LOGINI woke up earlier than usual, lalo na kapag may trabaho ako. Hindi pa rin mawala-wala sa isip ko ‘yung naging sagutan namin ni Daddy kagabi. How can he do this to his own daughter?
Mom can’t do anything about it either. Speaking of Mom, I missed her so much. Nasa States kasi siya ngayon, handling her own business. My mom is a well-known fashion designer there. Simula nung ikasal sila ni Dad, she managed to continue her fashion career while still taking care of us. Buti na lang uuwi siya ngayong katapusan.
I prepared my breakfast, then ate slowly. Habang kumakain ako, my phone rang it was Mom. Luckily, she called. Gustong gusto ko siyang tawagan kagabi, pero baka busy siya kaya hindi ko na tinuloy.
“Hi baby, how are you there? I missed you already,” she said. Rinig ko sa boses niya ang pagod pero pilit niyang tinatago.
“Mom, I missed you so much. I’m okay. How about you? We barely talk these days. Sobrang busy ko, for sure busy ka rin diyan.”
“Yes, kaya nga kita na-miss kasi hindi na tayo ganun nag-uusap e. Pero don’t worry, uuwi na ako after nitong designs na ginagawa ko dito. By the end of this month.”
“You should be resting now. Alam kong pagod ka.”
“Yeah, are you going to work?”
“Yup. You should rest now, Mom. Don’t catch a cold there, okay?”
“Yes, baby. You too. Malayo ang mommy mo, baka pag nagkasakit ka lilipad ako pauwi diyan.”
Napangiti ako. “Mom, I’m not a baby anymore.”
“You’re still my baby kayong dalawa ng kuya mo. By the way, you should get going na, baka ma-late ka. I’ll take my rest na rin. Tumawag lang ako kasi na-miss kita.”
“I love you, bye.”
“I love you too, darling.”
Then the call ended. What a nice way to start my day.
Pagkatapos kong magligpit ng kinainan, nagbihis na ako at nag-ayos. Black slacks, cream blouse, at ‘yung usual na minimalist gold accessories. I fixed my hair into a low bun, dabbed a little perfume, then grabbed my bag and car keys.
The drive to work was smooth, halos walang traffic. Pagdating ko sa hotel, bumati agad ang mga staff.
“Good morning, Ma’am Ave!”
“Good morning,” I greeted back with a small smile.
Being a managing staff wasn’t easy. Every manager reports to me housekeeping, F&B, events, maintenance, even the front desk. I had to make sure everything runs perfectly before the general manager even steps in. Pero sanay na ako. This job keeps me sane.
Everything was calm and steady. I went straight to my office, checked the schedules, signed reports, and coordinated with the department heads. The morning went by smoothly until someone knocked on my office door.
“Come in,” sabi ko habang hindi inaalis ang tingin ko sa laptop.
Pag-angat ko ng ulo, natigilan ako.
It was Sam.
Nakasuot siya ng white polo na naka tupi hanggang siko, halatang galing pa sa trabaho, may dalang paper bag at coffee cup and my favorite white roses. Halatang pinag-isipan niya ‘yung pagpunta dito.
“Hi,” he said softly.
“Sam…” I tried to compose myself. “What are you doing here?”
“I just wanted to see you,” sagot niya, lumapit ng dahan-dahan. “I wanted to make things right, Ave. Please.”
Umiling ako. “Sam, not here. I’m working.”
“I know, but I can’t keep pretending na okay lang tayo na ganito. Hindi ko kayang mawala ka.”
“I don’t think this is the right time to talk—”
“I was stupid, Ave. I let pride ruin everything. I’m sorry for cheating, hindi ko na uulitin. Please, let’s start again”
He placed the paper bag on my desk breakfast sandwich and coffee. “I remembered you always skip breakfast when you’re mad.”
“Sam, you don’t have to—”
“I want to,” he said quickly. “I want to make it up to you.”
Tahimik ako. Pagod na akong makinig sa mga paulit-ulit niyang sorry, hindi naman genuine. After one apology he will do the same mistake again, I’m sick of that. I used to remember that there was a time when gestures like this would’ve melted me, pero ngayon, parang wala nang epekto. Maybe because I was already exhausted. Or maybe because I knew deep down… I wasn’t the same person anymore.
He reached out and took my hand, his touch familiar but no longer comforting. “Ave, look at me. Please.”
I did. But instead of the love I used to see, all I felt was guilt and confusion.
Because no matter how much I tried to remember the man I used to love, my mind kept going back to that stranger’s scent, that mark he left, that night I couldn’t forget.
“Sam, please,” I whispered, pulling my hand away. “Let’s not do this here.”
He looked at me, eyes soft but desperate. “Can we just talk after work? One dinner, Ave. Please.”
Huminga ako nang malalim, then nodded slowly. “Fine. Just dinner.”
A faint smile tugged at his lips. “Thank you.”
He left the office quietly, leaving the faint smell of his perfume behind familiar, safe, but painfully empty.
Pagkaalis niya, napasandal ako sa upuan. My eyes landed on the flowers, coffee cup he brought, then to the small rose-shaped cookie inside the paper bag. I sighed, closing my eyes for a moment.
I wanted to feel something again that spark, that fire, that rush of warmth. Pero wala.
All I could think of was that stranger’s kiss.
And the way it burned everything I thought I knew about love.
The rest of the day passed by in a blur. Meetings, calls, and short greetings from the staff all routine. Then before I knew it, it was already six in the evening.
I packed up my things, fixed myself, and went down to the lobby. Sam was there, leaning against his car, waiting. He looked neat, calm like the Sam I used to fall for.
He smiled when he saw me. “You’re still beautiful,” he said softly.
I just forced a smile. “Let’s just eat.”
We drove silently to a small restaurant near the hotel, one of our old go-to places. While waiting for our food, he started talking about us, about how he wanted to start again. I tried to listen, but my mind was somewhere else.
When he reached out and touched my hand, I froze. The gesture was gentle, sincere, but there was no pull. No warmth. No heartbeat racing.
I tried to meet his eyes then he leaned closer, his lips brushing mine softly. Pamilyar pero parang may mali. I kissed him back for a moment, trying to feel something. But I couldn’t.
Because the moment his lips touched mine, all I could remember was that stranger’s kiss the one that ruined everything and woke something inside me.
I gently pulled away. “I can’t, Sam.”
He stared at me, confused. “Why?”
“I just can’t.”
He tried to reach for my hand again, but I stood up, grabbing my purse. “I’m sorry, Sam. This… isn’t working anymore.”
His face fell. “Ave, please—”
“I’m tired,” I said quietly. “Tired of forcing myself to feel something I already lost.”
And before he could say another word, I left.
The cold air hit me as I stepped outside the restaurant. I took a deep breath, trying to steady myself. My phone buzzed a message from my friends saying they’d drop by my condo but Im not there kaya sa susunod nalang daw.
Maybe that’s what I needed not love, not reconciliation. Just people who make me feel human again.
What I need to do now is to forget that man.
Time flies so fast. Dalawang linggo na kaming nandito sa isla, malayo sa mga nangyayari sa labas. Minsan, pakiramdam ko kahapon lang nang makarating kami rito, dala ang bigat ng mundo sa likod namin, at ngayon… para bang ibang buhay na ang nararamdaman ko. Araw-araw, nagigising ako sa tunog ng alon, sa amoy ng dagat, at sa malambot na hangin na humahaplos sa balat ko. Ang simple ng lahat dito walang ingay, walang kasinungalingan, walang panghuhusga parang isang pahinga mula sa lahat ng sakit at pagkabigo na naramdaman ko. Si Sam, tulad ng dati, tahimik lang sa mga ginagawa niya. Paminsan-minsan, nahuhuli ko siyang tumititig siya sa akin, may ngiti na hindi basta-basta naiintindihan, parang may mga bagay siyang alam pero hindi sinasabi. At kahit papaano, ramdam ko na para sa kanya, that there's no lies in this place. “It’s been two weeks, Sam.” bulong ko sa sarili ko habang nakaupo sa buhangin, hinahaplos ng paa ko ang tubig na humahampas sa baybayin. “ I almost couldn't remember
Nagising ako sa mahinang sikat ng araw na tumatama sa mukha ko. Saglit akong napapikit ulit, parang ayaw ko pang gumalaw. Tahimik ang paligid walang ingay ng sasakyan, walang boses ng tao. Hangin lang, at yung mahina nitong paggalaw sa labas. Dahan-dahan akong bumangon. Napatingin ako sa paligid. Nandun pa rin kami sa rest house. At saka ko lang naalala ang lahat. Biglang bumigat ulit ang dibdib ko. Pero hindi na kasing tindi kagabi. Parang… may konting pagitan na. Napatingin ako sa couch. Wala na si Sam. Bahagya akong napakunot-noo. Tumayo ako, inayos ang sarili ko, saka lumabas ng kwarto. Pagbukas ko ng pinto nakita ko siya sa may veranda. Nakatayo, nakasandal sa railings, may hawak na kape habang nakatingin sa malayo. Tahimik. Kalmado. Parang walang dinadalang bigat. Naglakad ako papalapit. “Good morning,” mahina kong bati. Napalingon siya. Ngumiti nang bahagya. “Morning,” sagot niya. “Did you sleep well?” Napaisip ako. “Better,” sabi ko. Tumango siya. “Good.”
Ilang buwan na ang nakalipas simula ng naaksidente si Mommy hanggang ngayon wala paring lead kung sino ang may pakana ng lahat dahil simula nung pinakita ng mga pulis ang cctv footage nung araw nayun hindi pa ma identify kung sino sino ang mga dumukot kay Ben. Nasa bahay ako ngayon, medjo malaki na ang tiyan ko kaya naman hindi ako masyadong pinapalabas ni Kuya at Daddy, may mga bantay nga na parating nakabuntot sa akin. Gumagawa ako ng almusal ng biglang tumunog ang phone ko. Si Kuya…. Sinagot ko ito. “ Hello, kuya?” sagot ko sa kabilang linya. Kunting tahimikan bago siya nagsalita. “ Ave, good news.” Natigilan ako sa ginagawa ko dahil sa sinabi niya. “ What is it?” tanong ko sa kanya. Huminga siya ng malalim bago siya nagsalita. “ Remember the man na kasama ni Mommy sa aksidente?” tanong niya. “ What about him?” “ He's awake now.” sabi niya. May saya akong naramdaman sa kalooban ko dahil sa narinig ko, matagal na naming hinihintay na magising ang lalaking yun dahil si
Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo sa tabi ng bintana.Tahimik na ang buong condo.Mahimbing nang natutulog si Lyka sa kabilang sofa habang si Macey naman ay nakahiga na rin sa carpet matapos sabihin na hindi raw siya aantukin.Limang minuto lang ang lumipas pagkatapos niyang sabihin iyon bago siya nakatulog.Napangiti ako nang bahagya.Nothing really changed.Kahit gaano karaming problema ang dumaan sa buhay namin, ganito pa rin kami kapag magkakasama.Pero hindi ko magawang matuwa nang tuluyan. Sayang lang at wala si Lianne, ilang araw na namin siyang sinusubukang i-contact pero wala talaga…Hindi matapos-tapos ang pagtakbo ng isip ko. Si Mario.Yung aksidente, yung babaeng tinutukoy niya. At higit sa lahat nung sinabi niyang ako talaga ang target.Si Sam lang ang pwedeng gumawa nito kung ako man punterya siya lang naman ang may gustong kumuha sa akin.Hindi ko namalayang nakahawak na ako sa tiyan ko, tiningnan ko ito medjo malaki na siya dahil mag lilimang buwan na siy
Ilang buwan na ang nakalipas simula ng naaksidente si Mommy hanggang ngayon wala paring lead kung sino ang may pakana ng lahat dahil simula nung pinakita ng mga pulis ang cctv footage nung araw nayun hindi pa ma identify kung sino sino ang mga dumukot kay Ben.Nasa bahay ako ngayon, medjo malaki na ang tiyan ko kaya naman hindi ako masyadong pinapalabas ni Kuya at Daddy, may mga bantay nga na parating nakabuntot sa akin.Gumagawa ako ng almusal ng biglang tumunog ang phone ko.Si Kuya….Sinagot ko ito.“ Hello, kuya?” sagot ko sa kabilang linya.Kunting tahimikan bago siya nagsalita. “ Ave, good news.” Natigilan ako sa ginagawa ko dahil sa sinabi niya. “ What is it?” tanong ko sa kanya.Huminga siya ng malalim bago siya nagsalita. “ Remember the man na kasama ni Mommy sa aksidente?” tanong niya.“ What about him?” “ He's awake now.” sabi niya.May saya akong naramdaman sa kalooban ko dahil sa narinig ko, matagal na naming hinihintay na magising ang lalaking yun dahil siya ang magi
Kahit anong sabihin ni Sam, I couldn't help but to doubt every single one of his words. He lied to me more than twice, yet I chose to believe him but I couldn't really stand him anymore. Kailangan kong makahanap ng paraan para makaalis kami sa lugar na to. Hinanap ko ang phone ko sa may drawer, sinubukan kong buksan ito pero wala ng battery. Nanghalungkat ako sa drawer baka sakaling may mahanap akong charger pero wala akong makita. Kaya naman lumipat ako sa paghahanap sa kabilang drawer wala pa rin, hinalughog kona ang buong drawer pero wala pa rin akong makitang charger. Naglakad ako papunta sa may cabinet susubukan ko sanang maghanap doon pero biglang bumukas ang pinto. Si Sam. “ What are you doing?” tanong niya at inikot ang mata sa loob ng kwarto ko. Sinundan ko ang mga mata niya, mabuti nalang at kada tingin ko sa mga drawer binabalik ko agad ang laman, nang mapansin kong hindi pala nakatago ang phone ko at nandon lang iyon sa kama ay agad akong pumunta doon. Naki
Magaan ang tulog ko noong gabing iyon. Hindi ko alam kung dahil ba sa pagod o dahil sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon ay may nakausap akong hindi ako tinatrato bilang isang responsibilidad. Nagising ako kinabukasan dahil sa mahinang katok sa pinto. Napakunot ang noo ko haban
Nag-usap lang kami nila Tito at Tita habang hinihintay si Clyde na makabalik, kahit nakakailang ang pinag-uusapan namin dahil tungkol kay Ethan lahat pero hindi ko sila magawang sawayin dahil baka kung anong maisip nila. Maya-maya bumalik na rin si Clyde sa table namin pagkatapos noon, nagpaalam na
Kinaumagahan ramdam ko pa rin ang pagod sa katawan ko kahapon, yung pagod na mentally tired. Nag-ayos ako at pumunta na sa opisina para simulan na ang araw ko, emails, papers that need to sign, paulit-ulit lang parang naka auto-pilot lahat ng mga gagawin ko araw-araw dito sa resort. Pagpasok ko sa
Nakaupo lang ako sa may view deck ng biglang tumunog ang phone ko, hindi ko na tiningnan ko sino iyon hanggang sa nagsalita ito. “ Where are you?” tanong niya sa kabilang linya. Ethan. Ano namang kailangan ng lalaking to ngayon lang ulit lumabas ang pangalan niya sa phone ko matapos ang dalawang







