaya I tried looking here sa.. bag mo kasi ito lang naman yung dala natin.” palusot ko.I hope he will buy it. Nanginginig ako sa mga pinaggagawa ko pero kailangan kong panindigan ito para masagot ko ang mga katungan ko.Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.Hindi siya agad nagsalita.At iyon ang mas nakakatakot.Parang sinusuri niya bawat galaw ko kung nagsisinungaling ba ako o hindi. Ramdam ko ang pawis sa palad ko habang hawak ko pa rin ang zipper ng bag niya, kalahating bukas.“Bracelet?” ulit niya, mabagal.Tumango ako agad. “Oo… yung silver. Naalala mo? Yung sinuot ko nung first day natin dito.”Pilít kong pinatatag ang boses ko kahit parang lalabas na ang puso ko sa kaba.Lumapit siya ng ilang hakbang.Awtomatiko akong tumayo, isinara ang bag at hinawakan iyon na parang talagang naghahanap lang
Bumalik ako sa kwarto at naghanap ng charger para sa phone ko. Kailangan kong mabuksan iyon. Matagal-tagal ko na rin itong hindi nagagamit dahil sinabi ni Sam na walang signal dito sa isla kaya hinayaan ko na lang itong mamatay sa drawer. Ngayon, pakiramdam ko iyon na lang ang tanging koneksyon ko sa realidad binuksan ko ang unang drawer mga damit lang. Pangalawa mga lumang papel at resibo. Pangatlo wala. Napahinga ako nang malalim para pigilan ang frustration na unti-unting umaakyat sa dibdib ko. Hindi puwedeng wala. Hindi pwedeng wala akong paraan para makontak ang kahit sino. Lumuhod ako sa sahig at sinilip pati ilalim ng kama. May isang maliit na kahon doon na hindi ko pa napapansin dati. Hinila ko iyon palabas at agad binuksan. Mga lumang gamit. Flashlight. Extra batteries. At isang charger. Halos mapasigaw ako sa sobrang saya na nararamdaman ko ngayon. Kahit hindi ko pa alam kung compatible, pero wala akong pakialam. Isinaksak ko agad sa saksakan at kinabit sa phone ko
“What are you doing?” tanong niya. Ngumiti ako sa kanya kahit nanginginig yung labi ko. “ Ah…I remember na brought a bracelet when we got here, hindi ko kasi mahanap sa kwarto ko…ka..kaya I tried looking here sa.. bag mo kasi ito lang naman yung dala natin.” palusot ko. I hope he will buy it. Nanginginig ako sa mga pinaggagawa ko pero kailangan kong panindigan ito para masagot ko ang mga katungan ko. Tahimik lang siyang nakatingin sa akin. Hindi siya agad nagsalita. At iyon ang mas nakakatakot. Parang sinusuri niya bawat galaw ko kung nagsisinungaling ba ako o hindi. Ramdam ko ang pawis sa palad ko habang hawak ko pa rin ang zipper ng bag niya, kalahating bukas. “Bracelet?” ulit niya, mabagal. Tumango ako agad. “Oo… yung silver. Naalala mo? Yung sinuot ko nung first day natin dito.” Pilít kong pinatatag ang boses ko kahit parang lalabas na ang puso ko sa kaba. Lumapit siya ng ilang hakbang. Awtomatiko akong tumayo, isinara ang bag at hinawakan iyon na parang talagang nagh
Kahit anong sabihin ni Sam, I couldn't help but to doubt every single one of his words. He lied to me more than twice, yet I chose to believe him but I couldn't really stand him anymore. Kailangan kong makahanap ng paraan para makaalis kami sa lugar na to. Hinanap ko ang phone ko sa may drawer, sinubukan kong buksan ito pero wala ng battery. Nanghalungkat ako sa drawer baka sakaling may mahanap akong charger pero wala akong makita. Kaya naman lumipat ako sa paghahanap sa kabilang drawer wala pa rin, hinalughog kona ang buong drawer pero wala pa rin akong makitang charger. Naglakad ako papunta sa may cabinet susubukan ko sanang maghanap doon pero biglang bumukas ang pinto. Si Sam. “ What are you doing?” tanong niya at inikot ang mata sa loob ng kwarto ko. Sinundan ko ang mga mata niya, mabuti nalang at kada tingin ko sa mga drawer binabalik ko agad ang laman, nang mapansin kong hindi pala nakatago ang phone ko at nandon lang iyon sa kama ay agad akong pumunta doon. Nakita kong
Days pass so fast like it just slips through my fingers. I didn't even notice that all of my days have always been so repetitive, early mornings, coffee that I could barely taste, hectic schedule of meetings, lots of emails, feels like forever. Ethan has been so quietly busy these days, that we
Ethan didn't left me after we finished eating, kung wala lang sanang tumawag sa kanya hindi siya aalis. Nauna akong natapos kumain sa kanya, kaya nung natapos ako nagsimula ulit na akong tapusin yung mga naiwan kong kailangan pang tapusin. Si Ethan naman hinayaan kong magligpit ng kinainan namin,
Nagising ako ng wala na si Ethan sa tabi ko, bumangon ako para hanapin siya pero wala na siya dito sa unit ko. May naramdaman akong bigat sa puso ko na wala na siya dito, hindi niya man lang ako hinintay na magising. I saw a breakfast on the counter table, lumapit ako doon at nakita ko ang isang
Nagising lang ako nang maramdaman kong bahagyang umuga ang balikat ko. “Ave,” mahinang tawag ni Ethan. “Nandito na tayo.” Dumilat ako, medyo lutang pa ang isip. Nakaparada na ang sasakyan sa parking ng tower ng condo, tahimik ang paligid, parang kami lang ang tao sa buong lugar. Umupo ako nan







