CHAPTER 4

It’s evening now. Buong araw lang akong nakahilata, walang kain-kain, tamad na tamad akong kumilos. Gusto ko lang magpahinga buong araw kaya ‘yun ang ginawa ko.

Bumangon lang ako kasi gutom na ako, pero tinatamad akong magluto kaya balak ko na lang mag-order. Pagkatapos kong mag-order, tumunog bigla ‘yung cellphone ko si Dad. Ano na naman kayang drama ng babaerong ‘yun?

“Yes, Dad? Hello?” sagot ko, halatang pagod.

“Sam called me earlier,” sabi niya kalmado pero may diin sa boses. “Sabi niya nag-away raw kayo at hindi mo siya sinasagot simula pa kagabi.”

Napairap ako. “May bago pa ba, Dad? Palagi na lang kaming nag-aaway. Hindi na kami tulad ng dati gaya ng iniisip niyo. If you just called kasi nagsumbong si Sam sa’yo, then that’s our problem, not yours.”

“Problema niyo, problema ko rin, Ave,” sagot niya, this time medyo mataas na ang boses.

Napangiti ako, pero hindi sa tuwa sa inis. Mas pinipili pa niyang ipagpilitan na ayusin namin ni Sam ang relasyon namin dahil lang sa business niya. Dapat ba talaga akong idamay sa kalokohan niya?

“Because of your damn business, Dad?” napatawa ako ng mapait. “Gusto mo kaming magkaayos kahit paulit-ulit niya na akong saktan at lukuhin? Iniisip mo pa ba ako? For God’s sake, I’m your daughter! Hindi ako gamit, Dad. Dahil lang ba may utang na loob ako sa inyo, ito na ‘yung kabayaran?”

Hindi ko na napigilang tumaas ang boses ko. Sarili lang niya ang iniisip niya. Mas importante pa sa kanya ang negosyo kesa sa anak niya.

“It’s normal that men cheat, iha. So don’t make a fuss about it. It’s completely normal,” sabi niya, walang kahit anong guilt sa tono.

Napailing ako. Normal? What kind of mindset is that?

“Oh, I almost forgot,” sabi ko ng malamig. “You cheated on Mom too. Hindi na ako magtataka kung bakit ganyan ka mag-isip, Dad.”

Naalala ko tuloy noon. Bata pa kami ni Kuya nang mangyari ‘yon. Palagi niyang sinasaktan si Mom hindi pisikal, pero mentally. Si Mom pa rin ‘yung laging nagsasabing ayos lang siya. “Ganyan talaga si Dad simula pa sa una,” sabi niya noon.

My parents were just a product of an arranged marriage. Hindi nila minahal ang isa’t isa, pero pinili pa rin ni Mom na tiisin lahat dahil kami ni Kuya. At ngayon, si Dad akala niya arranged marriage still works these days. No.

Si Sam at ako, we were childhood friends. Naging magka-relationship kami, genuine naman sa simula. Pero ewan ko, isang iglap lang, nagbago lahat. He cheated more than five times. And still, hindi kami naghiwalay kasi our parents decided to arrange our marriage para maging business partners sila.

“You’re mom still accepted me even if I cheated on her. Can’t you do the same to save your relationship?” he said, losing his patience.

“Mom didn’t do it to save your relationship, Dad,” sabi ko ng malamig. “Ginawa niya ‘yon kasi may ako at si Kuya siya. It’s not for you.”

“Then save your fuss do it for me too,” sagot niya sabay baba ng tawag.

I threw my phone on the couch, frustrated and hurt. *How could my dad be so insensitive?* Wala ba talaga siyang pake sa nararamdaman ko?

Naglakad-lakad ako sa sala, pilit iniintindi lahat ng sinabi niya. Pero habang iniisip ko, lalo lang akong naiinis. Bakit laging negosyo? Bakit ako lagi ang kailangang magsakripisyo?

Tumigil ako sa harap ng bintana, nakatingin sa city lights. Ang ganda pero parang wala akong maramdaman. Gusto kong suwayin si Dad, pero takot ako sa magiging kapalit.

Biglang tumunog ang doorbell, nawala sa isip ko lahat. Siguro ‘yung food delivery na ‘inorder’ ko kanina. Pagbukas ko ng pinto, pilit kong inayos sarili ko.

Habang kumakain ako, hindi ko maalis sa isip ko ‘yung mga sinabi ni Dad. Paulit-ulit lang sa utak ko. Would I really have to marry Sam just for business?

I pushed the food away. Wala na akong gana. Sobrang bigat ng dibdib ko, parang ang sikip ng paligid. Kailangan kong lumabas kahit saglit lang.

Kinuha ko ‘yung keys at lumabas ng condo. Pagbukas ng pinto, sinalubong ako ng malamig na hangin. Tahimik ang elevator, at least doon, may peace kahit konti.

Pagdaan ko sa lobby, ngumiti pa ‘yung guard. Tumango lang ako pabalik. Paglabas ko, ramdam ko agad ang gising na gising na lungsod — ilaw, busina, tawanan. Huminga ako nang malalim, hoping the air would clear my thoughts.

Naglakad lang ako nang naglakad, hindi ko na rin alam kung saan ako papunta. Laman ng isip ko si Dad, si Sam, at ‘yung bigat ng arranged marriage na parang gapos sa leeg ko.

Hanggang sa mapunta ako sa may waterfront. Tahimik doon, at presko ‘yung hangin. Umupo ako sa bench, pinanood ‘yung alon. Parang gusto ko lang mawala sandali.

Habang nakatulala ako, biglang tumunog ulit ‘yung phone ko. Si Kuya. Napahinga muna ako bago sinagot.

“Ave, what’s going on?” boses niya mahinahon pero halata ang concern. “Narinig ko si Dad kanina. Are you okay?”

“Kuya…” halos pabulong ako. “Hindi ko na alam gagawin ko. Gusto ni Dad magkaayos kami ni Sam pero… wala na talaga, Kuya. Hindi ko na kaya.”

Tahimik siya sandali bago sumagot. “Ave, alam kong mahirap. Pero si Dad, gusto lang niyang protektahan ‘yung family interests natin.”

Napapikit ako, napuno ng inis. “Family interests? Paano naman ako? Hindi ba ako parte ng pamilya? Don’t I matter too?”

“Of course, Ave,” sagot niya ng mahinahon. “You matter to me. Pero minsan, kailangan nating unahin ‘yung obligasyon. Maybe it’s time to move forward.”

Parang tinuhog ako sa dibdib ng mga sinabi niya. Si Kuya, hindi rin ako naiintindihan.

“Kuya, I just… I need time, okay? Pwede bang sa susunod na lang tayo mag-usap?”

“Sure, Ave. Take your time. I’ll be here,” sagot niya, bago ko ibaba ang tawag.

Tumayo ako at tumingin ulit sa dagat, pero hindi na ako kalmado. Parang may bagyo sa loob ko.

Habang naglalakad pabalik ng condo, bigla kong naamoy ‘yung isang pamilyar na scent woody, spicy, masculine. Parang naamoy ko na ‘to nung isang gabi.

May dumaan na lalaki, tumama ‘yung balikat niya sa akin, at doon ko ulit naamoy ‘yung pabango. Mabilis kong nilingon, pero papalayo na siya.

Napailing ako, napangiti ng mapait. “Imagination ko lang siguro ‘yun,” bulong ko sa sarili. Pero kahit anong gawin ko, hindi mawala ‘yung amoy sa isip ko.

Pagpasok ko sa lobby, sinalubong ako ng amoy ng kape galing sa café sa baba. Tumango ako sa guard at pumasok sa elevator.

Pagbukas ng pinto sa floor ko, bumuntong-hininga ako. At least, nandito na ulit ako. Safe.

Pero pagpasok ko sa unit, bigla kong naramdaman ‘yung kilabot. May kakaiba. Parang may nakatingin, o baka imagination ko lang ulit.

At kahit pilitin kong kalimutan, ‘yung pamilyar na amoy… parang nananatili pa rin.

Sino ka ba talaga?