PIKUTIN ANG BILYONARYO

Hinalungkat ni Glen lahat na mga dokumentong naitago niya at inipon sa ibabaw ng kanyang desk. Matapos tingnan ang oras ay muling natuon sa mga iyon ang kanyang mga mata at napako sa nag-iisang litratong nakuha niya mula sa kaibigan. Ang litrato ng lalaking may yakap-yakap na asong Shepsky. Bukod sa pagiging animal lover nito'y tiwala siyang sapat na ang karagdagang mga impormasyong mayroon siya para masimulan niya ang plano.

Dinampot niya ang litrato at huminga ng malalim. Vladimir Andromida. Anong klaseng lalaki nga kaya ito? Ang alam niya ay nagmula ito sa isang napakayaman at makapangyarihang angkan sa La Salvacion. Sa linya pa lamang ng makakapal na kilay ay halatang masungit ito at suplado. Pero marami na siyang nakasalamuhang tulad nito, minsan ay mas masahol pa. Ang ikinababahala niya ay ang nasa likod ng mga mata nitong kahit sa picture ay may kakayahang nakawin ang kaluluwa.

Isa siyang social worker na kasalukuyang nakadistino sa bayan ng Baco, Oriental Mindoro. Naging masidhing adhikain niya ang mapaunlad ang pamumuhay ng mga katutubong Mangyan doon. Nitong huli lang ay isang kompanya ang nagbabalak na bilhin ang malaking bahagi ng sakahan ng mga katutubo upang gawing golf course. Kapag natuloy iyon ay tiyak magiging sunud-sunod na ang mangyayaring development sa buong lugar at may posibilidad na tuluyang mawawalan ng tahanan ang mga Mangyan.

Wala siyang ibang maisip na paraan para tulungan ang mga ito kundi humanap ng taong may sapat na kapangyarihan at lakas upang maitaboy ang mapagsamantalang mga negosyante. Sumubok na siyang dumulog sa pamunuan ng probinsya ngunit matindi ang kapit ng kompanya sa malalaking mga politiko ng bansa.

Umahon siya sa kanyang upuan, bitbit pa rin ang litrato at nagtungo sa may bintana. Madilim na sa labas. Ilang poste ng ilaw sa kalsada ang nagbibigay ng liwanag at umabot doon sa opisina niya. Sana magtagumpay siya sa kanyang gagawin. Tingin niya'y nasa kamay naman niya ang mga kailangang baraha para makuha ang atensiyon ni Vladimir Andromida.

"Pasensya ka na kung sa ganitong paraan ako lalapit sa iyo," bulong niyang sumilip ang tipid na ngiti sa labi.

LA SALVACION, EDENA CITY

Kasalukuyang kausap ni Valdimir si Gabrylle tungkol sa huling operasyon ng organisasyon sa Mindanao. Binigay ng lalaki sa kapatid ang report na hiningi nito at kasama na ring inilatag ang mga susunod na hakbang ng Nephilims para sa tuluyang pagsugpo ng mga bandido.

"Drop at the Kaza if you have some free time. Jenni is asking for you," pahayag ni Gabrylle matapos pumasada ang paningin sa hawak nitong papeles.

"Later, I can't leave the command center with only those immatures tweaking our satellites. Rajive is throwing an experiment in the area right now and I doubt if he'll be over with it too soon." He replied leaning against his massive swivel chair. He shifted following a warning knock from the door. Nakaabang na ang mga mata niya nang bumukas ang pinto at pumasok ang isa sa mga assistance officer.

"Paumanhin po sa abala, boss. Pero nasa labas po ang mag-ina niyo. Hinahanap po kayo." Ulat nitong nagpagulo saglit sa utak niya.

Mag-ina? Must be Jeneviv. Pero bakit sa kanya nakatingin ito at kung si Jeneviv iyon, hindi na dapat dumaan pa roon sa assistance desk sa ibaba.

"What's that again?" tanong niyang naging isang linya na lamang ang mga kilay.

"Nasa labas po ang mag-ina niyo." Ulit nitong klarong-klaro na siya ang kinakausap.

Nagkatinginan sila ni Gabrylle. Of all the idiotic shits he has by far today, this is the worst. Kailan pa siya nagkaroon ng mag-ina? Kailan ba siya may ikinamang babae o kahit may idini-date man lang? Hindi yata alam ng mga taong ito na kulang sa kanya ang biente kwatro oras para magawa niya ng maayos lahat ng reponsibilidad niya sa organisasyon. Wala siyang panahong lumandi.

"Send her in." Utos ni Gabrylle at wala na siyang pagkakataong kontrahin ito dahil mabilis na tumalikod ang assistance crew.

"You're not serious believing that garbage news." Naiiling niyang sita sa kapatid.

"Let's see when she's here." May pilyong ngiti sa sulok ng mga labi nito.

"Talagang naniniwala ka?" Bulalas niyang tumayo sa kanyang upuan. He suddenly needs a hard shot of whiskey. Nagtungo siya sa bar at nagsalin ng inumin sa crystal glass. Lumagok ng tatlong shots. "Gusto mo?" Alok niya kay Gabrylle na umiling.

Kasabay ng pagpihit niya pabalik sa kanyang upuan ang paglitaw sa pintuan ng babaeng may kargang sanggol. Nag-ugat sa sahig ang mga paa niya at hindi lang panga niya ang nalaglag kundi pati yata lahat ng abalang organs niya sa katawan.

"Come in," nagsalita si Gabrylle at pinatutuloy ang babae. Binato niya ito ng nagbabantang tingin.

"Good afternoon, I'm sorry sa abala," mahinhin nitong wika na banayad na naglakad patungo sa couch na nasa gitna. Binigyan nito ng tipid na ngiti si Gabrylle.

"Vlad, may titingnan lang muna ako sa kabilang opisina." Nagpaalam sa kanya ang kapatid matapos tugunin ng marahang tango ang babae.

Nagawa niyang bunutin ang mga paa mula sa pagkakapako sa sahig at kinaladkad pabalik sa kanyang desk nang hindi inaalis ang matalim na titig sa kanyang bisita. For fuck sake, he didn't even know her. Can't even remember where did he saw this girl or if he does.

Tumikhim siya na nagpapitlag dito. "And you are?"

"Glen. My name is Glen. Jerglen Mae Bestre." She answered without stammering as if she is so sure that he could remember someone with that name.

"Right, Glen-Jerglen Mae or whatever...who are you exactly?" Umigting ang panga niya dahil sa pag-angat ng iritasyon. Ano bang habol ng babaeng ito sa kanya?

"Naiintindihan ko kung nakalimutan mo ako. We've only met once at Mindoro when you went there to join the expedition last year. Pumunta ka roon hindi ba? Kasama ka sa team na nagligtas ng iilang mga hayop doon mula sa grassfire."

His shoulder dropped at the memory of that. Tama ito. Noong nakaraang taon ay nagtungo siya ng Mindoro para tumulong sa pagsagip sa mga tamaraw na nakulong sa grassfire. Pero wala naman siyang naalala na may nakilala siyang babae. Kasama ba ito sa team?

"Nandoon din ako. Tumulong din ako."

"Alright, then how did that baby become mine?" Sinulyapan niya ang sanggol na naglilikot ang kamay. Kumakapa-kapa sa damit nito. Palagay niya ay tatlong buwan pa lamang marahil ang bata.

Kumislot iyon ngunit hindi natuloy sa pag-iyak dahil agad binuksan ni Glen ang parte ng blouse nito sa tapat ng dibdib at inilabas ang isa sa mga mala-rosas nitong nipples. Isinubo iyon sa sanggol na mabilis pa sa alas-kwatrong sinunggaban. He looked away. Still unable to process this joke.

"Nalasing kasi tayo pareho pagbaba natin sa bayan. Pinainom kita ng lambanog at hindi ko alam na hindi ka pala sanay roon. Mabilis kang nalasing at ayon, may nangyari." Obviously, her story is scripted.

He laughed sarcastically. He remembered the part where he had a drink together with some of the natives. "That's impossible, Miss. Kahit gaano ako kalasing naaalala ko kung ano ang mga ginagawa ko. Lasing lang ako. Wala akong amnesia. Besides, I don't leave shits when I spilled mine inside the woman's freaking hole. Kung may nangyari sa atin at alam kong nagbuhos ako ng lambanog ko sa matris mo, hindi kita tatalikuran. So stop this nonsense and tell me what you really want." Matigas niyang angil.

Sinalubong nito ang matalas niyang titig. "A wedding and a name for this baby." She declared.

"That's freaking bullshit, Miss!" Umuga ang desk nang ibagsak niya roon ang mabibigat na mga kamao.