ВойтиI woke up earlier than usual, lalo na kapag may trabaho ako. Hindi pa rin mawala-wala sa isip ko ‘yung naging sagutan namin ni Daddy kagabi. How can he do this to his own daughter?
Mom can’t do anything about it either. Speaking of Mom, I missed her so much. Nasa States kasi siya ngayon, handling her own business. My mom is a well-known fashion designer there. Simula nung ikasal sila ni Dad, she managed to continue her fashion career while still taking care of us. Buti na lang uuwi siya ngayong katapusan.
I prepared my breakfast, then ate slowly. Habang kumakain ako, my phone rang it was Mom. Luckily, she called. Gustong gusto ko siyang tawagan kagabi, pero baka busy siya kaya hindi ko na tinuloy.
“Hi baby, how are you there? I missed you already,” she said. Rinig ko sa boses niya ang pagod pero pilit niyang tinatago.
“Mom, I missed you so much. I’m okay. How about you? We barely talk these days. Sobrang busy ko, for sure busy ka rin diyan.”
“Yes, kaya nga kita na-miss kasi hindi na tayo ganun nag-uusap e. Pero don’t worry, uuwi na ako after nitong designs na ginagawa ko dito. By the end of this month.”
“You should be resting now. Alam kong pagod ka.”
“Yeah, are you going to work?”
“Yup. You should rest now, Mom. Don’t catch a cold there, okay?”
“Yes, baby. You too. Malayo ang mommy mo, baka pag nagkasakit ka lilipad ako pauwi diyan.”
Napangiti ako. “Mom, I’m not a baby anymore.”
“You’re still my baby kayong dalawa ng kuya mo. By the way, you should get going na, baka ma-late ka. I’ll take my rest na rin. Tumawag lang ako kasi na-miss kita.”
“I love you, bye.”
“I love you too, darling.”
Then the call ended. What a nice way to start my day.
Pagkatapos kong magligpit ng kinainan, nagbihis na ako at nag-ayos. Black slacks, cream blouse, at ‘yung usual na minimalist gold accessories. I fixed my hair into a low bun, dabbed a little perfume, then grabbed my bag and car keys.
The drive to work was smooth, halos walang traffic. Pagdating ko sa hotel, bumati agad ang mga staff.
“Good morning, Ma’am Ave!”
“Good morning,” I greeted back with a small smile.
Being a managing staff wasn’t easy. Every manager reports to me housekeeping, F&B, events, maintenance, even the front desk. I had to make sure everything runs perfectly before the general manager even steps in. Pero sanay na ako. This job keeps me sane.
Everything was calm and steady. I went straight to my office, checked the schedules, signed reports, and coordinated with the department heads. The morning went by smoothly until someone knocked on my office door.
“Come in,” sabi ko habang hindi inaalis ang tingin ko sa laptop.
Pag-angat ko ng ulo, natigilan ako.
It was Sam.
Nakasuot siya ng white polo na naka tupi hanggang siko, halatang galing pa sa trabaho, may dalang paper bag at coffee cup and my favorite white roses. Halatang pinag-isipan niya ‘yung pagpunta dito.
“Hi,” he said softly.
“Sam…” I tried to compose myself. “What are you doing here?”
“I just wanted to see you,” sagot niya, lumapit ng dahan-dahan. “I wanted to make things right, Ave. Please.”
Umiling ako. “Sam, not here. I’m working.”
“I know, but I can’t keep pretending na okay lang tayo na ganito. Hindi ko kayang mawala ka.”
“I don’t think this is the right time to talk—”
“I was stupid, Ave. I let pride ruin everything. I’m sorry for cheating, hindi ko na uulitin. Please, let’s start again”
He placed the paper bag on my desk breakfast sandwich and coffee. “I remembered you always skip breakfast when you’re mad.”
“Sam, you don’t have to—”
“I want to,” he said quickly. “I want to make it up to you.”
Tahimik ako. Pagod na akong makinig sa mga paulit-ulit niyang sorry, hindi naman genuine. After one apology he will do the same mistake again, I’m sick of that. I used to remember that there was a time when gestures like this would’ve melted me, pero ngayon, parang wala nang epekto. Maybe because I was already exhausted. Or maybe because I knew deep down… I wasn’t the same person anymore.
He reached out and took my hand, his touch familiar but no longer comforting. “Ave, look at me. Please.”
I did. But instead of the love I used to see, all I felt was guilt and confusion.
Because no matter how much I tried to remember the man I used to love, my mind kept going back to that stranger’s scent, that mark he left, that night I couldn’t forget.
“Sam, please,” I whispered, pulling my hand away. “Let’s not do this here.”
He looked at me, eyes soft but desperate. “Can we just talk after work? One dinner, Ave. Please.”
Huminga ako nang malalim, then nodded slowly. “Fine. Just dinner.”
A faint smile tugged at his lips. “Thank you.”
He left the office quietly, leaving the faint smell of his perfume behind familiar, safe, but painfully empty.
Pagkaalis niya, napasandal ako sa upuan. My eyes landed on the flowers, coffee cup he brought, then to the small rose-shaped cookie inside the paper bag. I sighed, closing my eyes for a moment.
I wanted to feel something again that spark, that fire, that rush of warmth. Pero wala.
All I could think of was that stranger’s kiss.
And the way it burned everything I thought I knew about love.
The rest of the day passed by in a blur. Meetings, calls, and short greetings from the staff all routine. Then before I knew it, it was already six in the evening.
I packed up my things, fixed myself, and went down to the lobby. Sam was there, leaning against his car, waiting. He looked neat, calm like the Sam I used to fall for.
He smiled when he saw me. “You’re still beautiful,” he said softly.
I just forced a smile. “Let’s just eat.”
We drove silently to a small restaurant near the hotel, one of our old go-to places. While waiting for our food, he started talking about us, about how he wanted to start again. I tried to listen, but my mind was somewhere else.
When he reached out and touched my hand, I froze. The gesture was gentle, sincere, but there was no pull. No warmth. No heartbeat racing.
I tried to meet his eyes then he leaned closer, his lips brushing mine softly. Pamilyar pero parang may mali. I kissed him back for a moment, trying to feel something. But I couldn’t.
Because the moment his lips touched mine, all I could remember was that stranger’s kiss the one that ruined everything and woke something inside me.
I gently pulled away. “I can’t, Sam.”
He stared at me, confused. “Why?”
“I just can’t.”
He tried to reach for my hand again, but I stood up, grabbing my purse. “I’m sorry, Sam. This… isn’t working anymore.”
His face fell. “Ave, please—”
“I’m tired,” I said quietly. “Tired of forcing myself to feel something I already lost.”
And before he could say another word, I left.
The cold air hit me as I stepped outside the restaurant. I took a deep breath, trying to steady myself. My phone buzzed a message from my friends saying they’d drop by my condo but Im not there kaya sa susunod nalang daw.
Maybe that’s what I needed not love, not reconciliation. Just people who make me feel human again.
What I need to do now is to forget that man.
Hindi ko namalayang ilang oras na pala akong nakaupo sa opisina. Unti-unti nang napuno ng ingay ang buong resort tawanan, tugtugan, mga yabag ng paa, tunog ng baso’t bote. Nagsimula na ang reception. At habang ang iba’y nagdiriwang, ako naman ay unti-unting nilalamon ng katahimikan.Sinara ko ang laptop ko at tumayo. Hindi ko na kailangan pang magkunwari. Tapos na ang trabaho ko para sa gabi. Ginawa ko na ang dapat kong gawin.At pagod na pagod na ako.Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Hindi sa kwarto masyadong tahimik doon. Hindi rin ako mananatili dito sa opisina masyadong malinaw ang mga alaala. Kaya ang mga paa ko mismo ang nagdala sa akin palabas, sa maliit na bar sa gilid ng resort. Hindi iyon parte ng reception. Tahimik doon. Dim ang ilaw. Amoy alak at alat ng dagat.Perfect.Umupo ako sa dulo ng bar at huminga nang malalim.“Whiskey,” sabi ko sa bartender. “Neat.”Tinaasan niya ako ng tingin, parang nagdadalawang-isip. “Miss Ave.” nagulat nitong tawagNginitian ko lang siya
Nakaupo lang ako sa may view deck ng biglang tumunog ang phone ko, hindi ko na tiningnan ko sino iyon hanggang sa nagsalita ito. “ Where are you?” tanong niya sa kabilang linya. Ethan. Ano namang kailangan ng lalaking to ngayon lang ulit lumabas ang pangalan niya sa phone ko matapos ang dalawang mahabang taon. Nakakabanas. Nagseselos ako. Hindi agad ako sumagot dahil ayaw ko siyang kausapin. Nagsalita ulit siya. “Averylle?” tawag niya yun ang unang beses na tinawag niya ako ng ganun. I was caught off guard pero pinipilit kong hindi magpatinag. But his voice is damn hot and hard to ignore. “ Anong kailangan mo? May problema ba jan?” tanong ko ng walang gana Tumikhim siya. “ Where are you? Bakit hindi mo sinasagot tanong ko.” may halong pagtitimpi o kung anong may-aron sa tono ng pagsasalita niya. Pero wala akong pakialam. Wala nga ba? “Why? You didn't answer my question either, bakit ka tumawag.” sagot ko sa kanya. I heard him sigh heavily. “ I asked you first.” kalmadong sam
Kinaumagan sa pag-iikot ko sa buong resort para siguraduhin kong handa na ba ang lahat wala akong anino ni Ethan na nakita mas mabuti rin naman iyon. Siguro nasa venue na sila ng kasal. Pero hindi ko ipagkakailang sa dalawang taon na lumipas hinahanap-hanap ko parin siya. Huminga ako ng malalim at inalis ang mga iniisip. Naglakad ako papuntang main reception hall, hindi ko maiwasang hindi mamangha sa ganda ng pagkakadesinyo. Nagtanong-tanong ako sa mga taong nandoon kong ayos naba ang lahat, ng masigurado kong ayos na umalis ako at pumunta sa opisina. Agad akong umupo sa swivel chair at sumandal doon. Umagang-umagang pero parang pagod na pagod agad ako. Not physically but mentally. Tumunog ang phone ko. Isang tawag mula kay Sam. Ano na naman kaya ang pakay nito. For the past two years kahit papaano naging maayos ang pakikitungo ko kay Sam. I can say he change a lot kahit na sa phone ko lang siya nakikita, hindi naman siya nagtangkang pumunta dito mas mabuti na rin iyon. Sinagot
Hindi ako huminto hanggang makarating ako sa opisina ko. Isinara ko ang pinto nang mas madiin kaysa sa plano ko, sapat para umalingawngaw ang tunog sa apat na sulok ng kwarto. Sumandal ako roon sandali, nakapikit, humihinga nang mabigat na parang kakakarera ko lang kahit ilang hakbang lang naman ang tinakbo ko palayo sa kanya. Why did he come back? Hindi ko kailangan itanong nang malakas. Hindi ko rin kailangan ng sagot. Ang tanong pa lang, sapat na para guluhin ang dalawang taong pinaghirapan kong ayusin. Lumakad ako papunta sa mesa ko, inilapag ang tablet, saka naupo. Nanginginig ang mga daliri ko habang binubuksan ko ang email inbox, pilit hinahanap ang kung anumang pwedeng pagtuunan ng pansin mga kontrata, confirmation ng suppliers, reminders para bukas. Normal na trabaho. Normal na responsibilidad. Normal na buhay. Pero parang may mali. Parang may nawawala at sabay may bumabalik na hindi ko inimbitahan. And I hate myself for not being firm enough to handle this
2 YEARS LATER Mabilis ang naging takbo ng panahon. Hindi ko namalayang dalawang taon na pala akong namamahala sa resort na ito. Dalawang taon ng maagang paggising, pagpirma ng kontrata, pakikipag-meeting, at pag-uwi sa kwarto na pagod pero tahimik ang isip. Ilang buwan na lang, puwede na akong bumalik sa Manila. May mga taong mapagkakatiwalaan na akong pwedeng iwan dito mga taong alam kong kayang ipagpatuloy ang sinimulan ko. Pero bago ang lahat ng iyon, may isang malaking event akong kailangang tutukan. Isang wedding reception bukas. Huminga ako nang malalim habang tinitingnan ang listahan sa tablet ko mga suppliers, oras ng programa, seating arrangements. Kailangan perpekto ang lahat. Hindi lang dahil trabaho ko ito, kundi dahil ito ang klase ng gulo na kaya kong kontrolin. Hindi tulad ng dati. “Ma’am Ave, dumating na po yung event coordinator,” tawag ng isa sa staff. Tumango ako at tumayo. “Papuntahin mo sa conference room.” Habang naglalakad ako sa hallway ng resort, sagl
Pagising ko wala na si Ethan sa tabi ko, bumangon ako sobrang pagod at bigat ng katawan ko. Naglakad ako papuntang banyo ng may nakita akong breakfast sa may mesa, simpleng toasted bread, ham and fried egg lang pero napangiti ako kahit na may bigat sa dibdib ko. Kumain ako tsaka naligo, naging madali lang ang pag-aayos ko sa sarili ko. Sinilip ko ang phone ko baka sakaling nag-iwan ng message si Ethan pero wala, ngumiti ako ng mapait. Lumabas ako para hanapin siya, pero sa ilang minuto kong naglalakad sa resort walang kahit anino ni Ethan. Tumigil ang mga paa ko sa pinaka huling bahagi ng Villa, kay Ethan. Nagdadalawang isip pa akong kumatok pero ginawa ko parin, tatlong katok na yung ginawa ko pero wala pa rin. Kakatok pa sana ako ulit ng may biglang magsalita sa likuran ko. “Ma'am?” tawag sa akin kaya namn humarap ako sa kanya, nakita si Grace isa sa mga staff dito sa resort. Ngumiti ako sa kanya kahit nakaramdam ako ng hiya, baka anong isipin niya bakit ako nandito. “ Ah… I ju







